Lahat ng Kabanata ng เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Kabanata 31 - Kabanata 40

ช่วงหัวค่ำ วัชรวิชญ์กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้น เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้บนโซฟา ปลดเนกไทออกหลวมๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนบานประตูถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง ทอดสายตามองร่างบางที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเปิดประตูเขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ยังคงซีดเซียว รอยคล้ำใต้ตาชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อวาน มือหนาค่อยๆ เอื้อมออกไป สัมผัสลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม ปัดปอยผมที่เกะกะออกให้พ้นจากใบหน้าเนียน

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ ล้มตัวลงนอนตามเดิม "คุณไปพักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า"วัชรวิชญ์ยืนนิ่งงันอยู่นานนับนาที เขามองร่างบางที่หันหลังให้เขาด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อวิกานอนลืมตาโพลงอยู่ท่ามกลางความมืดมิดความสับสนตีรวนอยู่ในอก ผู้ชายคนนี้กำลังทำให้เธอเป็นบ้า เขาทำร้ายเธอด้วยคำพูด แต่กลับดูแลเธอด้วยการกระทำ เธอไม่รู้เลยว่าภายใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้น ซาตานร้ายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ หรือว่า... เขากำลังเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างกับเธอและลูกในท้องจริงๆ บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางของวัชรวิชญ์เต็มไปด้วยความตึงเครียด ชายหนุ่มนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบจดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกที่คินเพิ่งนำมาวางไว้บนโต๊ะเมื่อไม่กี่นาทีก่อน"ข้อมูลทั้งหมดที่คุณเวกัสต้องการอยู่ ในแฟ้มนี้แล้วครับ" คินรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ผมให้คนตามสืบเรื่องนี้อย่างละเอียดที่สุด ทั้งพยานหลักฐานและเส้นทางการเงิน... ความจริงทั้งหมดปรากฏชัดเจนแล้วครับ"วัชรวิชญ์สูดลมหายใ

มือหนาเลื่อนมาจับมือของเธอไว้แน่น บีบกระชับราวกับจะยืนยันว่าเขาอยู่ตรงนี้ เสมอ "ขอบคุณนะ..." เขากระซิบเสียงแผ่วชิดใบหู "ขอบคุณที่รักษาสายเลือดของฉันไว้"คำขอบคุณที่แสนจริงใจนั้นทำลายกำแพงในใจของเอวาลงไปอีกก้าว เธอส่งยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นรอยยิ้มแรกที่ปราศจากความหวาดระแวงนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในเพนต์เฮาส์แห่งนี้หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนการตรวจ วัชรวิชญ์ก็พาเอวาไปทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง เขาคอยตักอาหาร บังคับให้เธอทานของที่มีประโยชน์ และคอยถามไถ่อาการแพ้ท้องด้วยความเป็นห่วง"คุณไม่ต้องดูแลฉันดีขนาดนี้ก็ได้นะคะ ฉันเกรงใจ" เอวาเอ่ยขึ้นขณะรับแก้วน้ำผลไม้จากมือเขา"เมียและลูกฉันทั้งคน จะไม่ให้ดูแลได้ยังไง" เขาตอบกลับหน้าตาย แต่แววตาแพรวพราว "หรือเธออยากให้ฉันกลับไปเป็นจอมเผด็จการเหมือนเดิม""อย่านะคะ แบบนั้นฉันขอลาตายดีกว่า" เธอรีบส่ายหน้า ปฏิเสธเสียงหลง ทำให้ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆเสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นมีเสน่ห์จนเอวาเผลอมองค้าง ผู้ชายคนนี้เวลาไม่เกรี้ยวกราดก็น่าดูไม่น้อย เธอสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน บังคับตัวเองให้มีสติ

"รักหนูนะ... พี่รักหนู" เสียงทุ้มพร่ำบอกคำรักชิดใบหู สลับกับเสียงครางต่ำในลำคอเมื่อความอ่อนนุ่มของเธอตอดรัดเขาอย่างแนบแน่น"อื้อ... เอวาก็รักพี่เวกัส..." หญิงสาวตอบรับเสียงกระเส่า หลับตาพริ้มปล่อยให้เกลียวคลื่นแห่งความสุขพัดพาเธอไป สัมผัสของเขาในคืนนี้ช่างอ่อนโยนและเยียวยาบาดแผลในใจของเธอจนหมดสิ้นจังหวะรักดำเนินไปอย่างเนิบช้าแต่ลึกซึ้งกินใจ เมื่อความรู้สึกเดินทางมาถึงจุดสูงสุด อวิกาเกร็งกระตุก หวีดร้องชื่อเขาออกมาเบาๆ ความสุขสมระเบิดออกแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูวัชรวิชญ์โอบกอดเธอไว้แน่น เขาขยับสะโพกเน้นย้ำความลึกซึ้งอีกเพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยความอบอุ่นเข้าสู่กายของเธออย่างทะนุถนอมที่สุด เขาซบใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่ม หอบหายใจรวยรินอยู่เคียงข้างเธอทั้งสองคนตระกองกอดกันอยู่เนิ่นนาน ปล่อยให้อุณหภูมิร่างกายค่อยๆ ปรับตัวลดลง วัชรวิชญ์ฝังจมูกลงบนลาดไหล่เนียน เลื่อนฝ่ามืออุ่นจัดลงมาวางแหมะอยู่บนหน้าท้องแบนราบที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เขากับเธออีกต่อไป แต่มันโอบล้อมไปถึงสายใยชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโต รังรักที่เคยหนาวเ

ภาพที่ไอ้ออสตินมันจับมือเธอ ภาพที่มันตะโกนบอกว่าเธอนัดมันมาเจอ มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขารู้ว่าไอ้สารเลวนั่นมันปลิ้นปล้อนและเชื่อถือไม่ได้ แต่ภาพเหตุการณ์ที่เขาเห็นกับตามันก็ทำให้ความหวังระแวงที่เคยดับมอดไปแล้ว ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้งเขาจะทำอย่างไรกับความรู้สึกบ้าๆ พวกนี้ดี... ในเมื่อตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของผู้หญิงที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนเงียบสงัดจนน่าอึดอัด วัชรวิชญ์เดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ สองมือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนนูนเป็นสัน ความโกรธแค้นที่ถูกระงับไว้ด้วยความห่วงใยเริ่มกลับมาคุกรุ่นอีกครั้ง เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ในสตูดิโอเสียงประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอพรพรรณเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มรีบพุ่งตัวเข้าไปหาทันที"ภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ ลูกผมปลอดภัยไหม" น้ำเสียงทุ้มแฝงไปด้วยความร้อนรน"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะคุณวัชรวิชญ์" หมอพรพรรณระบายยิ้มบางๆ เพื่อคลายความกังวล "ตอนนี้คุณเอวาและเด็กในครรภ์ปลอดภัยดีแล้วค่ะ อาการปวดเก