บททั้งหมดของ เล่ห์วิวาห์คนโฉด: บทที่ 51 - บทที่ 60

"พี่อยากอุ้มเมียพี่ ผิดตรงไหน" เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบแพรวพราวไปด้วยประกายความสุข "หนูมีหน้าที่แค่กอดคอพี่ไว้แน่นๆ ก็พอ"ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำกว้างขวาง อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่มีน้ำอุ่นเตรียมไว้พร้อมสรรพพร้อมด้วยฟองสบู่และกลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหย วัชรวิชญ์ค่อยๆ วางร่างบางลงบนพื้นอย่างทะนุถนอม เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด เผยให้เห็นเรือนกายกำยำที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและรอยสักรูปปีกนกบนหัวไหล่ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้า มือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของอวิกาออกทีละเม็ด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความโหยหาที่ลึกซึ้ง ทุกการสัมผัสเต็มไปด้วยการทะนุถน

ช่วงบ่าย วัชรวิชญ์พาอวิกาเดินทางมาที่สตูดิโอออกแบบภายในของเธอ เขาจัดการเคลียร์ตารางงานทั้งหมดและมอบหมายให้คินดูแลบริษัทแทน เพื่อที่เขาจะได้มาทำหน้าที่บอดี้การ์ดส่วนตัวให้ภรรยาทันทีที่ก้าวเข้ามาในสตูดิโอ พนักงานทุกคนต่างพากันลอบยิ้มและโค้งทักทายเจ้านายสาวที่ไม่ได้เข้ามานาน พร้อมกับมองชายหนุ่มร่างยักษ์ที่เดินตามหลังมาติดๆ ด้วยท่าทีหวงแหน วัชรวิชญ์ดึงเก้าอี้ให้ภรรยานั่ง ก่อนจะเลือกมุมที่สามารถมองเห็นเธอได้ชัดเจนที่สุดและทิ้งตัวลงนั่งกอดอกเฝ้าดูอย่างเคร่งครัดบรรยากาศการทำงานดำเนินไปอย่างราบรื่น อวิกากำลังให้คำแนะนำเรื่องการเลือกใช้สีและวัสดุตกแต่งกับทีมงาน จู่ๆ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พนักงานส่งเอกสารหนุ่มหน้าต

"เปิดประตูรถเดี๋ยวนี้!" เขาตะโกนลั่นใส่คินที่ยืนรออยู่ข้างรถลูกน้องคนสนิทรีบกระชากประตูหลังเปิดออกกว้าง วัชรวิชญ์วางร่างของอวิกาลงบนเบาะหนังอย่างระมัดระวังที่สุด ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งเคียงข้าง ดึงศีรษะทุยให้มาซบลงบนลาดไหล่กว้าง มือหนากอบกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบไว้แน่น"ไปโรงพยาบาล! ขับให้เร็วที่สุด!" สิ้นเสียงคำรามสั่ง รถยนต์คันใหญ่ก็กระชากตัวออกไปบนท้องถนนด้วยความเร็วสูงสุดภายในห้องโดยสารเต็มไปด้วยความตึงเครียด อวิกานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เสียงหอบหายใจถี่กระ

"คินจัดการได้หมดแล้ว ตอนนี้หน้าที่เดียวของพี่คือเป็นพยาบาลส่วนตัวให้เมีย" เขาส่งยิ้มบางๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปที่ห้องครัวอวิกามองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ผู้ชายที่เคยบ้างานและเอาแต่ใจ บัดนี้ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาดูแลเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความหวาดกลัวที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักที่หยั่งรากลึกลงไปในทุกความรู้สึกช่วงเวลาบ่ายผ่านไปอย่างเชื่องช้า วัชรวิชญ์คอยเดินเข้าออกห้องนอนเพื่อดูแลความเรียบร้อย นำอาหาร นม และยามาให้ตรงเวลา เขาไม่ยอมให้เธอหยิบจับอะไรเลย แม้แต่หนังสือคู่มือคุณแม่ เขาก็เป็นคนอาสาอ่านออกเสียงให้ฟังอยู่ข้างเตียงจนกระทั่งท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม แสงไฟในห้องนอนถูกปรับให้สลัวลงเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการพักผ่อน อวิกานั่งเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่ มองสามีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาในชุดนอนกางเกงขายาว เปลือยท่อนบนอวดแผงอกกว้างเขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงฝั่งเดียวกับเธอ นัยน์ตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและจริงจัง บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงบ แต่กลับมีความกดดันบางอย่างเจือจางอยู่ในท่าทีข

เช้าวันนี้เขาตั้งใจจะให้แม่บ้านหยุดงานอีกหนึ่งวัน เพราะเขาอยากจะเป็นคนเตรียมอาหารเช้าให้ภรรยาด้วยตัวเองทั้งหมดภายในห้องครัวกว้างขวาง วัชรวิชญ์หยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมทับเสื้อยืดสีพื้น เขาเปิดตู้เย็นสำรวจวัตถุดิบ ก่อนจะตัดสินใจทำเมนูข้าวต้มปลาแซลมอนร้อนๆ ที่ย่อยง่ายและเหมาะสำหรับคนท้อง ร่างสูงใหญ่ยืนหั่นเนื้อปลาและเตรียมเครื่องปรุงด้วยความตั้งใจ แม้ท่าทางจะไม่ได้ทะมัดทะแมงเหมือนเชฟมืออาชีพ แต่ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความใส่ใจอย่างหาที่สุดไม่ได้กลิ่นหอมของน้ำซุปที่เคี่ยวจนได้ที่และเนื้อปลาสดใหม่ลอยกรุ่นไปทั่วบริเวณห้องนั่งเล่น ลอยล่องเข้าไปถึงภายในห้องนอนที่เปิดประตูแง้มไว้