All Chapters of ลองรักต้องห้าม: Chapter 101 - Chapter 110

“เราจะเข้ากันได้ดีครับที่รัก” โคแก่คลั่งรักบอกแฟนสาวน้อยอย่างมั่นใจว่าจะเข้ากันได้ดีก่อนจะปลุกปั่นกายสาวให้เร่าร้อนแล้วยกขาเรียวข้างหนึ่งพาดไหล่ก่อนจะจับความแข็งแกร่งถูไถกลางกลีบกุหลาบดอกงามอ่อนนุ่มชุ่มฉ่ำขึ้นลงไปมา“อ๊ะ ซี๊ดด สะ เสียวค่ะ อ่า อ๊ะ อ๊า อา..” หญิงสาวร้องครางด้วยความเสียวซ่านกลางใจสาวและมันกระจายลามเลียไปทั่วร่างกายแล้วเกร็งตัวรอคอยสัมผัสลึกซึ้งจากเขาและอีกใจหนึ่งก็บอกให้เธอหยุดแต่ก็สู้ความต้องการจากส่วนลึกในใจของเธอไม่ได้ที่ผลักดันให้เธอตอบสนองเขา“หืมม มายเดียร์สวยมากครับ อ่าส์..” เสียงห้าวหอบกระเส่าเมื่อต้องควบคุมอารมณ์ของตัวเองเพราะกลัวจะทำให้แฟนสาวน้อยเจ็บแล้วจรดหัวมนทู่กลางกลีบกุหลาบดอกงามกดสะโพกสอบลงช้าๆแล้วยกมือขึ้นไปนวดคลึงก้อนเนื่อนุ่มหยุ่นทั้งสองไปพร้อมกับโยกสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆเพื่อให้ร่างเล็กคุ้นชินและรับความใหญ่โตของเขาได้“อ่า ซี๊ดด จะ เจ็บค่ะ อ่า เ อ๊ะ อ๊า อา..” เสียงหวานร้องครวญครางด้วยความเสียวซ่านมองคววามใหญ่โตร้อนรุ่มที่เข้าออกกลางกลับกุหลาบดอกงามเป็นจังหวะและมันหายเข้าไปทีละนิดละลึกขึ้นเรื่อยๆจนเธอรู้สึกเจ็บเสียดเมื่อมันพยายามผ่านความบริสุทธิ

ทุกคนก็ตื่นนอนสายยกเว้นแม่บ้านและคนทำงานบ้านที่ต้องตื่นก่อนเจ้านายเพื่อมาดูแลอาหารเช้าและทำความสะอาดเก็บกวาดบ้านหลังจากงานปาร์ตี้เมื่อคืนซึ่งทุกคนต่างก็สนุกและพอใจกับของรางวัลที่เจ้านายให้เพราะมีซองโบนัสให้ทุกคนและยังมีของขวัญทั้งเครื่องใช้ไฟฟ้าและรางวัลใหญ่มีทั้งทองคำ รถมอเตอร์ไซค์และรถกระบะและมีคนดวงดีได้ไปก็สนุกสนานชื่นมื่นกันทั่วหน้า ส่วนคนที่ไม่ได้รางวัลใหญ่ก็ต้องรอปีหน้าแต่ทุกคนก็พอใจ“ผมกลับก่อนนะครับแด๊ด มัม” เธียร์บอกพ่อกับแม่เพราะตอนนี้แปดนาฬิกากว่าแล้วพี่ชายกับว่าที่พี่สะใภ้ยังไม่ตื่นสงสัยจะเมา“เดินทางปลอดภัยนะลูก” คุณกุลจิรากอดลูกชายด้วยความรัก“ไม่รอพี่ชายของเราก็นหรือไง”“ไม่รอแล้วครับแด๊ด ผมมีประชุมตอนสิบเอ็ดโมงกลัวจะไปไม่ทัน ผมไปนะครับ” เธียร์พูดจบก็เดินออกไปจากห้องอาหารและเขาดื่มแค่กาแฟดำแก้วเดียว“ปกติลูกชายคุณไม่นอนตื่นสายนะคะ” คุณกุลยามองตามลูกชายคนเล็กเดินออกไปแล้วก็พูดถึงลูกชายคนโต“หวังว่าคงไม่มีออะไรเกิดขึ้นนะที่รัก” แอสตันมองสบตากับภรรยาเพราะลูกชายคนโตมันเจ้าเล่ห์“ฉันว่าเราคงต้องเตรียมสินสอดแล้วค่ะ” คุณกุลจิราพูดกับสามีเพราะรู้จักนิสัยลูกชายคนโตที่เจ้าเล่ห์แ

“มันเสี่ยงเกินไป ที่สำคัญเราต้องให้ทางพม่าเร่งผลิตยาล็อตใหม่ให้เร็วที่สุดเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน เดี๋ยวผมจะคิดหาวิธีขนย้ายก่อนแล้วจะนัดคุยกันอีกที ตอนนี้แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ” ตอนนี้สมองของเขาคิดอะไรไม่ออกนอกจากอยากฆ่าคนที่มันทำให้เขาสูญเสียรายได้ไปหลายร้อยล้าน“งั้นผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ” กำนันคมสันบอกทุกคนเพราะเขาทั้งเครียดทั้งเหนื่อยหากจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาก็คงแล้วแต่เวรแต่กรรมละกัน“เชิญๆกำนัน ผมก็จะกลับบ้านเหมือนกัน” นายพลสุจินตอบกำนันเพราะเขาต้องวางแผนการใหม่และคราวนี้คงต้องจัดการเองไม่ให้ใครรู้นอกจากคนสนิทของเขาเท่านั้นกำนันคมสันเดินออกไปจากบ้านพักของนายพลสุจินพร้อมกับคนสนิททำให้เหลือแค่สามคนที่มองหน้ากันว่าจะเอายังไงกันต่อเรื่องของกำนันเพราะตอนนี้เขาพ้นข้อสงสัยแล้ว“ผมว่ากำนันเขาก็ทำงานกับพวกเรามานาน ในเมื่อเขาไม่ใช่หนอนเราน่าจะเก็บเขาไว้นะครับ” นายดำรงพูดขึ้นเพราะเขาเป็นคนดึงกำนันคมสันมาร่วมงานและที่ผ่านมากำนันก็ไม่มีปัญหาอะไร ส่วนเรื่องของเพทายมันต้องแยกออกเพราะกำนันเองก็ไม่ได้ชอบเพทายและแทบไม่ได้เจอกัน“คุณมนูอย่าเพิ่งลงมือกับกำนัน แต่ไอ้ตำรวจทั้งสองคนนั่นจัดการได

ธารณ์คุยกับเพทายครึ่งชั่วโมงก็วางสายและมองเมียสาวน้อยที่นอนหลับเพราะฤทธิ์ยาอย่างเอ็นดูแล้วยิ้มก่อนจะโทรติดต่อกับเพื่อนประสานงานเรื่องการเดินทางที่ต้องขึ้นเครื่องบินเล็กไปลงที่เกาะส่วนตัวที่อยู่ไม่ไกลจากเกาะช้างและเป็นเกาะปิดไม่รับลูกค้าทั่วไปและลูกค้าส่วนมากก็มีแต่ระดับมหาเศรษฐีเท่านั้นที่จะไปใช้บริการเพราะมีบ้านพักแค่หลังเดียวที่โออ่าหรูหราผสมผสานกลมกลืนกับธรรมชาติและมีแม่บ้านมีเชฟระดับมิชลีนบริการเรื่องอาหารเครื่องดื่มราวกับราชาคุ้มค่าพอกับเงืนที่จ่ายไปเมื่อถึงกรุงเทพธารณ์ก็พาบุศราคัมไปพักที่บ้านขอเขาก่อนเพราะเธอไม่สบายและอยู่คนเดียวเพราะปภาดาไปกับกองละครที่ต่างจังหวัดไม่มีใครดูแลและเขาก็เป็นห่วงเธอที่อยู่คนเดียวและยังมีเรื่องของเพทายอีกจึงป้องกันไว้ก่อนและค่อยบอกเพทายทีหลัง“ฮืมม..” ร่างเล็กพลิกตัวเปลี่ยนท่าหลังจากหลับไปนานและไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอนอนที่บ้านของธารณ์ก่อนจะลืมตาขึ้นมองไปรอบๆอย่างงงๆ “นี่มันที่ไหนกัน” มันไม่ใช่ห้องของเธอและไม่ใช่เพนท์เฮ้าส์ของธารณ์ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราพื้นยังปูพรมนุ่มเตียงนอนก็นุ่มมากแล้วลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างเพื่อดู

บุศราคัมมองคนตัวโตแล้วถอนหายใจนี่เธอจะต้องเดินแบบจริงๆเหรอแล้วจะรอดมั้ยล่ะและเป็นงานใหญ่ระดับประเทศด้วยงานนี้ถ้ารอดก็ได้หน้า แต่ถ้าไม่รอดก็อายผู้คนทั้งประเทศแน่นอน“งั้นช่วงนี้เดียร์พักที่นี่ก่อนนะครับ จนกว่าเรื่องจะเรียบร้อย เดี๋ยวพี่ไปส่งเก็บของใช้ที่จำเป็นนะครับ”“แต่เดียร์เกรงใจพี่ธารณ์กับพี่เธียร์ค่ะ อีกอย่างที่คอนโดของเดียร์ก็ปลอดภัยนะคะ”“เกรงใจทำไมครับ อีกไม่นานเดียร์ก็จะต้องมาอยู่ที่นี่แล้วนี่ครับ” เขาไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาแน่“ใครว่าเดียร์จะมาอยู่ด้วยคะ”“ถ้าเราแต่งงานแล้วเดียร์ก็ต้องมาอยู่กับพี่ที่นี่สิครับ ผัว..เอียอันอ้ออ้องอู่อ้วยอันอิ..” เขาพูดไม่ทันจบมือนุ่มก็ปิดปากเขาก่อน“พี่ธารณ์ห้ามพูดแบบนี้นะคะ” หญิงสาวมองรอบตัวเพราะกลัวมีคนได้ยิน“อือๆๆ..” ธารณ์พยักหน้าแล้วยิ้มตอนนี้แผนการของเขาสำเร็จไปแล้วก็เหลือแต่เชิญพ่อแม่ของเธอมาร่วมงานแฟชั่นโชว์แต่เพทายมาไม่ได้และเขายังเชิญนพสิทธิ์กับครอบครัวด้วย"งั้นคุยเรื่อพี่ดามพ์ให้เดียร์ฟังหน่อยสิคะ""ไปคุยกันในบ้านก่อนนะครับ""คุยกันในรถได้มั้ยคะ เดียร์จะได้ไปเก็บของด้วยค่ะ""ก็ได้ครับ" ธารณ์จับมือนุ่มแล้วเดินไปที่รถบอกคนสนิทว่าไปคอ