All Chapters of ลองรักต้องห้าม: Chapter 111 - Chapter 120

“กูมีนัดแล้วน่ะสิ” พงษ์พิชย์จับมือนางเอกสาวสวยที่กำรอบท่อนเนื้อลำยาวของเขาไว้ให้หยุดก่อนเพื่อคุยกับเพื่อน“นัดใครวะ หรือว่ามึงกำลังเอาอยู่วะ” เลปกรว่าเพื่อนที่ปฏิเสธคำชวนของเขา หากพงษ์พิชย์ไม่ติดสาวมันจะรับปากทันที“มึงเสือกโทรมาช้าทำไมวะ กูขี้เกียจออกไปแล้ว” พงษ์พิชย์กกลั้นเสียงครางแล้วหายใจแรงแล้วตอบเพื่อนจนมันจับสังเกตได้“เออ เอาให้หนำใจมึงเถอะแค่นี้แหละ” เลปกรจำต้องวางสายเพราะพงษ์พิชย์ไม่ว่างเสียแล้วจะไปหาปภาดาเธอก็ไปต่างจังหวัดกับกองถ่าย “เฮ้อ ทำไมจะทำดีมันยากอย่างนี้วะ” ตั้งแต่เขาจีบปภาดาเขาก็เลิกยุ่งเกี่ยวกับดาราสาวและสาวๆทุกคนเพราะอยากมีแฟนเป็นตัวเป็นตนส่วนเรื่องเซ็กส์ขพอจะทนได้ถ้าไม่ไหวจริงๆก็คงต้องช่วยตัวเองแต่จะให้แอบซื้อกินมันไม่ถูกต้องส่วนพงษ์พิชย์ก็เป็นอย่างที่เพื่อนพูดเพราะสาวสวยนั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขากำลังปลุกปล้ำท่อนเนื้อลำใหญ่ของเขาอยู่แล้วเลปกรก็โทรมาหาพอดีจึงชะงักแต่ดาราสาวไม่ยอมปล่อยมือกลับลูบไล้ปลุกปล้ำจนมันแข็งชูชัน“อ่าส จัดการมันเลยคนสวย อืมม..” เสียงห้าวคำรามลั่นด้วยความเสียวเมื่อนางเอกสาวสวยปลุกปล้ำท่อนเนื้อลำใหญ่ของเขาจนมันแข็งเป็นลำยาวและเสียวกระสัน“คุ

“จริงสิ ถ้าไม่มียัยเด็กนักศึกษานี่ไม่แน่ว่าคุณธารณ์อาจจะคบหากับยัยปรายจริงๆก็ได้นะ”“แต่คุณธารณ์เขาคบหาใครไม่เคยออกสื่อเลยนี่ มีแต่ข่าวลือ และปรายเป็นแค่พรีเซ็นเตอร์ไม่ใช่หรือไง”“ก็ถูกถอดออกกะทันหันเพราะเรื่องนี้หรือเปล่าเธอ”“ก็ใช่น่ะสิ เขาทำเพื่อใจเด็กใหม่ทำให้ยัยปรายเสียใจ”“มิน่าล่ะ ปรายถึงไม่ได้มาเดินแบบงานนี้ด้วย เพราะเด็กคนนี้นี่เอง” นางแบบสาวมองบุศราคัมอย่างเหยียดๆ“ถึงกับให้พี่เอมมี่ประกบตัวหลงไม่หลงก็ดูเอาเองสิ” เอย่ามองไปทางบุศราคัมที่มีคนมะรุมมะตุ้มอย่างหมั่นไส้และอิจฉาความโชคดีของหญิงสาว“หนุ่มๆสาวๆคะ เรามาซ้อมกันอีกรอบแล้วพักทานอาหารกันก่อน และเวลาบ่ายสองโมงมาเจอกันที่นี่เพื่อแต่งหน้าทำผมนะคะ” เอมมี่ปรบมือเสียงดังแล้วบอกนายแบบนางแบบกว่าสี่สิบคน“ครับ/ค่ะ..” นางแบบนายแบทุกคนเอ่ยพร้อมกันจากนั้นทุกคนก็ซ้อมเดินแบบกันอีกครั้งซึ่งก็ไม่มีปัญหาเพราะทุกคนมืออาชีพยกเว้นบุศราคัมที่เดินสองรอบและรอบสุดท้ายเดินชุดฟินาเล่ เมื่อเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปรับประทานอาหารกลางวัน“เชิญคุณเอมมี่กับน้องเดียร์ทางนี้ครับ” สืบศักดิ์เชิญสองสาวต่างวัยไปรับประทานอาหารกลางวันที่เจ้านายจองโต้ะไว้และนั่

"นี่แก มีแต่คนดังทั้งนั้นเลยนะ" ทิวไผ่กระซิบเพื่อนเมื่อเห็นนักร้องสาวและดาราสาวรวามถึงนางแบบชื่อดังระดับประเทศหลายคน"ก็ใช่น่ะสิ แกรู้มั้ยว่าฉันกดดันมากเลยอ่ะ" บุศราคัมบ่นกับเพื่อนเพราะสองวันมานี้เธอไม่ได้เจอพี่ๆทีมงานเลยเพราะเธอต้องเดินแบบและวันนี้ก็เจอกันแว๊บๆไม่ได้คุยกันเพราะทุกคนต้องรับผิดชอบงานของตัวเองไม่มีเวลามาคุยกับเธอนอกจากเอมมี่"กดๆดันๆแกเอาไว้ใช้กับพี่ธารณ์ของแกเถอะย่ะ แค่เดินแบบแกทำได้อยู่แล้ว ฮิฮิๆๆ.." ทิวไผ่พูดแล้วหัวเราะคิ"นังบ้า ฉันพูดซีเรียสอยู่นะ" บุศราคัมหน้าแดงเรื่อเมื่อเพื่อนบอกให้เธอกดๆดันๆธารณ์แต่มันช้าไปแล้วเพราะเธอเป็นฝ่ายถูกเขากดๆดันเสียงเอง"หน้าแดงด้วย หรือว่าที่เขาใหญ่.." ทิวไผพูดแล้วชะงักมองเพื่อนอย่างจับผิด"ไม่มีอะไรสักหน่อย..""ยังไม่ได้พูด..""ก็มันไม่มีอะไรจริงๆนี่นา" บุศราคัมพูดแก้เขินเมื่อเพื่อนมองอย่างจับผิด"แน่ใจนะ บรรยากาศดีขนาดนั้นพี่ธารณ์ปล่อยแกรอดมือมาได้ยังไง ขนาดคราวก่อนยังฝาก อุ๊บ.." ทิวไผ่พูดไม่ทันจบก็ถูกเพื่อนรักเอามือมาปิดปากเขา"หยุดเลยนะแก เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน" บุศราคัมยกมือปิดปากเพื่อนก่อนที่ทิวไผ่จะพูดจบ“อือๆๆ..” ทิวไผ่พยักหน้ารั

“สวัสดีครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ผมเธียร์ นีลล์ ผมขอขอบคุณท่านผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมงานแฟชั่นโชว์ซีซั่นสุดท้ายของปีและบริษัทของเรามีสินค้าหลากหลายให้เลือกและเหมาะจะเป็นของขวัญปีใหม่สำหรับคนสำคัญของทุกท่านและสุดท้ายนี้ผมหวังว่างานแฟชั่นโชว์ในค่ำคืนนี้จะทำให้ทุกคนสนุกและมีความสุขและปีหน้าเราจะมาพบกันอีกแน่นอนครับ และขอแสดงความยินดีกับพี่ชายของผมและขอต้อนรับหนูเดียร์สู่ครอบครัวของเราด้วยครับ ขอบคุณครับ” เธียร์ขอบคุณแขกทุกท่านและยินดีกับพี่ชายและว่าที่พี่สะใภ้เสียงปรบมือดังขึ้นและพิธีกรก็เชิญแขกทุกท่านไปรับประทานอาหารร่วมหันที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้สำหรับลูกค้าวีวีไอพีของบริษัทนำเข้าแบรนด์เนมชื่อดังระดับโลกจากนั้นทุกคนก็ย้ายไปรับประทานอาหารที่ห้องแกรนด์ฮอล์ที่ได้จัดเตรียมไว้รับรองแขกทุกท่านและธารณ์กับเธียร์และบุศราคัมก็เดินลงเวทีไปหาครอบครัวที่รอแสดงความยินดีกับสองหนุ่มสาวรวมถึงแขกหลายท่านที่รู้จักสนิทสนมกับพ่อแม่และสองพี่น้องตระกูลนีลล์มาร่วมยินดีด้วย“พ่อแม่มาได้ยังไงคะ ทำไมไม่บอกเดียร์ล่ะคะ” บุศราคัมเดินไปถึงก็กอดพ่อแม่และถามท่านที่มาเซอร์ไพรส์เธอและรู้กันหมดยกเว้นเธอคนเดียวแล

"ยังเลยครับท่าน คนของเราที่เฝ้าอยู่บอกว่าสารวัตรเพทายไปส่งที่บ้านแล้วก็ไม่เห็นกำนันออกมาจากบ้านมีแต่ลูกชายลูกสะใภ้หลานชายและพี่เลี้ยงไปหาแต่ก็กลับออกมาเท่าเดิมครับ""หรือว่ามันกลบดานอยู่ในบ้านวะ จับตาดูมันต่อไป"นายพลสุจินสั่งคนสนิทและไม่คิดว่าเพทายจะช่วยเหลือกำนันไม่งั้นมันคงไม่ส่งไปที่บ้าน“มีอะไรครับท่าน”นายดำรงถามนายพลสุจินที่ดูกระวนกระวายใจหลังจากคนสนิทมาคุยด้วยแล้วเดินออกไปจากงานเลี้ยง“จ่าเส็งบอกว่ามีคนแปลกหน้าป้วนเปี้ยนหน้างานเลี้ยงน่ะ”นายพลไม่ปิดนายดำรงเพราะลงเรือลำเดียวกันมานานแล้วจึงไว้ใจเพราะถ้าใครหักหลังเขาก็ตายสถานเดียว“หรือว่าจะเป็นคนของไอ้จอร์แดนครับท่าน”นายดำรงสันนิฐานเพราะตอนนี้มีศัตรูคู่แข่งที่กัดไม่ปล่อยอยู่คนเดียวคือจอร์แดนที่ตามจี้ทางการเรื่องถูกลอบยิงและตอนนี้มือปืนอีกคนก็หายตัวไปกันทั้งครอบครัวยังหาไม่เจอเลยส่วนคนอื่นก็เงียบๆ“ผมก็คิดเหมือนกันว่าน่าจะใช่มัน ไม่งั้นก็คนของกำนันคมสัน”“แล้วแบบนี้พวกเราจะปลอดภัยเหรอครับไหนจะกำนันก็หายตัวไปอีก ถ้าเกิดพวกมันร่วมมือกับทางการแล้วพวกเราจะทำยังไงครับ”นายดำรงชักจะไม่มั่นใจความปลอดภัยของตัวเอง“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน