All Chapters of ลองรักต้องห้าม: Chapter 121 - Chapter 130

ที่กรุงเทพขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนานกันอยู่ก็มีโทรศัพท์สายเรียกเข้าของจอร์แดนและมาจากคนสนิทของตาเขาจึงกดรับสายและรู้ว่างานที่เขาและตาวางแผนให้ไปจัดการนายพลสุจินนั้นพลาดเพราะนายพลสุจินกับนายดำรงไหวตัวทันจึงรอดตายแต่รถของมันระเบิดเละพร้อมกับลูกน้องในรถห้าคน“เป็นไงบ้างวะ”ธารณ์เห็นเพื่อนรับโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องก็ขอตัวเดินตามไปเพราะจอร์แดนบอกว่าคืนนี้จอร์แดนเอาคืนนายพลสุจินและไม่รู้ว่าสำเร็จหรือไม่“ไม่จบว่ะแต่ก็ทำให้พวกมันอยู่ไม่เป็นสุขได้และต่อไปพวกมันก็คงระวังตัวกันมากขึ้น”จอร์แดนตอบเพื่อนแต่ก็พอใจกับผลงานคนของตา“มันผยองได้ไม่นานหรอกว่ะ”“แล้วเรื่องเงินประมูลล่ะมึงจะทำยังไง”“ก็ต้องรอดูว่าเงินมาจากไหนถ้าทางเจ้าหน้าที่ยืนยันว่าเป็นเงินมาจากฟอกเงินก็ให้ทางเจ้าหน้าที่ยึดไปแต่ถ้ามาจากคุณกรรนิการ์ก็ไม่ผิดกฎหมาย”“กูว่าพวกมันต้องฟอกเงินมาแล้วคงไม่ให้กันโจ่งแจ้งหรอกแค่ถ่ายโอนเงินไปฮ่องกงก็จบแล้ว”“นั่นสิวะ แต่ช่างเถอะยังไงก็เอาไปทำบุญ”“งั้นกูกลับก่อนนะพรุ่งนี้จะบินกลับเชียงรายแต่เช้าคิดถึงลูกเมียว่ะ”จอร์แดนบอกเพื่อนตามประสาคุณพ่อมือใหม่ที่เห่อลูกชายอย่างหนัก“ขอบใจนะเพื่อ

“อ้อเหรอ ฉันพูดเผื่อไว้ก่อนไงเกิดทำอะไรไม่ถูกใจเธอแล้วอจจะตกงานก็ได้”“ถ้าคุณรสิกาจะตกงานก็คงทำผิดงานพลาดมากกว่า คงไม่ได้มาจากเดียร์หรอกค่ะ”“พูดอะไรของเธอฮึรสิกา” จอยได้ยินรสิกาพูดกับเด็กฝึกงานแล้วอดพูดไม่ได้“ก็พูดเผื่อไว้ไงล่ะ ฉันมันเลียไม่เก่งเหมือนใครบางคนนี่”“เลียไม่เก่งแต่อ่อยเก่งใช่มั้ยยะ อย่าคิดว่าทำอะไรแล้วไม่มีใครเห็นล่ะก็แค่ไม่มีใครพูดเท่านั้นแหละ” ตงตงพูดอย่างหมั่นไส้รสิกาที่อิจฉาเด็กฝึกงานที่มาทีหลังแต่คว้าหัวใจผู้ชายต้องห้ามไปครอง“ตงตง..”“ทำไมฉันพูดแทงใจดำงั้นสิ ถ้าไม่อยากตกงานก็หุบปากแล้วตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีกว่าเถอะ เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน” ตงตงพูดจริงจังไม่ใช่ว่าเขาจะหาเรื่องเพื่อนร่วมงานแต่อยากให้ทำงานร่วมกันด้วยดีมากกว่า“ฮึ..” รสิกามองบุศราคัมตงตงและจอยอย่างไม่พอใจแล้วก้มหน้าทำงานของตัวเอง ส่วนตุลยาก็นิ่งเงียบไปเพราะทุกคนมองและไม่อยากตกงานบุศราคัมมองรุ่นพี่ทั้งสองอย่างขอบคุณก่อนจะทำงานต่อและเดินเอกสารตามที่พี่ๆในแผนกใช้เพราะเป็นหน้าที่ของเธอแม้จะถูกสาวๆในแผนกอื่นมองอย่างชื่นชมบ้างบางคนก็มองอย่างดูถูกเหยียดหยามเธอก็ไม่สนใจเพราะจิตใจคนไม่เหมือนกัน“เที่

“อ๊ะ อ๊า พี่ธารณ์ อ่า เสียวมากค่ะ ซี๊ดด อา อ๊ะ อ๊า...” คราแรกก็ยังเจ็บอยู่แต่ไม่มากเท่าครั้งแรกที่มันเจ็บปวดราวกับร่างกายของเธอฉีกขาด แต่ความช่ำชองโชกโชนของเขาปลุกเร่าร่างกายของเธอจนร้อนเร่าด้วยเพลิงพิศวาสแสนวาบหวามทำให้เลือดในกายเดือดพล่านปั่นป่วนภายในกายจนปวดเกร็งหน้าท้องรัดรึงแก่นกายอวบใหญ่และเกาะกอดร่างใหญ่ไว้แน่น“พั่บบๆๆ พั่บบๆๆ..”“พี่รักเดียร์ครับที่รัก หื้มม..” เสียงห้าวหอบกระเส่าบอกรักเมียสาวน้อยที่เขาต้องการเธอจนแทบคลั่งยิ่งได้กินเขาก็ยิ่งหิวกระหายรสหวานล้ำของเธอก็ยิ่งหลงใหลจึงกลืนกินอย่างตะกละตะกลามจนร่างเล็กต้านความต้องการของเขาแทบไม่ไหว“พั่บบๆๆ พั่บบๆๆ..”ร่างเล็กสั่นคลอนจนบั้นท้ายกลมกลึงแทบจะไม่แตะเคาน์เตอร์เพราะรับแรงรักจากร่างใหญ่ที่กระหน่ำแก่นกายอวบใหญ่เข้าออกกลางกลีบกุหลาบดอกงามไม่หยุดยั้งจนร่างกายของเธอวูบโหวงราวกับถูกแรงดันกระหน่ำเข้าใส่จนมันลอยสูงขึ้นเรื่อยๆร่างกายถูกแรงโน้มถ่วงด้วยเพลิงพิศวาสโหมกระหน่ำเข้าใส่ไม่หยุด“อ๊ะ พะ พี่ธารณ์ขา อ่า ซี๊ดด เดียร์ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ อ๊า อู้วว..” เสียงหวานร้องบอกเขาเสียงขาดๆหายๆเกร็งตัวกระตุกรัดรึงแก่นกายอวบถี่กระชั้นตามจังหวะรัก

“สวัสดีค่ะพี่นัท” บุศราคัมก็ได้ยินชื่อของนัทริกามานานแต่ไม่เคยเจอกัน“สวัสดีครับนัทแล้วจอร์แดนล่ะ” ธารณ์รับไหว้เมียเพื่อนที่ต้องรับมือกับลูกชายตัวน้อยจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองเหมือนเมื่อก่อนแต่ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มมีความสุขจนน่าอิจฉา“ฉันอยู่นี่ สวัสดีครับน้องเดียร์มาๆเข้าบ้านก่อนไอ้เล็กเพิ่งพาน้องเปียกับทิวไผ่มาถึงกำลังเล่นกับลูกกูอยู่ในห้องน่ะ” จอร์แดนเดินออกมารับเพื่อนปล่อยลูกสาวตัวน้อยไว้กับเพื่อนและไม่ได้บอกว่าเพื่อนในกลุ่มของเขามากันครบแม้แต่เขมนันท์ที่ไม่ได้เจอเพื่อนๆมาหลายเดือนเพราะเป็นฤดูการแข่งรถของเขาที่ต้องเก็บคะแนนทุกสนามและยังทำเวลาได้ดีเหมือนเดิมเจ้าของบ้านทั้งสองพาสองหนุ่มสาวเข้าไปในบ้านและทุกคนก็ทักทายพูดคุยหยอกเย้าหลานชายตัวน้อยที่มองลุงป้าน้าอาตาแป๋ว พอลุงป้าน้าอาชื่นชมหลานตัวน้อยกันแล้วคุณแม่มือใหม่จะพาไปนอนมีพยาบาลพี่เลี้ยงดูแลอย่างใกล้ชิด“ไม่อยากมีสักคนเหรอวะ” จอร์แดนแซวเพื่อนที่เพิ่งหมั้นกับแฟนสาวไปเมื่อไม่กี่วันก่อน“ต้องถามเดียร์โน่น กูยังไงก็ได้” สำหรับเขาพร้อมทุกอย่างแล้วส่งยิ้มหวานให้เมียสาวน้อยเพราะอยู่ที่บุศราคัมว่าจะพร้อมเมื่อไหร่เขาก็จะลงมือทันที“เห็นใจมั

“รองวิทย์ก็รู้ว่าพวกเราต้องทำตามหน้าที่ หากบกพร่องแล้วเกิดมีปัญหาขึ้นแล้วใครจะรับผิดชอบครับ หรือดาบกับจ่ามีปัญหาอะไรไม่ให้พวกผมค้น” เตโชพูดแล้วมองสบตานายตำรวจรุ่นพี่“อยากค้นก็ค้นไปแล้วรองเต้ก็เก็บให้เหมือนเดิมด้วยไม่งั้นผมฟ้องนายแน่” ดาบไกรพูดอย่างไม่พอใจและในใจก็สวดภาวนาว่าอย่าให้รองเต้กับเพื่อนร่วมงานตรวจค้นกล่องทั้งหมดเลยไม่งั้นพวกเขาซวยแน่ๆ“เอาน่ารองเต้ มันก็แค่ปลากระป๋อง มาม่าและนมสำหรับเด็กๆเท่านั้นก็ตรวจแค่นี้พอแล้วล่ะ” วิทยาบอกนายตำรวจหนุ่มรุ่นน้องแล้วตบไหล่“รองวิทย์ก็รู้ว่าช่วงนี้พวกเราต้องตรวจตราอย่างเข้มงวด ไม่ว่าจะเป็นรถของท่านนายกก็ต้องตรวจไม่มีการละเว้นเพราะไอ้พวกขบนการค้ายามันคิดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจตามพวกมันไม่ทัน ขออนุญาตครับ” เตโชยกมือทำความเคารพรุ่นพี่เพื่อขออนุญาตตรวจค้น“ฉันเสียเวลามากแล้วนะรองเต้” วิทยาลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันทีเมื่อกล่องยาเสพติดถูกยกลงจากรถเพื่อตรวจค้น “ไม่ต้องค้น พอแค่นี้แหละแล้วขนขึ้นรถให้กูด้วย”“ค้นเลย ผมรับผิดชอบเอง” เพทายเดินมาในชุดเตรียมพร้อมจู่โจมเข้าชาร์จนายตำรวจหนุ่มรุ่นพี่และมีเจ้าหน้าที่หน่วยจู่โจมอีกหลายคนร่วมอยู่ด้วยและหนึ่งในนั้นคือน