All Chapters of ลองรักต้องห้าม: Chapter 151 - Chapter 160

“คุณไม่ต้องมาสอนฉัน”“ผมไม่ได้สอน ผมพูดไปตามความจริงแต่คุณไม่ยอมรับความจริงมากกว่า”“ผมว่าถ้าพวกเขาไม่ยอมก็ให้สารวัตรจัดการดำเนินคดีเลยก็ได้ครับคุณพ่อ” ธารณ์นิ่งฟังแล้วพูดขึ้นเมื่อแม่ของนิลดาไม่ยอม“ผมว่าเราทำทำตามที่พ่อของหนูรดี หนูยา หนูไพดีกว่านะคุณ” พ่อของนิลดาพูดกับภรรยายังไงลูกสาวของเขากับเพื่อนๆก็เป็นฝ่ายผิด“แต่ลูกสาวของเราบาดเจ็บนะคุณ”“ถ้าไม่ไปหาเรื่องเขาก็คงไม่เจ็บจริงมั้ยลูก” คนเป็นพ่อถามลูกสาวที่ก้มหน้างุดแล้วถอนหายใจ“เราจะยอมง่ายๆอย่างนี้เหรอครับ” พ่อของอัฉรามองทุกคนอย่างไม่เข้าใจเพราะลูกของพวกเขาบาดเจ็บกันทุกคน“คุณไม่ยอมก็สู้ไปคนเดียวละกัน หากขึ้นโรงขึ้นศาลลูกของคุณก็จะมีประวิติด่างพร้อยนะครับ” เขายอมจ่ายเพื่อจบดีกว่าลูกสาวเสียประวัติ“แต่คุณพ่อคะ..”“รดีไม่ต้องพูดเดี๋ยวพ่อจัดการเอง” เสี่ยใหญ่ดุลูกสาวที่หาเรื่องเดือดร้อนมาให้เขาและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจบเรื่องและยอมจ่ายค่าเสียหายดีกว่า หากถูกแจ้งความจับลูกสาวของเขากับเพื่อนก็จะโดนหลายข้อหา“ก๊อกกๆๆ..” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองที่ประตู“ขออนุญาตครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจเปิดประตูห้องให้ชายหนุ่มทั้งห้

“เปลี่ยนใจเร็วจังเลยนะครับคุณพ่อคุณแม่ หรือว่ามีอะไรแอบแฝงหรือเปล่าครับ ยังไงเอาไว้ค่อยคุยกันนะครับ พอดีวันนี้ผมกับกุลและลูกๆจะไปเชียงรายครับ” แอสตันมองพ่อตาแม่ยายอย่างไม่แปลกใจเพราะได้ข่าวมาว่าพ่อตาเอาเงินที่ได้จากหลานเขยไปเล่นหุ้นตามคำชวนของเพื่อนแล้วพลาดทำให้เงินสิบล้านหายไปในพริบตา“แต่ฉันเป็นตาของตาธารณ์ หรือแกจะเป็นเถ้าแก่เองล่ะ” ยังไงเขาก็มชีหน้ามีตามีชื่อเสียงและมีคนนับหน้าถือตามากมายในสังคม“พอดีผมเชิญท่านประมุขเป็นเถ้าแก่ไปสู่ขอหนูเดียร์ให้ตาธารณ์แล้วครับ” แอสตันมองพ่อตาแม่ยายขำๆที่นับลูกชายของเขาเป็นหลานแต่ไม่นับเขาเป็นเขย“ดูผัวแกสิยัยกุล มันทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาพ่อแม่ตลอดแล้วแบบนี้แกจะไม่ให้พ่อโกรธผัวแกได้ยังไงกัน” นายลิขิตมองลูกเขยแล้วต่อว่าลูกสาวที่เชิญคนอื่นมาเป็นเถ้าแก่ทั้งที่พ่อแม่ยังอยู่ทั้งที่เขาทำใจยอมรับหลานสะใภ้อย่างไม่เต็มใจแต่เพื่อผลประโยชน์ของเขาเองไม่งั้นจะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้“คุณพ่อคุณแม่คะ เอาอย่างนี้ดีมั้ยพอดีกุลกับแอสตันได้เชิญคุณลุงประมุขและเตรียมทุกอย่างไว้แล้วยกเลิกไม่ได้แต่ถ้าคุณพ่อคุณแม่จะไปด้วยก็ได้ค่ะแต่กุลขอแค่อย่าทำลายความสุขของตาธารณ์ได้มั้ยค

“อยากให้จริงมั้ยครับ”“ไม่ค่ะ” คนบ้านี่ขยันพูดให้เธอเขินอายจริงๆเลย“โธ่ที่รัก ไม่สงสารพี่เหรอครับ”“อย่างพี่ธารณ์น่าสงสารตรงไหนคะ”“ก็ไอ้หนูของพี่มันอดอยากปากแห้งมานานแล้วนะครับ” เสียงห้าวกระซิบเบาๆแล้วเป่าลมใส่หูของเธอ“พี่ธารณ์อายเข้าบ้างสิ” บุศราคัมขนลุกซู่แล้วหดคอก่อรจะค้อนเขาเพราะไม่ได้มีแค่เธอกับเขาแล้วเดินตามกันเข้าไปในลิฟต์เมื่อลิฟต์เปิดออกสองหนุ่มสาวก็เดินไปตามทางเดินไปที่ห้องรับรองแขกของจอร์แดนที่สถานที่จัดพิธีสู่ขอหมั้นหมายเมียสาวน้อย ส่วนบุศราคัมก็เดินไปเงียบๆไม่ถามอะไรจนกระทั่งถึงหน้าห้องหนึ่งที่เปิดประตูห้องไว้“นี่งานอะไรคะพี่ธารณ์” บุศราคัมมองเข้าไปในห้องเห็นพ่อแม่ของเธอและพ่อแม่ของเขาและยังมีตายายย่าของเธอและตายายของเขากับชายชราอีกคนที่นั่งอยู่ข้างพ่อแม่ของธารณ์และยังมีเพื่อนๆและพี่ชายน้องชายของเธอกับเขาลุกขึ้นยืนยิ้มให้เธอกับธารณ์“ไปครับ ให้ผู้ใหญ่ท่านรอนานไม่ดี วันนี้เป็นวันดีของเราด้วยครับ” ธารณ์กระซิบเบาๆแล้วยื่นมือให้เธอ“วันดีอะไรคะ” เธอวางมือนุ่มบนมือใหญ่และวันดีของเรามันหมายความว่าอะไร“วันนี้พี่ให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอที่รักครับ” ธารณ์กระชับมือนุ่มเบาๆแล้วพาเดินเ

“ครับท่าน”“แล้วถ้าฉันจะเอาคืนนายพนมกรล่ะ”“ก็ย่อมได้ แต่ผมมีวิธีดีกว่านั้นครับ”“วิธีอะไร”“ท่านก็เล่นหุ้นให้ได้เงินจำนวนนั้นมาหรือท่านอาจจะได้มากกว่านั้นและเพื่อนของท่านอาจจะเสียหุ้นหรือไม่ก็ขาดทุนเพราะตลาดหลักทรัพย์มันผันผวนตลอดเวลา ถ้าเรารู้ทันมันและไม่โลภมากก็จะมีเงินหมุนเวียนตลอดครับ” กูรูเรื่องหุ้นบอกพ่อตาที่หัดเล่นหุ้นแต่ไม่ศึกษาให้ดีเสียก่อนจึงพลาดท่าเสียทีให้เพื่อน ดีที่ลูกชายของเขาไม่ได้ชอบหลานสาวนายพนมกรไม่งั้นเรือคงล่มก่อนจะไปถึงหนอง“ขอบใจนะแอสตัน เอาไว้ฉันจะโทรหาละกัน” นายลิขิตพูดเบาๆและรู้สึกละอายใจขึ้นมาทั้งที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย“ได้ครับท่าน งั้นผมขอตัวนะครับ” แอสตันพูดแล้วยิ้มให้พ่อตาแม่ยาย “ขอบคุณอีกครั้งครับท่าน”สองสามีภรรยามองตามร่างสูงใหญ่ของแอสตันกับคนสนิทเดินออกไปจากห้องแล้วหันมาสบตากันและความรู้สึกที่ปลอดโปร่งโล่งใจเรื่องหนี้สินทั้งหมดผ่อยคลายลงเพราะลูกเขยที่พวกเขาเกลียดชังช่วยเหลือไม่งั้นได้อับอายขายหน้าคนทั้งประเทศและไม่มีบ้านอยู่อีกด้วย"คุณจะทำอย่างที่แอสตันขอได้มั้ยคะ" คุณหญิงถามสามีเบาๆเพราะเรื่องที่แอสตัสขอมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ก็จริงแต่มันกลั

“ไอ้ก้านเอาปากกามาวงมันหน่อยสิวะ”ทุกคนหัวเราะขำเมื่อเพื่อนๆพูดคุยแซวกันอย่างสนุกสนานและเธียร์ก็เดินหน้าจีบเจสิก้าซึ่งทั้งสองเหมือนตกหลุมรักกันทั้งที่เพิ่งเจอกัน“ฉันเพิ่งเห็นอ่ะแกว่ารักแรกพบมันเป็นอย่างนี้นี่เอง” ปภาดากระซิบเพื่อนเบาๆเมื่อเห็นเธียร์กับเจสิก้าปิ้งกันและจีบกันราวกับมีแค่สองคนขนาดพี่ชายของทั้งสองยังมองบนและแบะปากใส่“รักแรกพบเหมือนแกมั้ยนังเดียร์” ทิวไผ่ล้อเพื่อนที่มีแฟนคนแรกและคนสุดท้าย“ไม่เหมือน” เธอกับธารณ์ไม่ใช่รักแรกพบแต่เขาปิ้งเธอก่อนและเป็นฝ่ายจีบเธอก่อนแต่ไม่ได้จีบซึ่งๆหน้าเขาเอางานมาบังหน้าและพี่ๆในแผนกยังบอกว่าเขาเป็นผู้ชายต้องห้ามและยุให้เธอจีบเขาเพื่อเจอเธอและแน่นอนว่าความหล่อของเขาไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธได้และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น“ไม่เหมือนเหรอ ชิ..” ทิวไผ่ค้อนเพื่อนจะไม่เหมือนได้ไงแค่เจอกันไม่เท่าไหร่ธารณ์ก็ฝากรอยรักไว้ให้บนตัวเพื่อนของเขาส่วนเพทายก็พูดคุยกับธารณ์และเพื่อนๆของเขาอย่างสนุกสนานและทุกคนเป็นกันเองราวกับเป็นเพื่อนกันมานานจึงดื่มกินกันจนดึกและนัทริกาก็ขอตัวไปดูลูกชายตั้งแต่สามทุ่มและเธอต้องปั๊มนมให้ลูกอีก จนกระทั่งล่วงเข้าวันใหม่ก็แยกย้ายกันไป