Semua Bab วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Bab 71 - Bab 80

@หลังอาคารเรียน คณะบริหารธุรกิจหมับ!"อ๊ะ! พี่คิริว หนูดีเจ็บค่ะ"เสียงหวานร้องประท้วงยามที่ร่างสูงใหญ่กระชากลากแขนเธอมาจนถึงมุมอับสายตาหลังอาคารเรียน คิริวผลักร่างบางเข้าชิดผนังปูนอย่างแรง สายตาคมกริบสีดำสนิทฉายแวววาวโรจน์ไปด้วยไฟหึงหวงและโทสะที่ยังไม่มอดดับ สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนตามแรงอารมณ์"เจ็บงั้นเหรอ""แล้วตอนที่นั่งยิ้มระรื่นให้มันชวนไปกินข้าว เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันเคยสั่งว่าอะไร!" คิริวตวาดเสียงต่ำทำเอาหนูดีถึงกับสะดุ้ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะยื่นมือสองข้างมาดันผนังปูนกักตัวคนตัวเล็กไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ ทำเอาบรรยากาศรอบข้างพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกหนูดีเงยขึ้นสบตาคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเสียใจเพราะคิดว่าคนตรงหน้าจะเปลี่ยนไปแล้ว ภาพสายตาเหยียดหยันเมื่อครู่ยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจ ดวงตากลมโตสั่นระริกก่อนที่หยดน้ำตาใสจะร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่ได้"หนูดีไม่ได้ยิ้มระรื่นนะคะ""เจมส์เขาแค่มาขอบคุณเรื่องชีทเรียน ส่วนเรื่องกินข้าวหนูดีก็ปฏิเสธเขาไปแล้วด้วย ทำไมพี่คิริวต้องใช้อารมณ์ขนาดนี้ด้วยคะ" เสียงหวานเอ่ยตัดพ้อเสียงสั่นเครือคิริวชะงักไปเล็กน้อยยามเห็นห

"หนูดี""ฉันบอกให้เปิดประตู!"ในขณะที่คนด้านนอกกำลังบ้าคลั่งแทบตาย ทางด้านคนในห้องหลังแผ่นประตูไม้หนา หนูดีกำลังทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องที่เย็นเฉียบอย่างคนหมดแรง สองมือเรียวเล็กยกขึ้นปิดปากกั้นเสียงสะอื้นไห้แน่น ร่างกายเล็กสั่นสะท้านไปตามจังหวะเสียงชกประตูที่ดังสะเทือนไปทั้งห้องเสียงตวาดลั่นของคิริวและแรงกระแทกลูกบิดข้างนอกแทบจะทำให้หัวใจดวงน้อยหยุดเต้น หนูดีกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนด้วยความรู้สึกสับสนระคนขวัญเสีย ภาพคิริวผู้ชายที่อบอุ่นในช่วงเวลาที่ผ่านมา กำลังซ้อนทับกับภาพคิริวคนใจร้ายในอดีต"ทำไมถึงเป็นแบบนี้อีกแล้ว"ความรู้สึกสับสนในอกต่อสู้กันอย่างรุนแรง ใจหนึ่งเธอทั้งกลัวและโกรธที่เขาไม่เคยเปลี่ยน เอาแต่ใช้กำลังบีบบังคับกัน แต่อีกฝั่งในหัวใจกลับเต็มไปด้วยความสับสน ยามที่นึกถึงสายตาอบอุ่น และสัมผัสอ่อนโยนของคิริว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะเบือนหน้าหนี และตัดขาดการติดต่อกับเขาได้เหมือนที่เคยทำ แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะทำมันได้ง่าย ๆ เพราะเธอกับเขาได้ก้าวข้ามเส้นบางอย่างมาแล้ว เส้นที่ไม่สามารถย้อนกลับได้อีกต่อไปความรักอันบิดเบี้ยวของเขากำลังสร้างความกลัวให้เธอจนอยากหนีไปให้พ้น

EP 37 คลั่งไคล้ โหยหา หึงหวงหลังจากบทรักที่แสนร้อนแรงจบลง หนูดีได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยไม่รู้ว่าตัวเองจ้องเพดานมานานแค่ไหน เสียงเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเป็นจังหวะ ความเย็นในห้องไม่ได้ช่วยให้ความร้อนวูบวาบที่เกาะอยู่ตามผิวกายจางลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าความรู้สึกที่หนูดีรับรู้ได้ชัดเจนที่สุดกลับไม่ใช่ความเหนื่อยล้าของร่างกาย หากเป็นความว่างเปล่าที่กำลังค่อย ๆ กัดกินอยู่ภายในอก เธอกะพริบตาช้า ๆ ก่อนเบือนหน้าหนีจากคนที่อยู่ข้างกายคิริวยังอยู่ตรงนั้น แค่เห็นเงาร่างสูงของเขา ความทรงจำทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างไม่ปรานี หนูดีเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายของตัวเองจนมิดชิดกว่าเดิม ราวกับผืนผ้าบาง ๆ นั้นจะสามารถสร้างกำแพงระหว่างเธอกับเขาได้ เธอไม่อยากมองหน้าเขา ไม่อยากได้ยินเสียงของเขา และยิ่งไม่อยากรู้ว่าคิริวกำลังคิดอะไรอยู่ สิ่งที่ทำให้หนูดีเจ็บที่สุดไม่ใช่เพียงสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกาย แต่เป็นความจริงที่ว่าไม่ว่าจะนานแค่ไหนคิริวก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยหญิงสาวหลับตาลง และสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เธอเกลียดตัวเองที่ยัง

เช้าวันต่อมาคิริวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ดวงตาคมค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นมองร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขน ทว่าเมื่อได้เห็นสภาพของคนตัวเล็กเขาก็ชะงักไปทันทีตั้งแต่หัวไหล่มนยันซอกคอขาวนั้นเต็มไปด้วยรอยขบกัดเขียวช้ำ รอยจูบสีเข้มที่ตีตราไว้จนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง ข้อมือเล็กก็มีรอยแดงเป็นแถบ ดวงตาสวยที่เปลือกตายังคงปิดสนิทปูดบวมเพราะการร้องไห้อย่างหนักตึกตัก!หัวใจของเฮดว้ากหนุ่มกระตุกวูบ ความรู้สึกปวดหนึบในอกแปลก ๆ ทำให้คิ้วหนาถึงกับขมวดมุ่นสวบ สาบร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นเงียบๆ สายตาคมกริบฉายแววสับสนเล็กน้อยขณะมองร่างเล็กที่ตอนนี้ตื่นแล้ว และเธอกำลังค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางอิดโรย ใบหน้าสวยนิ่วหน้าแสดงถึงความเจ็บปวดจากร่องรอยที่ร่างสูงฝากไว้ตึกสองเท้าเล็กของหนูดีแตะลงบนพื้นห้องอย่างยากลำบากท่ามกลางความเงียบงันของคนสองคนที่ยังคงทำสงครามเงียบใส่กันหนูดีไม่แม้แต่จะประสานสายตากับร่างสูงที่กำลังจ้องมองเธอเงียบ ๆ ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้ความรู้สึก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความสดใส บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย คิริวจ้องมองเรือนร่างเล็กที่แทบจะประคองตัวเองไม่อยู่ แผ่นหลังบางที่เคยเรียบเนีย

คิริวมองใบหน้าหวานที่ยังคงเย็นชานิ่ง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะย่อตัวลงเก็บกระเป๋าเดินทางที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาวางไว้บนเตียงฟึบมือหนารูดซิปเปิดกระเป๋าออก แล้วหยิบเสื้อผ้าของหนูดีที่ถูกพับไว้ออกมาทีละชุดสวบ สาบมือหนาจับสาบเสื้อนุ่มผืนนั้นไว้แน่นและบีบขยำมันอย่างกระวนกระวาย เขามองเสื้อผ้าแต่ละตัวที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เสื้อผ้าที่เธอกำลังจะใช้เพื่อเดินออกไปจากชีวิตเขาตึกคิริวหมุนตัวเดินตรงกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างช้าๆ บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ของเขาเอง ก่อนที่เขาจะบรรจงสวมเสื้อผ้าของเธอคืนเข้าไม้แขวนทีละชิ้น มือหนาจัดแต่งทรงเสื้อให้เรียบร้อยเหมือนเดิม อย่างอ้อยอิ่งราวกับจะยื้อเวลา ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความตั้งใจและใจเย็นอย่างน่าประหลาด ราวกับเขากำลังใช้ความอดทนทั้งหมดที่มีในชีวิตเพื่อทำสิ่งนี้ ชายหนุ่มหยิบชุดเดรสกระโปรงสีอ่อนขึ้นมา สายตาคมกริบเหลือบมองไปที่คนตัวเล็กซึ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง ก่อนจะบรรจงแขวนมันลงไปเป็นชิ้นสุดท้ายครืดคิริวเลื่อนบานประตูตู้ปิดลงตามเดิม ชายหนุ่มยืนตรงขึ้นเต็มความสูง ย่อกายเข้าหาคนตัวเล็กเล็กน้