All Chapters of วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Chapter 51 - Chapter 60

"คุณคิริว! ทำอะไรคะเนี่ย ปล่อยน!" หนูดีร้องประท้วงเสียงอู้อี้ลอดมาจากอกแกร่งของคิริว สองมือน้อยๆ พยายามดันแผงอกกว้างสุดกำลัง ทว่าอ้อมแขนของเขากลับแกร่งดั่งคีมเหล็ก ไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย"ห้ามมอง" คิริวเอ่ยเสียงนิ่ง สายตาคมกริบช้อนขึ้นมองเพื่อนสนิททั้งสองคนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด"พวกมึงห้ามมอง""เช้ดโด้!" เอฟอุทานออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นตบเข่าตัวเองฉาดใหญ่ หัวเราะร่วนจนไหล่สั่น"ดูมันทำ! มีการสั่งห้ามมองด้วย วงการเสือยิ้มยากเย็นชาต้องล่มสลายก็วันนี้แหละ""ไอ้ก๊อต มึงดูสายตามันดิ หวงยิ่งกว่าหมาหวงก้างอีก""หวงเหมือนจงอางหวงไข่" ก๊อตหัวเราะเอิ๊กอ๊ากยกนิ้วโป้งให้คิริว"โอเคๆ พวกกูไม่มองก็ได้ครับคุณชาย""แต่น้องหนูดีครับ ถ้าไอ้คิริวมันข่มขู่หรือบังคับอะไร บอกพวกพี่ได้เลยนะ ถึงพวกพี่จะช่วยอะไรไม่ได้ก็เถอะ""พวกพี่แค่อยากเสือกเฉย ๆ น่ะ ฮ่า ๆ ๆ""ไอ้พวกเวร" คิริวสบถเสียงต่ำในลำคอหนูดีที่โดนกดหน้าซุกอยู่กับอกกว้างของคิริวรู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของชายหนุ่มโอบล้อมเธอไว้อีกครั้ง ความร้อนจากใบหน้าของเธอผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วแก้มและใบหู

EP 33 ไออุ่นในความเงียบตลอดทางเดินจากตึกสโมสรนักศึกษาจนถึงลานจอดรถ ฝ่ามือหนาของคิริวยังคงเกาะกุมมือเล็กของหนูดีไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว ถึงแม้หนูดีจะพยายามดึงมือออกสี่ห้าครั้งเพราะกลัวสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่เดินผ่านไปมา แต่แรงบีบเบาๆ ทว่าเด็ดขาดของเขากลับทำให้เธอต้องจำใจปล่อยให้เขากุมมือเดินไปแบบนั้น ใบหน้าหวานเอียงหลบสายตาผู้คน ร้อนผ่าวจนไม่รู้จะเอาความอับอายไปซ่อนไว้ที่ไหน"ขึ้นรถ"คิริวเปิดประตูฝั่งข้างคนขับของรถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิท ก่อนจะผละมือออกเบาๆ หนูดีรีบแทรกตัวเข้าไปนั่งบนเบาะหนังนุ่มทันทีด้วยความรวดเร็ว เพราะอยากหลบสายตาคนภายนอกใจจะขาด ชายหนุ่มปิดประตูให้อย่างเบามือ ก่อนจะก้าวไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับเสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มเบาๆ อากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับใบหน้าที่ยังคงร้อนผ่าวของหนูดี ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย ความเงียบสงบก็ปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะนุ่มนวลที่เปิดคลอไว้เบาๆ ชวนให้บรรยากาศยิ่งปั่นป่วนในอกหนูดีนั่งเกร็งตัวตรง สายตามองออกไปนอกกระจกรถ ทำทีเป็นสนใจวิวทิวทัศน์ยามเย็นของกรุงเทพฯ ทว่าในหัวกลับมีแต

"อาบน้ำเสร็จแล้วก็มานั่ง"คิริวเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันมามอง ราวกับมีดวงตาหลัง ชายหนุ่มวางจานข้าวผัดร้อน ๆ สองจานลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะปรายสายตาคมกริบมองมายังคนตัวเล็กที่ยืนลังเลอยู่กลางห้องเอี๊ยดหนูดีเดินเข้าไปลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคิริวนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ ไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ เธอคว้าช้อนขึ้นมาละเลียดกินข้าวผัดคำเล็ก ความเงียบสงบครอบงำโต๊ะอาหาร ทว่าไออุ่นและสายตาล้ำลึกที่จ้องมองมาจากฝั่งตรงข้ามกลับทำให้ข้าวทุกคำที่กลืนลงคอยากเย็นเหลือเกิน"ไม่อร่อย?" คิริวเอ่ยถาม เมื่อเห็นหนูดีเอาแต่นั่งเขี่ยข้าวทำราวกับไม่อร่อย"เปล่าค่ะ อร่อยดี" หนูดีตอบเสียงเบา"พี่คิริว.....ทำเองเหรอคะ?"สรรพนามที่หลุดออกจากปากอย่างไม่ค่อยคุ้นชินทำเอาช้อนในมือของคิริวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มพึงพอใจบางเบาจะปรากฏขึ้นตรงมุมปากหนา นัยน์ตาคู่คมวูบไหวไปด้วยความเอ็นดู"อืม""ซื้อมาคงไม่อร่อยเท่านี้"เขาตอบเสียงนิ่ง ทว่าสายตากลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ"กินเยอะๆ จะได้มีแรงอ่านหนังสือ""ขอบคุณค่ะ....." หนูดีก้มหน้าก้มตากินต่อ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบเมื่อเห็นสายตาพึงพอใจของเขาที่จ้องมองมาไม่หยุดหลังจากจัดการมื้

ค่ำคืนผ่านพ้นไปพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวจนเกือบไม่ได้นอน หนูดีพลิกตัวไปมาไม่หยุด ในหัวเอาแต่คิดถึงสายตาคมกริบ กับ สัมผัสอบอุ่น และรสจุมพิตแสนหวานของคิริวที่ยังคงตกค้างอยู่บนริมฝีปาก จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในตอนเช้า ร่างบางจึงรีบจัดการตัวเองในชุดนักศึกษาเรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆ แง้มประตูห้องนอนออกมาด้วยความระมัดระวังแอ๊ดกลิ่นหอมของกาแฟดำโชยมาจากเคาน์เตอร์ครัว คิริวในชุดนักศึกษาเรียบร้อยพร้อมเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูพาดไว้บนแขน กำลังยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาคมทอดมองเรือนร่างเล็กที่ก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นว่าแก้มเนียนของหนูดียังคงขึ้นสีระเรื่อไม่ต่างจากเมื่อคืน"พร้อมแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม"พะ...พร้อมแล้วค่ะ" หนูดีตอบอึกอัก ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆคิริวไม่พูดอะไร ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเลื่อนมือหนาลงมากุมมือเล็กของหนูดีไว้แน่น ดึงร่างบางให้เดินตามไปยังลิฟต์ โดยไม่เปิดโอกาสให้ประท้วงแม้แต่น้อย"พี่คิริว.....ปล่อยมือเถอะค่ะ ถึงลานจอดรถเดี๋ยวมีคนเห็น" หนูดีพยายามกระซิบประท้วงเบาๆ"เห็นก็เรื่องของเขา" คิริวตอบหน้าตาเฉย เขายังคงย้ำ

ตึกเมื่อเดินมาถึงรถสปอร์ตสีดำสนิทที่จอดอยู่ คิริวก็เดินไปเปิดประตูฝั่งด้านข้างคนขับให้ หนูดีแทรกตัวเข้าไปนั่งอย่างว่าง่าย ก่อนที่ชายหนุ่มจะปิดประตูลงเบาๆ แล้วก้าวขึ้นมานั่งประจำตำแหน่งคนขับปึกทันทีที่บานประตูรถปิดลง ตัดขาดจากสายตาของผู้คนภายนอก บรรยากาศภายในห้องโดยสารฉ่ำเย็นก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง คิริวไม่ได้ออกรถในทันทีสวบ สาบชายหนุ่มเอี้ยวตัวหันมาหาคนตัวเล็ก มือหนาเอื้อมไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธออย่างใส่ใจ ทว่าระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลับทำให้หนูดีต้องนั่งเกร็งตัวแข็งทื่อจนเผลอลืมหายใจ"...................." ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อราวพระเอกซีรีส์ที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบนิ่ง"มองหน้าฉันทำไม" คิริวเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่ถึงคืบ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหว"เปล่าสักหน่อยค่ะ" หนูดีพึมพำตอบ ก่อนพยายามเบือนหน้าหนีแต่กลับถูกฝ่ามืออุ่นร้อนของเขายื่นมาจับคางมนไว้หลวมๆ บังคับให้เธอต้องสบสายตาแพรวพราวของเขา"ทำข้อสอบได้จริง ๆ หรือเปล่า ไม่ใช่เดามั่วหรอกนะ""ทำได้จริงๆ สิคะ!""หนูดีตั้งใจอ่านสรุปที่...