Semua Bab วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!: Bab 61 - Bab 70

ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่สอดประสานและลูบไล้ผ่านเอวบาง ทำเอาหนูดีหลุดเสียงครางแผ่วในลำคอออกมาเบา ๆ รสจุมพิตที่คิริวมอบให้ทั้งอ่อนหวานและหนักแน่นจนสติของคนตัวเล็กพร่าเลือน สัมผัสจากชายหนุ่มผู้เคยเย็นชาและแข็งกร้าว บัดนี้กลับละเมียดละไมราวกับกำลังทะนุถนอมของขวัญชิ้นสำคัญที่สุดในชีวิตเอี๊ยด....."พี่คิริว....." หนูดีพึมพำเรียกชื่อเขาเบาๆ ยามที่ริมฝีปากหยักผละออกไปซุกไซ้ตรงซอกคอหอมกรุ่นเอี๊ยด....."ฉันอยู่นี่แล้ว.....หนูดี" เสียงทุ้มกระซิบตอบพร่าสั่น แสดงออกถึงความรู้สึกที่กักเก็บมานานปี ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ในค่ำคืนนี้คือคำยืนยันว่าเธอคือคนเดียวในหัวใจ และจะไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือไปไหนอีกแล้วเอี๊ยด.....สัมผัสอุ่นของริมฝีปากหยักที่เคยทำเพียงแตะประทับเบาๆ บนหน้าผาก เริ่มเคลื่อนต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า ละเลียดชิมความหอมหวานตรงปลายจมูกรั้น ก่อนจะบดเบียดลงบนเรียวปากคู่สวยอีกครั้งอย่างหนักแน่น ท่อนแขนแกร่งที่เคยกอบกุมรอบเอวบางผ่อนแรงลงเล็กน้อย"อะ อื้อ พี่คิริว" หนูดีส่งเสียงครางประท้วงแผ่วเบาในลำคอ สองมือเล็กยกขึ้นดันไหล่กว้างไว้ตามสัญชาตญาณ ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถสั่นคลอนคนเอาแต่

ผ่านไปพักใหญ่หนูดีในชุดเสื้อยืดตัวใหญ่และกางเกงขาสั้นเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยแก้มแดงระเรื่อ แถมยังเอาแต่หลบตาคิริวที่เดินตามหลังมา และไม่พูดอะไรกับเขาเลยสักคำท่าทางเงียบขรึมและแก้มเนียนที่ยังคงขึ้นสีแดงฉ่าของคนตัวเล็ก ทำเอาคิริวที่เดินตามหลังออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสบายๆ ปลดกระดุมบนหลวมๆ ยกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มรู้ดีว่ายัยเด็กดื้อของเขากำลังงอนและเขินอายกับเหตุการณ์วาบหวามใต้สายน้ำอุ่นเมื่อครู่อย่างหนัก"งอนเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบนิ่งยามสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ ทว่าหนูดีกลับรีบเบี่ยงตัวเดินหนีราวกับลูกแมวที่ถูกบังคับจับอาบน้ำทั้งที่ไม่ชอบ เธอตรงไปยังโซนครัวเพื่อหลบสายตาคมกริบที่ยังคงฉายแววซุกซนและแพรวพราวไม่เลิก"ไม่ได้งอนค่ะ.....หนูดีแค่หิว" หนูดีตอบอ้อมแอ้มโดยไม่ยอมหันกลับไปมอง พยายามทำทีเป็นสนใจข้าวของบนเคาน์เตอร์เพื่อกลบเกลื่อนความลนลาน ทั้งที่หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระรัวและรอยสัมผัสอุ่นร้อนตรงซอกคอยังคงตราตรึงไม่หายหมับ!ทว่ายังไม่ทันจะได้หยิบจับอะไร ท่อนแขนแกร่งก็เอื้อมมาจากด้านหลัง รวบเอวบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดกับอกกว้าง คิริววางคางมนลงบนไหล่เล็ก ซุกไซ้ปลาย

EP 34 ในสายตาบรรยากาศในโรงอาหารช่วงเที่ยงเนืองแน่นไปด้วยเหล่านักศึกษา หนูดีและเพื่อนๆ ช่วยกันจับจองโต๊ะม้านั่งยาวได้สำเร็จ ก่อนที่ไอซ์และโบว์จะขอตัวไปซื้อน้ำ ส่วนแก้วและหนูดีอาสาเฝ้าโต๊ะไว้ ทว่าขณะนั้นเอง เสียงทุ้มร่าเริงของใครบางคนก็ดังขึ้นเรียกความสนใจให้หันไปมอง"หนูดี!""...................." หนูดีหันไปมองตามเสียง พบว่าเป็นเจมส์นั่นเองที่เดินเข้ามาทักทาย ชายหนุ่มส่งยิ้มหวานพลางยื่นขวดน้ำอัดลมยี่ห้อโปรดมาให้ตรงหน้า"เราเห็นหนูดีนั่งอยู่ตรงนี้พอดี เลยซื้อน้ำมาฝาก.....แล้วก็อยากถามเรื่องโน้ตสรุปวิชาพื้นฐานเมื่อวานซืนที่เราเข้าเรียนด้วยกันด้วย พอจะสะดวกไหมครับ?""เอ่อ.....ขอบใจนะ" หนูดีเอ่ยรับขวดน้ำอัดลมมาถือไว้ด้วยความเกรงใจ"งั้นเราขอนั่งด้วยคนนะ" เจมส์ถือโอกาสทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ หนูดี ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เพื่อกางเอกสารเนื้อหาบทเรียนบนโต๊ะ"ตรงข้อนี้หนูดีจดไว้ยังไงเหรอ พอดีเราตามอาจารย์ไม่ค่อยทันน่ะ""ตรงนี้น่ะเหรอ" หนูดีชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็จำต้องชี้เอกสารอธิบายให้เพื่อนฟัง ใบหน้าหวานส่องประกายยิ้มบางๆ ตามมารยาท โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนมาโดยตลอดอีกด

คิริวผละใบหน้าออกห่างเพียงเล็กน้อย ทว่ายังคงกดเรือนร่างหนาตรึงร่างบางไว้ชิดติดประตูของห้องสโมสร สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งามที่สั่นระริก แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่กลับเต็มไปด้วยความวูบวาบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่เป่ารดตรงแก้มใส ทำเอาหนูดีต้องขยับเอียงคอหนีด้วยความเขินอาย"ใจร้าย....." หนูดีพึมพำเบา ๆ สองมือยังกำเสื้อช็อปสีเข้มของเขาไว้แน่น"ชอบทำตัวเอาแต่ใจ แถมยังขู่หนูดีตลอดเลย""ก็เธอชอบขัดคำสั่งฉัน" คิริวแค่นเสียงต่ำในลำคอ แต่แววตาที่เคยก้าวร้าวด้วยไฟหึงหวงเมื่อครู่กลับฉายความเอ็นดูออกมาวูบหนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะใช้นิ้วเรียวเกี่ยวปอยผมสวยทัดหลังใบหูเล็กให้หนูดีอย่างเบามือ ต่างจากท่าทางดุดันเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน"แล้วทีหลังอย่าให้เห็นว่าไปยืนยิ้ม หรือนั่งชิดกับผู้ชายหน้าไหนอีก เข้าใจไหม?""เขาก็แค่มาถามเรื่องเรียนเท่านั้นเอง หนูดีไม่ได้.....""เข้าใจไหม" ไม่รอให้หนูดีพูดจบ คิริวก็เอ่ยขัดเสียงเข้ม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีกจนปลายจมูกโด่งชนกับจมูกสวยของคนตัวเล็ก บังคับเอาคำตอบอย่างคนเอาแต่ใจ"ขะ.....เข้าใจแล้วค่ะ" หนูดีรีบตอบรับเสียงแผ่วเมื่อจมูกโด่งของคิริวคลอเคลียอยู

EP 35 ควบคุม@ห้องสโมสรนักศึกษาหนูดีนั่งกำสายกระเป๋าเป้แน่นอยู่บนโซฟาหนังภายในห้องสโมสรนักศึกษาที่เงียบสงบ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาเป็นริ้ว ๆ คนตัวเล็กนั่งมองเข็มนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระรัว ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ชั่วโมง รสจูบอันเอาแต่ใจ และ แววตาคมกริบของคิริวเมื่อช่วงเที่ยงก็ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในสมองไม่ยอมเลือนหายจนเรียนแทบไม่รู้เรื่องแกร๊ก!เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเรียกความสนใจของหนูดีให้หันไปมอง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของประธานสโมที่ก้าวเข้ามาด้านใน คิริวในชุดเสื้อคอกลมสีดำโอเว่อร์ไซซ์ โดยถือเสื้อช็อปสีแดงเข้มไว้ในมือ ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหาคนตัวเล็กที่นั่งรออยู่ทันที นัยน์ตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีที่เห็นหน้าเขา"รอนานไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบนิ่ง พลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ หนูดี ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาเบียดชิดจนไหล่หนาแทบจะเกยกับไหล่บางสวบ สาบ"ไม่นานค่ะ หนูดีเพิ่งเลิกเมื่อกี้เอง" หนูดีตอบเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบสายตาคมแพรวพราวตรง ๆคิริวมองท่าทางเขินอายนั้นด้วยสายตาเอ็นดู ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบเรือนผมนุ่มเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปคว้ากระเป๋าเ