All Chapters of ลวงรักผูกชะตา: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงกลไกดังขึ้นจากปลายทางเดินประตูเหล็กบานหนึ่งค่อย ๆ เปิดออก เผยบันไดซึ่งทอดลงไปยังชั้นใต้ดินแสงไฟสีแดงติดขึ้นทีละดวง เหมือนกำลังเชื้อเชิญให้เราเดินตาม“ลงมาที่ห้องนาฬิกา”คีรินทร์กล่าว“แต่ต้องมาทั้งคู่”“กับดักชัด ๆ”อาเธอร์กระซิบ“ใช่”ฉันตอบ“แต่พ่ออยู่ข้างล่างจริง”“เธอรู้ได้ยังไง”ฉันหลับตาตั้งแต่ความทรงจำกลับมา ฉันเริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นของนาฬิกาซาเวียร์ทุกเรือนในอาคารแต่ละเรือนเชื่อมกันด้วยเส้นบาง ๆ ที่มองไม่เห็นทั้งหมดมุ่งลงไปยังจุดเดียวใต้พื้นและตรงนั้นมีบางสิ่งเต้นเป็นจังหวะช้า ๆไม่ใช่เครื่องจักรแต่เป็นหัวใจของมนุษย์หัวใจที่ฉันจำได้“ฉันรู้สึกถึงเขา”อาเธอร์มองฉันอย่างไม่เข้าใจ แต่ไม่ได้โต้แย้งเราสองคนเดินตามแสงสีแดงลงไปยิ่งลึก อากาศยิ่งเย็นผนังสองข้างเต็มไปด้วยนาฬิกาไม้หลายร้อยเรือน แต่ละเรือนมีชื่อสลักอยู่ด้านล่างชื่อของฉันในชีวิตต่าง ๆนาเดียร์อมาเรียหลินเอเลนาพิมพ์ดาวชื่อบางชื่อเขียนด้วยภาษาที่ฉันอ่านไม่ออก แต่ทันทีที่มอง ความทรงจำของชีวิตนั้นก็ไหลผ่านศีรษะเป็นช่วงสั้น ๆฉันเห็นตัวเองวิ่งหนีผ่านป่าหิมะจมน้ำอยู่ในแม่น้ำถูกเผาบนแท่นไม้กอดศพของเด็กชายค

เขาคว้าคอเสื้อฉัน ดึงร่างขึ้นและผลักเข้าไปกลางวงพิธีสัญลักษณ์ใต้เท้าเปล่งแสงเสียงกรีดร้องจำนวนมากดังขึ้นจากนาฬิกาทุกเรือนภาพชีวิตเก่าหลายร้อยภาพไหลเข้ามาในหัวพร้อมกันพ่อในทุกใบหน้าแม่ในทุกชื่อพี่น้องทุกคนเสียงหัวเราะในโต๊ะอาหารอ้อมกอดวันเกิดงานแต่งงานและความตายคีรินทร์ยืนอยู่นอกวง“มองพวกเขาสิ”เขากล่าว“หากทำลายวงจร คุณจะไม่มีวันได้พบอีก”ภาพของโนอาห์ปรากฏขึ้นตรงหน้าเด็กชายตัวเล็กยื่นมือมาหาฉัน“พี่นาเดียร์”หัวใจฉันสั่นไหวจากนั้นอาเธอร์ในวัยเด็กก็ปรากฏแทนพ่อกับแม่ยืนอยู่ด้านหลังทุกคนมองฉันด้วยรอยยิ้มนี่คือสิ่งที่ฉันเลือกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงได้เห็นรอยยิ้มพวกเขาอีกครั้ง ฉันยอมให้ทั้งโลกวนกลับไปสู่ความตายฉันเกือบยื่นมือออกไปก่อนเสียงของอาเธอร์ตัวจริงจะดังขึ้น“นาเดียร์!”ฉันหันไปเขาพยายามลุกจากพื้น เลือดไหลจากศีรษะ แต่ยังมองฉันอย่างแน่วแน่“อย่ามองสิ่งที่มันอยากให้เห็น”ภาพครอบครัวรอบตัวเริ่มสั่น“มองฉัน”ฉันสบตาพี่ชาย“ฉันอาจเคยเป็นโนอาห์”อาเธอร์กล่าว“แต่ตอนนี้ฉันคืออาเธอร์ และฉันไม่อยากกลับมาเกิดอีกเพื่อถูกฆ่าแทนเธอ”น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว“ฉันขอโทษ”“ฉันรู้”

แต่เมื่อมองในตอนนี้ ฉันกลับเห็นเพียงเด็กกลุ่มหนึ่งที่หลงเชื่อในสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง“พวกเขาคือใคร”อาเธอร์ถามเสียงเบา“นักเรียนในห้องฉัน”“คนที่เธอฆ่า?”ฉันพยักหน้าเงาร่างของเด็กชายคนหนึ่งก้าวออกมาเขาคือคนแรกที่จับนกมาทรมานใบหน้าของเขาในความทรงจำเคยเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แต่ตอนนี้เหลือเพียงความเศร้า“ในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยพวกเรา”เสียงของเขาดังขึ้นโดยริมฝีปากไม่ขยับฉันหยุดเดินอาเธอร์หันมามอง แต่ดูเหมือนมีเพียงฉันที่ได้ยิน“ฉันขอโทษ”ฉันกล่าว“สำหรับอะไร”“ที่ฆ่าพวกเธอ”เงาร่างเด็กชายส่ายหน้า“พวกเราฆ่าตัวเองตั้งแต่คืนที่เลือกเปิดหนังสือแล้ว”เด็กหญิงอีกคนเดินเข้ามายืนข้างเขาเธอคือคนที่เคยหัวเราะขณะโนอาห์ร้องไห้ฉันจำได้ว่าตัวเองใช้เงาสีดำลากเธอลงไปใต้พื้น“แต่เราไม่ควรต้องถูกขังไว้หลายร้อยปี”เธอกล่าวคำพูดนั้นทำให้ฉันก้มหน้าลง“ฉันรู้”“เธอรู้ช้าเกินไป”“ใช่”ฉันไม่พยายามแก้ตัวความโกรธของพวกเขามีเหตุผลต่อให้ฉันเป็นเหยื่อของพิธี ฉันก็กลายเป็นผู้สร้างคุกแห่งใหม่ขึ้นมาหลังจากนั้นฉันไม่ยอมปล่อยครอบครัวไม่ยอมปล่อยคนตายไม่ยอมให้เวลาเดินต่อเด็กหญิงมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง

อลิซาเบธปีนออกไปก่อน ตามด้วยอาเธอร์ จากนั้นทั้งคู่ช่วยกันดึงพ่อขึ้นไปฉันเป็นคนสุดท้ายทันทีที่มือแตะขอบทางออก เสียงกระซิบก็ดังขึ้นด้านหลัง“นาเดียร์”ฉันหยุดเสียงนั้นไม่ใช่คีรินทร์ไม่ใช่เซบาสเตียนแต่เป็นเสียงของเด็กชายฉันหันกลับไปโนอาห์ยืนอยู่กลางอุโมงค์เขายังมีรูปร่างเหมือนวันสุดท้ายในอดีต กอดตุ๊กตาไม้ไว้แนบอก ใบหน้าไม่มีบาดแผล ไม่มีเลือด และกำลังยิ้มให้ฉัน“พี่จะไปแล้วเหรอ”น้ำตาฉันไหลออกมาทันที“โนอาห์…”อาเธอร์ที่อยู่ด้านนอกเรียกชื่อฉัน แต่เสียงของเขาฟังห่างไกลฉันก้าวกลับเข้าไปหนึ่งก้าวโนอาห์ยื่นมือมา“อยู่กับผมสิ”ฉันรู้ดีว่านี่อาจเป็นภาพลวงตาสุดท้ายของพิธีกรรมหรืออาจเป็นวิญญาณของน้องชายจริง ๆไม่ว่าจะเป็นอะไร มันรู้ว่าฉันอ่อนแอต่อสิ่งใดที่สุด“พี่คิดถึงเธอ”ฉันกล่าว“ผมก็คิดถึงพี่”“พี่ขอโทษที่ช่วยเธอไม่ได้”“ไม่ใช่ความผิดพี่”คำพูดนั้นเป็นสิ่งที่ฉันรอฟังมาหลายร้อยปีบางทีเพราะเหตุนี้เอง ฉันจึงไม่เคยปล่อยเขาไปฉันอยากมีโอกาสขอโทษอยากให้เขาบอกว่าไม่โกรธอยากกอดเขาอีกครั้งเปลวไฟสีดำใกล้เข้ามา แต่ไม่ได้ทำให้โนอาห์หวาดกลัวเด็กชายเพียงยืนรอหากฉันจับมือเขา บางทีฉันอาจกลั

สามสัปดาห์ต่อมา พ่อออกจากห้องผู้ป่วยหนักบาดแผลของเขารุนแรง แต่ไม่ถึงขั้นเสียชีวิต แพทย์อธิบายว่าเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อที่หัวใจไม่ได้รับความเสียหายถาวร ทั้งที่ถูกอุปกรณ์โลหะเชื่อมอยู่เป็นเวลานานแม่เฝ้าเขาแทบทุกวันอาเธอร์พักฟื้นจากอาการบาดเจ็บและเริ่มเข้าพบนักจิตวิทยา เขาไม่พูดถึงอดีตของโนอาห์มากนัก และฉันก็ไม่บังคับบางคืนเรายังคงฝันร้ายบางครั้งฉันได้ยินเขาตื่นขึ้นมาตรวจประตูห้องบางครั้งเขาพบฉันนั่งอยู่หน้าต่างจนเช้าเราไม่ได้หายดีในทันทีแต่เป็นครั้งแรกที่ความเจ็บปวดของเราไม่ได้ถูกกำหนดให้ย้อนกลับมาเกิดซ้ำคดีครอบครัววาเรนท์กลายเป็นข่าวใหญ่ตำรวจพบศพและหลักฐานจำนวนมากใต้ซากอาคาร รวมถึงเอกสารเกี่ยวกับคนหายหลายคดี เครือข่ายธุรกิจผิดกฎหมาย และรายชื่อเจ้าหน้าที่รัฐที่รับผลประโยชน์จากครอบครัวนี้นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ซึ่งอยู่ในพิธีถูกพบเสียชีวิตใต้ซากตึกพ่อแม่ของอลิซาเบธก็เช่นกันส่วนเอวาลีนได้รับการช่วยเหลือออกมาจากห้องทรมานก่อนอาคารถล่ม เธอกับพี่น้องที่ยังรอดถูกดำเนินคดีหลายข้อหาอลิซาเบธให้การเพียงบางส่วนเธอไม่พูดถึงปีศาจไม่พูดถึงการย้อนเวลาและไม่พูดชื่อคีรินทร์เมื่อเจ้าหน้าที่ต