ลวงรักผูกชะตา

   หากมีใครถามนาเดียร์ว่า สิ่งแรกที่เธอคิดถึงหลังจากเหยียบแผ่นดินไทยอีกครั้งคืออะไร คำตอบคงไม่ใช่อาหารไทยรสจัด อากาศร้อนชื้น หรือเตียงนอนในห้องที่เธอจากไปนานหลายปี

   แต่เป็นความรู้สึกว่า ในที่สุดชีวิตของเธอก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ เสียที

   หญิงสาววัยยี่สิบสามยืนอยู่หน้าประตูทางออก เส้นผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกมัดไว้อย่างลวก ๆ ใบหน้าสวยคมดูอิดโรยจากการเดินทางหลายชั่วโมง ทว่าแววตากลับเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

   ข้างกายของเธอคืออาเธอร์ พี่ชายวัยยี่สิบหกปี ผู้มีรูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกทำให้เขาตื่นเต้นได้

   ต่างจากน้องสาวที่เอาแต่หันมองทุกสิ่งรอบตัว อาเธอร์เพียงลากกระเป๋าเดินทางสองใบตามหลัง ก่อนถอนหายใจเมื่อเห็นนาเดียร์หยุดยืนกลางทางเดินเป็นครั้งที่สาม

   “จะกลับบ้านไหม” เขาถาม “หรือจะยืนซึ้งกับสนามบินอยู่ตรงนี้จนเช้า”

   นาเดียร์หันมาทำหน้าบึ้งใส่

   “คนไม่มีหัวใจอย่างพี่ไม่เข้าใจหรอก”

   “พี่แค่เข้าใจว่าถ้ายังไม่เดิน กระเป๋าเราจะถูกคนข้างหลังชนเอานะ”

   เธอหันกลับไปมอง และพบว่ามีครอบครัวหนึ่งกำลังยืนรอทางอยู่จริง ๆ จึงรีบขยับหลบพร้อมกล่าวขอโทษ

   เสียงหัวเราะเบา ๆ ของอาเธอร์ดังขึ้นด้านหลัง

   “พี่หัวเราะอะไร”

   “เปล่านิ”

   “หนูได้ยินนะ”

   “งั้นก็คงหูฟาดแล้วล่ะ”

   นาเดียร์กลอกตาใส่พี่ชาย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

   ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษด้วยกัน แม้อาเธอร์จะเรียนจบก่อน แต่เขาเลือกทำงานอยู่ที่นั่นชั่วคราวเพื่อรอน้องสาวเรียนให้จบ ทั้งสองจึงเดินทางกลับประเทศไทยพร้อมกัน

   อาเธอร์เป็นคนสุขุม รอบคอบ และชอบวางแผนทุกอย่างล่วงหน้า ตรงข้ามกับนาเดียร์ที่ใช้ชีวิตตามอารมณ์ ชอบลองสิ่งใหม่ และเกลียดคำว่า “ระมัดระวัง” อย่างเข้ากระดูกดำ

   ถึงจะต่างกันแทบทุกด้าน แต่ทั้งคู่กลับสนิทกันมาก

   อาจเป็นเพราะพ่อกับแม่ต้องเดินทางไปทำงานต่างประเทศอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่พวกเขายังเด็ก หรืออาจเป็นเพราะไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น อาเธอร์ก็มักเป็นคนแรกที่ยืนอยู่ข้างน้องสาวเสมอ

   แม้บางครั้งเขาจะทำหน้าราวกับการดูแลเธอคือภาระที่หนักหนาที่สุดในชีวิตก็ตาม

   สามวันหลังจากกลับถึงไทย นาเดียร์ได้รับข้อความจากกลุ่มเพื่อนสมัยมัธยม

   ข้อความนั้นเริ่มต้นจากคำทักทายธรรมดา ก่อนกลายเป็นการนัดรวมตัวอย่างรวดเร็ว ทุกคนอยากเจอเธอหลังจากไม่ได้พบกันมาหลายปี และสถานที่ที่ถูกเลือกก็ไม่ใช่ร้านอาหารเงียบ ๆ หรือคาเฟ่น่ารักอย่างที่อาเธอร์คาดหวัง

   แต่เป็นผับเปิดใหม่ใจกลางเมือง

   “พี่ไปด้วยกันนะ”

   นาเดียร์โผล่หน้าเข้าไปในห้องทำงานของอาเธอร์ตอนหัวค่ำ

   ชายหนุ่มเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองชุดเดรสสีดำของน้องสาวแล้วขมวดคิ้วทันที

   “เธอจะไปไหน”

   “ไปวัด”

   “นาเดียร์”

   “ก็ไปผับไง พี่เห็นชุดนี้แล้วคิดว่าฉันจะไปทำบุญจริงเหรอ?”

   อาเธอร์เอนหลังพิงเก้าอี้ สายตายังคงจับอยู่ที่ชุดของเธออย่างพิจารณา

   “ชุดนั่น...ไม่คิดว่ามันสั้นไปเหรอ?”

   “ไม่สั้น”

   “ถ้านั่งแล้วต้องดึงกระโปรงลงตลอดเวลา แปลว่าสั้น”

   “พี่นี่เกิดมาเพื่อเป็นพี่ชาย หรือเป็นพ่อฉันกันแน่”

   “เกิดมาเพื่อคอยเก็บเธอกลับบ้านมากกว่า”

   นาเดียร์ยิ้มกว้าง แล้วเดินเข้าไปดึงแขนพี่ชายให้ลุกจากเก้าอี้

   “งั้นยิ่งต้องไป จะได้เก็บหนูกลับบ้านถูก”

   “พี่ไม่ดื่ม”

   “ไม่มีใครบังคับให้พี่ดื่ม”

   พี่ไม่เต้น”

   “ไม่มีใครอยากดูพี่เต้นอยู่แล้ว”

   อาเธอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนมองน้องสาวด้วยแววตาเย็นชา

   “พูดให้มันดี ๆ ยัยตัวแสบ เฮ้อ...”

   ท้ายที่สุด เขาก็ยอมไปตามคาด

   ผับแห่งนั้นตั้งอยู่บนชั้นใต้ดินของอาคารเก่า ด้านหน้ามีเพียงป้ายชื่อร้านตัวเล็ก ๆ กับบันไดที่ทอดลงไปยังประตูสีดำสนิท

   ทันทีที่ประตูเปิด เสียงดนตรีหนักหน่วงก็กระแทกเข้ามาจนพื้นใต้ฝ่าเท้าสั่น แสงไฟสีม่วงและสีแดงสาดผ่านกลุ่มควันบาง ๆ ผู้คนเบียดเสียดกันอยู่เต็มพื้นที่ กลิ่นน้ำหอม แอลกอฮอล์ และควันบุหรี่ไฟฟ้าปะปนกันจนยากจะแยกออก

   นาเดียร์เห็นเพื่อนกลุ่มเดิมนั่งอยู่ตรงโต๊ะด้านในสุด

   “นาเดียร์!”

   เสียงร้องด้วยความดีใจดังขึ้น ก่อนเพื่อนสาวสองคนจะวิ่งเข้ามากอดเธอจนเกือบเสียหลัก

   บทสนทนาหลังจากนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ คำถาม และเรื่องเล่าย้อนกลับไปตั้งแต่สมัยเรียน นาเดียร์ถูกบังคับให้ดื่มแก้วแรกตั้งแต่ยังไม่ทันนั่ง ส่วนอาเธอร์ถูกลากเข้าไปนั่งตรงมุมโต๊ะที่เสียงเบากว่าเล็กน้อย

   ในตอนแรก เขายังคงปฏิเสธเครื่องดื่มทุกแก้วที่ถูกยื่นมาให้

   แต่เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง แก้วในมือของเขาก็ไม่ได้มีเพียงน้ำเปล่าอีกต่อไป

   “ไหนพี่บอกว่าไม่ดื่ม” นาเดียร์ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง

   “แก้วเดียว”

   “นี่แก้วที่สามแล้ว”

   “นับเก่ง”

   “เรียนจบนอกมานะคะ”

   “นึกว่าเรียนจบมาเพื่อเมา”

   นาเดียร์ยื่นลิ้นใส่เขา ก่อนถูกเพื่อนดึงกลับไปยังฟลอร์เต้นรำ

   หลังจากนั้นทุกอย่างก็เริ่มพร่าเลือนอย่างรวดเร็ว

   นาเดียร์จำได้เพียงว่าเธอเต้น หัวเราะจนเจ็บท้อง และดื่มเครื่องดื่มสีสวยที่มีใครบางคนยื่นให้ กระทั่งสายตาของเธอสะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้เสาด้านหลังฟลอร์

   ท่ามกลางฝูงชนที่เคลื่อนไหวตามจังหวะเพลง หญิงสาวคนนั้นกลับยืนนิ่งอย่างประหลาด