All Chapters of ลวงรักผูกชะตา: Chapter 11 - Chapter 20

ทางเดินภายในอาคารมืดและเต็มไปด้วยเศษปูน เสียงของคนจำนวนมากดังขึ้นตามชั้นต่าง ๆ บางคนตะโกนสั่งให้ปิดทางออก บางคนวิ่งตามหลังมา ฉันเปิดประตูทุกบานที่ผ่าน ห้องแรกว่างเปล่า ห้องที่สองมีโต๊ะวางอุปกรณ์ผ่าตัดเก่า ห้องที่สามเต็มไปด้วยหน้ากากไม้ ฉันไม่พบอาเธอร์ จนกระทั่งได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากชั้นบน ฉันวิ่งขึ้นบันได หนึ่งชั้น สองชั้น สามชั้น ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ขณะที่เสียงฝีเท้าของคนตามล่าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เมื่อผลักประตูดาดฟ้าออก ฉันกลับไม่พบอาเธอร์ ตรงหน้ามีคนหลายสิบคนยืนอยู่ในชุดสีดำ พวกเขาล้อมวงเป็นครึ่งวงกลม รอบพื้นที่ซึ่งถูกจัดเตรียมเหมือนลานประกอบพิธี พ่อกับแม่ของอลิซาเบธยืนอยู่ตรงกลาง ด้านข้างมีนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่ฉันเห็นในภาพ และตรงพื้นเบื้องหน้าพวกเขา มีกองบางอย่างคลุมด้วยผ้าสีแดง ฉันหยุดหายใจ พ่อของอลิซาเบธก้าวออกมา “มาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้นะ” “พ่อของฉันอยู่ไหน?!” ฉันถามเสียงสั่น ทุกคนมองหน้ากัน ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นรอบดาดฟ้า แม่ของพวกเธอใช้ปลายรองเท้าเขี่ยผ้าสีแดงออก ใต

ฉันพยักหน้า ก่อนช่วยค้นของในห้อง บนโต๊ะมีแผนผังอาคารเก่าซึ่งขอบกระดาษเปื่อยจนแทบขาด สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโรงเรียนประจำ ก่อนถูกปิดและทิ้งร้างมานานหลายสิบปี ชั้นล่างใช้เป็นห้องเก็บของ ชั้นกลางเป็นหอพัก ส่วนชั้นบนสุด ซึ่งเชื่อมกับดาดฟ้า มีห้องเรียนเก่าหลายห้องเรียงรายอยู่รอบลานเปิด บนแผนผังมีวงกลมสีแดงล้อมห้องหนึ่งเอาไว้ ห้อง 13 ใต้ตัวอักษรนั้นมีสัญลักษณ์ดวงตาปิด “พวกมันจะทำพิธีที่นี่” ฉันพึมพำ อาเธอร์หยิบแผนผังขึ้นมาดู “เราจะไม่ขึ้นไป เราต้องหาทางออก” “แล้วพ่อล่ะ” “เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศพบนดาดฟ้าเป็นพ่อจริงไหม” “แต่ถ้าพ่อยังมีชีวิต—” “ฉันรู้” อาเธอร์พูดแทรก เสียงของเขาอ่อนลง “แต่ตอนนี้ฉันต้องพาเธอออกไปก่อน” คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกผิด พี่ชายได้รับบาดเจ็บเพราะพยายามช่วยฉันมาตลอด ตั้งแต่คืนที่โรงแรมจนถึงตอนนี้ แต่ฉันกลับเอาแต่ดึงเขาเข้าไปใกล้อันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันกำลังจะตอบ เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากผนัง เสียงพูดคุย ห้องนี้มีช่องระบายอากาศรูปสี่เหลี่ยมอยู่ระดับสายตา ตะแกรงด้านหนึ่งแตกออก ทำให้มองเห็นทางเดินด้านน

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ฉันลืมตาขึ้นในห้องคอนกรีตเดิม ข้อมือถูกมัดติดกับเก้าอี้ กระดาษอวยพรวันเกิดวางอยู่ข้างนาฬิกาไม้ เข็มยาวกำลังเคลื่อนเข้าสู่เวลา 20.27 น. อีกสามนาที ช่องลับจะเปิดออก อีกไม่นาน อลิซาเบธกับพี่ชายจะเดินเข้ามา อาเธอร์ยังมีชีวิตอยู่ พ่อยังรอให้ฉันช่วย และคีรินทร์กำลังเล่นบทตำรวจผู้ซื่อสัตย์อยู่ที่ใดสักแห่งภายในอาคาร แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว ฉันเงยหน้ามองประตูเหล็ก รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก “มาเริ่มกันใหม่เถอะ” ฉันกระซิบ “คราวนี้ ฉันจะเป็นคนกำหนดว่าใครต้องตาย” แต่ก่อนเข็มนาฬิกาจะเคลื่อนไปถึงเวลา 20.30 น. ความเจ็บปวดรุนแรงก็พุ่งทะลุเข้ามากลางศีรษะ ภาพของห้องคอนกรีตเริ่มสั่นไหว ผนังแตกร้าวค่อย ๆ เลือนหาย กลิ่นฝุ่นและสนิมถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินชื้น เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ และเสียงพูดคุยของเด็กนักเรียนจำนวนมาก ฉันหลับตาลงเพียงชั่วครู่ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่ได้อยู่ในตึกร้างอีกแล้ว เบื้องหน้าคือโรงเรียนหลังเดิมในวันที่มันยังไม่ถูกทิ้งร้าง อาคารไม้สีเข้มตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าสน

เซบาสเตียนกับฉันถูกมัดไว้คนละฝั่งของห้อง คีรินทร์ยืนอยู่กลางวงพิธี “คืนนี้จะไม่มีใครปฏิเสธได้อีก” เขากล่าว ประตูห้องเปิดออก พ่อกับแม่ของฉันถูกลากเข้ามาก่อน มือของทั้งคู่ถูกมัด ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ พ่อพยายามดิ้นหนีจนถูกตีเข้าที่ท้ายทอย ส่วนแม่ร้องเรียกชื่อฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันกรีดร้องจนเสียงแหบ “ปล่อยพวกเขา!” เพื่อนร่วมชั้นกลับหัวเราะ “ถ้าเธอยอมเข้าร่วม ทุกคนก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพิธีเดียวกัน” “พวกแกเสียสติไปแล้วรึไง!” “เราอยากให้เธออยู่กับพวกเราตลอดไป” เด็กหญิงคนหนึ่งตอบด้วยรอยยิ้ม “เมื่อครอบครัวเธออยู่ในวงพิธี ก็เท่ากับเธอเข้าร่วมแล้ว” จากนั้นเหยื่อรายสุดท้ายก็ถูกนำเข้ามา โนอาห์ น้องชายของฉันร้องไห้จนใบหน้าแดง เขายังกอดตุ๊กตาไม้ของตัวเองไว้แน่น แม้ข้อมือจะถูกมัด “พี่นาเดียร์…” เสียงเล็ก ๆ เรียกหาฉัน หัวใจของฉันแตกสลายในทันที “อย่าทำอะไรเขา!” ฉันดิ้นจนเชือกบาดข้อมือ เลือดไหลลงมาตามแขน “เขาไม่เกี่ยว!” คีรินทร์เดินไปหยุดตรงหน้าโนอาห์ เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นความลังเลในดวงตาของเขา “เด็กคนนี้เป

ฉันพยายามช่วยทุกคน พยายามเปลี่ยนเหตุการณ์ พยายามหยุดพิธีก่อนเริ่ม แต่ไม่ว่าฉันจะทำเช่นไร จุดจบมักกลับไปเหมือนเดิม พ่อถูกจับ คนรอบตัวตาย พี่น้องสละชีวิตปกป้องฉัน ฉันตื่นขึ้น ฆ่าผู้ประกอบพิธี พบคีรินทร์ จำเซบาสเตียนได้ และถูกถามว่า พร้อมจะละทิ้งครอบครัว เพื่อไปอยู่กับคนรักชั่วนิรันดร์หรือยัง ทุกครั้ง ฉันตอบว่าไม่ จากหนึ่งชีวิตกลายเป็นสิบ จากสิบกลายเป็นร้อย ฉันกลับมาเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพื่อได้กินอาหารโต๊ะเดียวกับพ่ออีกครั้ง ได้ยินแม่เรียกให้ลงไปทานข้าว ได้ทะเลาะกับพี่ชาย ได้กอดน้องชาย แม้บางชีวิตเขาจะกลับมาในฐานะอาเธอร์ และมีอายุมากกว่าฉันก็ตาม ฉันยอมสูญเสียพวกเขานับครั้งไม่ถ้วน เพราะไม่เคยเข้มแข็งพอจะกล่าวคำลาเพียงครั้งเดียว เซบาสเตียนเฝ้ารออยู่หลังประตู คีรินทร์เฝ้ารออยู่ในโลกมนุษย์ ส่วนฉันเฝ้ารอคนโง่เขลาสักกลุ่มหนึ่ง เปิดหนังสือและเริ่มพิธีกรรมขึ้นใหม่ เพราะเมื่อพิธีเริ่มต้น ครอบครัวของฉันจะกลับมา แม้การกลับมานั้นจะนำพวกเขาไปสู่ความตายก็ตาม ภาพอดีตทั้งหมดค่อย ๆ จางหาย ฉันกลับมาอยู่ในห้องคอนกรีต