All Chapters of ลวงรักผูกชะตา: Chapter 1 - Chapter 10

เธอสวมชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงเข้ม ผมยาวสีดำสนิททิ้งตัวลงถึงกลางหลัง ผิวขาวซีดสะท้อนกับแสงไฟจนดูแตกต่างจากทุกคนรอบตัว และเธอกำลังมองนาเดียร์อยู่ ไม่ใช่การมองแบบบังเอิญ แต่เป็นการมองราวกับกำลังรอให้เธอสังเกตเห็น หญิงสาวคนนั้นยกแก้วในมือขึ้น ส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ เพียงเท่านั้น หัวใจของนาเดียร์ก็เต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ อาจเป็นเพราะแสงสีแดงที่ทำให้รอยยิ้มนั้นดูเย้ายวนกว่าความจริง หรืออาจเป็นเพราะบางอย่างในแววตาของอีกฝ่าย ซึ่งดูราวกับรู้จักเธอมานานแล้ว นาเดียร์เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหา หญิงสาวปริศนาไม่ขยับหนีแม้แต่น้อย กระทั่งนาเดียร์มาหยุดยืนตรงหน้า อีกฝ่ายจึงเอนตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้ที่เธอไม่รู้จักลอยปะทะจมูก “ในที่สุดก็มาเสียที” ถ้อยคำนั้นแทบถูกเสียงเพลงกลืนหาย นาเดียร์ขมวดคิ้ว “เราเคยเจอกันเหรอ” หญิงสาวไม่ตอบ เพียงยื่นมือมาแตะปลายนิ้วที่ข้อมือของเธอ สัมผัสนั้นเย็นจัด เย็นเสียจนผิวของนาเดียร์ลุกชัน แม้ภายในผับจะร้อนอบอ้าว “คุณชื่ออะไรเหรอ?” นาเดียร์ถาม “คืนนี้ชื่อไม่สำคัญหรอก” อีกฝ่ายขย

ตรงกันข้าม เจ้าหน้าที่หลายคนดูระมัดระวังคำพูดขึ้นทันทีที่เห็นพวกเขา บางคนเดินเข้าไปพูดคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ขณะที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งออกมาจากห้องด้านในเพื่อทักทายบิดาของหญิงสาวเป็นการส่วนตัว นาเดียร์มองภาพเหล่านั้นแล้วเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ครอบครัวนี้ไม่ใช่เพียงคนร่ำรวย พวกเขามีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้บรรยากาศในโรงพักเปลี่ยนไปทันทีที่ก้าวเข้ามา ไม่นาน นาเดียร์และอาเธอร์ก็ถูกแยกไปสอบปากคำคนละห้อง ภายในห้องสอบสวนขนาดเล็ก มีเพียงโต๊ะเหล็ก เก้าอี้สองตัว และไฟสีขาวซีดบนเพดาน ตำรวจหนุ่มผู้รับหน้าที่สอบปากคำนาเดียร์มีรูปร่างสูง ใบหน้าคมสะอาดตา และสวมแว่นกรอบบาง เขาดูอายุน้อยกว่าตำรวจคนอื่นในสถานีมาก แต่ท่าทางกลับสุขุมและตั้งใจฟังทุกคำของเธอ “คุณยืนยันว่าเธอจุดไฟใส่คุณมากกว่าหนึ่งครั้งใช่ไหมครับ” “ใช่ค่ะ” “ก่อนหน้านั้นมีปากเสียงกันหรือเปล่าครับ” “ไม่มีค่ะ ฉันแค่เข้าไปในห้องน้ำ แล้วเธอก็ตามเข้ามา” นาเดียร์หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วลง “ตอนแรกฉันคิดว่าเธอเมา แล้วก็เล่นอะไรประหลาด ๆ แต่พอฉันดับไฟ เธอก็ยังจุดซ้ำอีก” ตำรวจหนุ่มจดบาง

กลางวงล้อมมีเด็กชายคนหนึ่งถูกมัดไว้กับเสาไม้ เขาอายุไม่น่าเกินสิบขวบ ใบหน้าของเด็กคนนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา เขาร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีใครสนใจ ผู้คนยังคงร้องเพลงด้วยภาษาที่ฉันไม่เคยได้ยิน ท่วงทำนองนั้นฟังดูเหมือนเพลงกล่อมเด็ก หากถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง จากนั้นหญิงชราคนหนึ่งก็เดินออกมาจากกลุ่มคน ในมือของเธอถือถ้วยทองเหลือง เธอใช้มีดกรีดฝ่ามือของเด็กชาย แล้วปล่อยให้เลือดหยดลงในถ้วยทีละหยด เสียงร้องเพลงดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนเปลวไฟจะลุกขึ้นรอบเสาไม้ ทุกครั้งฉันจะพยายามวิ่งเข้าไปช่วย แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้ ทำได้เพียงยืนมองเด็กคนนั้นถูกไฟกลืนกินทั้งเป็น และก่อนที่ฉันจะตื่น เขาจะหันมามองตรงมาที่ฉันเสมอ ริมฝีปากดำไหม้ขยับช้า ๆ “คนต่อไปคือเธอ” คืนก่อนหน้านั้นไม่ใช่เด็กชาย แต่เป็นหญิงสาวในชุดเจ้าสาวโบราณ อีกคืนเป็นชายชราที่ถูกฝังลงไปในหลุมทั้งเป็น คืนก่อนนั้นอีก เป็นหญิงตั้งครรภ์ที่ถูกวางไว้บนแท่นหิน คนตายในแต่ละคืนไม่เคยซ้ำกัน แต่การละเล่นยังคงเหมือนเดิม ผู้คนร้องเพลง เต้นวนเป็นวงกลม และทุกศพจะหันมามองฉันก่

“คุณเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนเหรอคะ?” ฉันถาม เขาไม่ได้ตอบทันที เพียงหันไปมองเจ้าหน้าที่คนอื่น ก่อนสั่งเสียงเรียบ “ขอคุยผมกับเธอตามลำพังหน่อยนะครับ” อาเธอร์ลุกขึ้นทันที “ผมจะอยู่ด้วย” “นี่เป็นเรื่องในคดี” “เธอเป็นน้องสาวผม” “และตอนนี้เธออาจเป็นเป้าหมายของคนที่ลักพาตัวพ่อคุณ” น้ำเสียงของคีรินทร์ไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นพอให้อาเธอร์หยุด สุดท้ายเราสามคนจึงย้ายไปคุยกันในห้องทำงานของพ่อ โดยมีอาเธอร์ยืนอยู่ใกล้ประตู ขณะที่คีรินทร์วางแฟ้มเอกสารบาง ๆ ลงบนโต๊ะ เขาเปิดออก ภายในเป็นภาพถ่ายขาวดำเก่า ๆ ใบหนึ่ง ภาพนั้นแสดงกลุ่มคนประมาณยี่สิบคนยืนล้อมวงอยู่กลางลานดิน ทุกคนสวมหน้ากากไม้รูปสัตว์ และตรงกลางมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่หน้าเสา หัวใจฉันเต้นแรงทันที “ฉันเคยเห็นที่นี่” อาเธอร์หันมามอง “ในฝัน?” ฉันพยักหน้า “เหมือนกันทุกอย่าง” คีรินทร์เลื่อนภาพถ่ายมาใกล้ฉันมากขึ้น “รูปนี้ถ่ายเมื่อประมาณแปดสิบปีก่อน ทางภาคเหนือของไทย” “มันคืออะไร” “หลักฐานจากคดีคนหายหลายคดีที่ถูกปิดไปแล้ว” ฉันจ้องเขา “ปิดคดีไปแล้ว หมายความว่าไม่มีคนผิด

ฉันพยายามขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้โต๊ะ จนเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งพับวางอยู่ข้างนาฬิกา ตรงมุมกระดาษมีลายมือของพ่อ ฉันจำได้ทันที หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น ฉันพยายามโน้มตัวไปคาบกระดาษขึ้นมา ก่อนปล่อยให้มันตกลงบนตัก แล้วค่อย ๆ ใช้นิ้วที่ถูกมัดอยู่ด้านหลังคลี่มันออกอย่างยากลำบาก ข้อความบนกระดาษเขียนเอาไว้ว่าถึงลูกน้อยของพ่อสุขสันต์วันเกิดนะนาเดียร์ขอให้ลูกมีความสุข และปลอดภัยจากทุกสิ่งที่กำลังตามหาเราเมื่อถึงเวลา ให้อยู่ใกล้นาฬิกาเรือนนี้มันจะเปิดของขวัญที่พ่อเตรียมไว้ให้ลูกพ่อขอโทษที่ไม่เคยบอกความจริงและขอโทษที่ทำให้ลูกต้องรับสิ่งที่ไม่ควรเป็นของลูกไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จงจำเอาไว้ว่าเวลาจะพาลูกกลับมารักลูกเสมอพ่อ ฉันอ่านข้อความซ้ำหลายครั้ง ประโยคสุดท้ายทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด เวลาจะพาลูกกลับมา พ่อหมายถึงอะไรกันแน่ ฉันยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงกลอนประตูก็ดังขึ้น แกร๊ก ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออก ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา อลิซาเบธสวมชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเธอยังคงงดงามและสงบนิ่งราวกับเหตุการณ์ในโรงแรมไม่เคยเกิดขึ้น ส่วนชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามาคื