All Chapters of ลวงรักผูกชะตา: Chapter 31 - Chapter 40

นานก่อนที่ชื่อซาเวียร์จะถูกจารึกลงบนหน้าปัดนาฬิกา นานก่อนที่โรงเรียนหมายเลขสิบสามจะถูกสร้างขึ้น และนานก่อนที่หญิงสาวผู้มีนามว่า “นาเดียร์” จะถือกำเนิด—บนชายฝั่งทางตะวันตกของจักรวรรดิโรมัน เคยมีนครเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ระหว่างภูเขาหินกับทะเลสีดำนครนั้นมีชื่อว่า เวลลาริสผู้คนในเวลลาริสมั่งคั่งจากการค้าไวน์ เครื่องหอม และผ้าสีม่วง เรือสินค้าจากหลายดินแดนแล่นเข้าออกท่าเรือทุกวัน วิหารหินอ่อนตั้งเรียงรายอยู่บนเนินสูง และเมื่อดวงอาทิตย์ตก แสงจากตะเกียงน้ำมันหลายพันดวงจะส่องให้นครทั้งเมืองงดงามราวกับไม่เคยรู้จักความมืดแต่ใต้ความรุ่งเรืองนั้น มีคำสาปซ่อนอยู่ทุกสิบสามปี เมื่อดวงจันทร์เปลี่ยนเป็นสีแดงและทะเลลดต่ำจนมองเห็นพื้นหินใต้หน้าผา ชาวเมืองจะต้องส่งหญิงสาวบริสุทธิ์หนึ่งคนลงไปยังวิหารใต้ดินพวกเขาเรียกนางว่าเจ้าสาวแห่งรัตติกาลไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าใต้ดินมีสิ่งใดรออยู่นักบวชกล่าวว่าเป็นเทพผู้คุ้มครองนครชาวประมงเชื่อว่าเป็นอสูรจากทะเลส่วนคนชราบางคนกระซิบว่า มันคือปีศาจซึ่งหลับใหลอยู่ใต้ภูเขามาตั้งแต่ก่อนมนุษย์จะตั้งชื่อให้ดวงดาวสิ่งเดียวที่ทุกคนรู้คือ หลังจากส่งเจ้าสาวลงไปแล้ว

วีวี่ไม่ได้ถูกฆ่าในคืนนั้นเซบาสเตียนพานางผ่านประตูเงาไปยังพระราชวังซึ่งตั้งอยู่ในดินแดนระหว่างโลกมนุษย์กับความตายสถานที่นั้นไม่มีดวงอาทิตย์ท้องฟ้าเป็นสีม่วงเข้มตลอดเวลา แม่น้ำสีเงินไหลย้อนขึ้นสู่ภูเขา และดอกไม้ทุกดอกจะบานอยู่ชั่วนิรันดร์โดยไม่เคยร่วงโรยเซบาสเตียนมอบห้องพัก เสื้อผ้า และอาหารให้นางเขาไม่บังคับไม่แตะต้องและไม่เรียกนางว่าเครื่องสังเวย“ข้าจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน”วีวี่ถามในคืนแรก“จนกว่าเจ้าต้องการกลับ”“ข้าต้องการกลับตอนนี้”“ประตูจะเปิดอีกครั้งเมื่อดวงจันทร์สีแดงดับลง”“นานเท่าไร”“ในโลกเจ้า เจ็ดวัน”วีวี่จึงต้องอยู่กับเขาในช่วงแรก นางไม่ไว้ใจเซบาสเตียนเลยนางซ่อนมีดไว้ใต้หมอนตรวจอาหารทุกมื้อและปฏิเสธจะหลับจนร่างกายทนไม่ไหวแต่ปีศาจไม่เคยทำร้ายนางเขากลับถามคำถามไม่หยุดเหตุใดมนุษย์ต้องกินวันละหลายครั้งเหตุใดจึงร้องไห้เมื่อดีใจเหตุใดจึงสร้างเพลงเกี่ยวกับสงครามเหตุใดความทรงจำบางอย่างทำให้เจ็บปวด แต่คนกลับไม่อยากลืมวีวี่ตอบเท่าที่ตอบได้นางสอนเขาหัวเราะสอนว่าดอกไม้ที่ร่วงโรยงดงามกว่าดอกไม้ซึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลงสอนให้เขารู้จักรสชาติของน้ำผึ้งและสอนว่า บางครั้

วิญญาณของนางอาจเดินผ่านประตูสุดท้าย และเขาจะไม่มีวันได้พบอีกระหว่างปล่อยให้คนรักจากไปอย่างสงบ กับกักนางไว้ในโลกเพื่อให้มีโอกาสพบกันอีก—เซบาสเตียนเลือกอย่างเห็นแก่ตัว“ข้าจะทำ”เขากล่าวคีรินทร์หันไปมองเจ้านาย“ท่านรู้หรือไม่ว่าต้องจ่ายด้วยอะไร”“รู้”เซบาสเตียนเดินเข้าไปหาวีวี่“ข้าจะผูกวิญญาณเจ้ากับผู้ที่เจ้ารัก ทุกครั้งที่ประตูแห่งซาเวียร์ถูกเปิด เจ้าจะถือกำเนิดขึ้นในโลกมนุษย์ และวิญญาณของครอบครัวจะถูกดึงมาอยู่ใกล้เจ้า”“ข้าจะจำพวกเขาได้ไหม”“ไม่”“แล้วจะรู้ได้อย่างไร”“หัวใจเจ้าจะรู้”“แล้วท่านล่ะ”เซบาสเตียนนิ่งไป“ข้าจะรออยู่อีกฟาก”วีวี่มองเขาด้วยความเจ็บปวด“ข้าไม่อยากลืมท่าน”“แต่เจ้าต้องลืม มิฉะนั้นวิญญาณจะไม่สามารถเริ่มชีวิตใหม่ได้”“แล้วเมื่อไรจะจำได้”“เมื่อวงจรเข้าใกล้จุดจบ เมื่อเจ้าต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับข้าอีกครั้ง”“เหตุใดต้องเลือก”“เพราะไม่มีวิญญาณใดอยู่ได้ทั้งในโลกของคนเป็นและอาณาจักรของข้าตลอดไป”เซบาสเตียนยื่นมือแตะใบหน้านาง“ทุกชีวิต เจ้าจะมีโอกาสเลือกใหม่”“หากข้าเลือกครอบครัว?”“วงจรจะเริ่มอีกครั้ง”“หากเลือกท่าน?”“เจ้าจะกลับมาอยู่กับข้า และปล่อยพวกเขาเด

หลายร้อยปีหลังนครเวลลาริสล่มสลาย เด็กหญิงคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นในครอบครัวขุนนางแห่งดินแดนอันห่างไกลนางมีเส้นผมสีเข้ม ชอบจับเครื่องมือของบิดามาแยกชิ้นส่วน และมักใช้เวลาหลายชั่วโมงจ้องมองเฟืองทองเหลืองหมุนอยู่ในนาฬิกาเรือนเก่าบิดาตั้งชื่อให้นางว่า อมาเรียไม่มีใครรู้ว่า ภายในร่างเล็กนั้นมีเศษเสี้ยวของวิญญาณซึ่งเคยใช้ชีวิตอยู่ในนครเวลลาริสไม่มีใครรู้ว่าเด็กหญิงคนนี้เคยมีชื่อว่าวีวี่แม้แต่อมาเรียเองก็ไม่รู้นางจำบิดาผู้เป็นช่างทำนาฬิกาไม่ได้จำมารดาที่เสียชีวิตในคุกไม่ได้จำลูซิอัส น้องชายซึ่งสิ้นใจอยู่ในอ้อมแขนไม่ได้และจำปีศาจผู้ยอมฉีกส่วนหนึ่งของชีวิตนิรันดร์มาฝังไว้ในหัวใจของนางไม่ได้แต่ความทรงจำบางอย่างไม่จำเป็นต้องกลับมาในรูปของภาพหรือถ้อยคำบางครั้งมันกลับมาเป็นความรู้สึกอมาเรียกลัวประตูหินที่ไม่มีลูกบิดเกลียดเสียงสวดของนักบวชร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นเด็กชายเจ็บป่วยและไม่เคยยอมให้นาฬิกาในห้องนอนหยุดเดิน แม้เพียงคืนเดียวนางมักฝันถึงชายสองคนคนแรกมีดวงตาสีแดง เขายืนอยู่อีกฟากของประตูมืดมิดและเรียกชื่อที่นางไม่รู้จักอีกคนสวมเสื้อคลุมสีดำ ยืนอยู่ใต้หน้าต่างห้องนอนทุกคืน แต่ไม่เคย

เซบาสเตียนมองหญิงสาวในอ้อมแขนของคีรินทร์ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมห้อง“ส่งนางมาให้ข้า”คีรินทร์กระชับแขนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ร่างของนางยังรับความทรงจำไม่ได้”“เพราะเจ้าปลุกนางเร็วเกินไป”“ข้าเพียงสอนเรื่องอดีต”“เจ้าพูดชื่อข้า?”“นางจำได้เอง”เซบาสเตียนยื่นมือออกมา“ส่งมา”คีรินทร์ไม่ขยับปีศาจผู้เป็นนายมองการต่อต้านของลูกน้องด้วยสีหน้าเย็นชา“เจ้าลืมหน้าที่หรือ”“หน้าที่ของข้าคือปกป้องนาง”“หน้าที่ของเจ้าคือพานางกลับมาหาข้า”“หากท่านแตะต้องตอนนี้ วิญญาณนางอาจแตกสลาย”“ข้ารู้วิธีรักษานางดีกว่าเจ้า”“ท่านรู้วิธีรักษา หรือรู้เพียงวิธีครอบครอง”คำพูดนั้นทำให้เงาทั่วห้องเคลื่อนไหวหน้าต่างทุกบานปิดกระแทกพร้อมกันเซบาสเตียนเข้ามาหยุดตรงหน้า“เจ้ากำลังท้าทายข้าเพราะนาง?”คีรินทร์สบตาผู้เป็นนาย“ข้าไม่ยอมให้นางเจ็บอีก”“เจ้าคิดว่าข้ายอม?”“ท่านคือคนสร้างวงจรนี้”“ตามคำขอของนาง”“เพราะท่านกลัวนางจากไป”ดวงตาสีแดงของเซบาสเตียนเข้มขึ้น“แล้วเจ้าตามหานางเพราะอะไร”คีรินทร์เงียบ“ความภักดี?”เซบาสเตียนถาม“หรือหวังว่า ก่อนความทรงจำจะกลับมา นางจะรักเจ้าเสียก่อน”คำพูดนั้นเปิดเผยความจริงที่คีริน