เข้าสู่ระบบห้องทั้งห้องเงียบสนิทสายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ข้อความบนโทรศัพท์ของลลิตา"ฉันกลับมาแล้ว ลลิตา"ด้านล่างปรากฏชื่อผู้ส่งเพียงคำเดียวอรดาพาขวัญกลืนน้ำลาย"อรดา...คือพี่สาวฝาแฝดของคุณอรพรรณจริง ๆ เหรอคะ?"นรินทร์พยักหน้า"ใช่""แล้วเธอต้องการอะไร?""นั่นแหละที่ผมยังไม่รู้"ลลิตากำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น"เธอไม่ควรกลับมา..."เตชินท์หันไปมอง"ทำไม?"ลลิตาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่น"เพราะอรดาไม่ใช่แค่คนที่รู้เรื่องทั้งหมด""เธอคือคนที่เริ่มต้นเรื่องทั้งหมด"ความจริงในคืนเมื่อสิบห้าปีก่อนลลิตานั่งลงบนโซฟาพาขวัญนั่งข้าง ๆ แม่เตชินท์ นรินทร์ และเตชิตายืนอยู่ตรงหน้าทุกคนกำลังรอฟังความจริงลลิตาสูดหายใจลึก"คืนนั้น...""วันที่ 17 เมษายน 2011""พ่อของขวัญนัดฉันไปพบที่โกดังเก่า"พาขวัญตั้งใจฟัง"เขาบอกว่ามีคนกำลังขโมยเงินของบริษัท""และคนคนนั้นไม่ได้ทำคนเดียว"เตชินท์ถาม"แล้วเกี่ยวอะไรกับอรดา?"ลลิตามองเขา"อรดาเป็นคนที่จัดการบัญชีทั้งหมด""เธอรู้ว่าเงินถูกส่งไปที่ไหน"นรินทร์เสริม"และเธอรู้ว่าหลักฐานอยู่ที่ไหน"ลลิตาพยักหน้า"คืนนั้นฉันกับพ่อของขวัญกำลังจะเอาหลักฐานไปให้ตำรวจ
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบพาขวัญจ้องชื่อบนสมุดบัญชีด้วยหัวใจที่สั่นไหวนรินทร์ชื่อที่เธอเห็นอยู่บ่อยครั้งในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอาจารย์ที่คอยช่วยเหลือเธออาจารย์ที่เคยปกป้องเธออาจารย์ที่เป็นคนพาเธอเข้าใกล้ความจริงจะเป็นคนทรยศจริง ๆ งั้นเหรอ?"ไม่จริง..."พาขวัญส่ายหน้า"อาจารย์นรินทร์ไม่มีทางทำแบบนั้น"เตชินท์ไม่ได้ตอบเขามองชื่อบนสมุดอย่างใช้ความคิดลลิตาปิดสมุดลง"แม่เองก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ฝ่ายไหน""แต่ชื่อของเขาปรากฏในบัญชีตั้งแต่วันแรก"เตชินท์ถามทันที"ในบัญชีเขาเป็นคนรับเงินหรือเปล่า?""ไม่"ลลิตาส่ายหน้า"ชื่อเขาอยู่ในช่องของคนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายเอกสาร"พาขวัญขมวดคิ้ว"หมายความว่าอาจารย์ไม่ได้เกี่ยวกับเงิน?""อาจเกี่ยวกับความลับ"ลลิตาตอบ"และนั่นอาจอันตรายยิ่งกว่าเรื่องเงิน"เตชินท์หยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้งเขาพลิกดูทีละหน้ามีตัวเลขจำนวนมากวันที่ชื่อบริษัทชื่อบุคคลแต่สิ่งหนึ่งที่ผิดปกติคือ...บางหน้าถูกฉีกออก"มีคนเคยเปิดสมุดนี้"ลลิตาพยักหน้า"ก่อนที่แม่จะหนี""มีคนเข้ามาในบ้าน""และพยายามเอาสมุดไป"เตชินท์ถาม"ใคร?""แม่ไม่เห็นหน้า""แต่แม่จำเสียงได้"พา
พาขวัญยืนจ้องข้อความบนโทรศัพท์อยู่นาน"ถ้าอยากให้เขากลับมา...มาหาฉันคนเดียว"ด้านล่างคือพิกัดของบ้านหลังหนึ่งบ้านที่เธอไม่เคยรู้จักแต่กลับมีชื่อว่า...บ้านลลิตาหัวใจของพาขวัญเต้นแรงลลิตา...ชื่อเดียวกับชื่อแม่ของเธอในทะเบียนสมรส"ขวัญ"เสียงแพรไหมดังขึ้นพาขวัญรีบดับหน้าจอ"มีอะไร?""เมื่อกี้ใครส่งข้อความมา?"พาขวัญเงียบเธอรู้ดีว่าถ้าบอกทุกคน พวกเขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอไปคนเดียวแต่ถ้าเตชินท์อยู่ที่นั่น...เธอก็ต้องไป"ฉันมีธุระนิดหน่อย"แพรไหมมองหน้าเพื่อน"ธุระอะไร?""ฉัน..."พาขวัญกำโทรศัพท์แน่นก่อนตัดสินใจพูดความจริง"ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าเตชินท์อยู่ที่ไหน"บ้านลลิตาบ้านหลังเล็กตั้งอยู่ในพื้นที่เงียบสงบไม่มีรั้วสูงไม่มีคนเฝ้าไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิดยิ่งดูธรรมดาเท่าไร...พาขวัญกลับยิ่งรู้สึกแปลกเธอยืนอยู่หน้าประตูมือสั่นเล็กน้อยก่อนกดกริ่งติ๊ง...ไม่มีเสียงตอบเธอกดอีกครั้งติ๊ง...คราวนี้ประตูเปิดออกช้า ๆหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าใบหน้าของเธอซีดดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาทั้งสองคนมองหน้ากันไม่มีใครพูดอะไรแต่ทันทีที่หญิงคนนั้นเห็นใบหน้าของพาขวัญ...เธอก็ยกมือข
เสียงเบรกดังสนั่นไปทั่วถนนเอี๊ยดดดด!รถของเตชินท์เสียหลักหมุนหลายรอบ ก่อนพุ่งชนแบริเออร์ข้างทางโครม!พาขวัญรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างศีรษะของเธอกระแทกกับเบาะก่อนทุกอย่างจะมืดลง...ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรพาขวัญค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเสียงไซเรนดังอยู่ไกล ๆกลิ่นควันและกลิ่นน้ำมันทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว"คุณเตชินท์..."เธอพยายามขยับตัว"คุณเตชินท์!"ไม่มีเสียงตอบพาขวัญหันไปมองด้านข้างเบาะคนขับว่างเปล่า"ไม่..."เธอรีบปลดเข็มขัดแต่ประตูฝั่งของเธอกลับเปิดไม่ออก"ช่วยด้วย!"เสียงของเธอสั่น"มีใครอยู่ไหมคะ!"ไม่นาน...เสียงคนก็ดังขึ้นจากด้านนอก"มีคนอยู่ข้างใน!"ประตูถูกงัดออกเจ้าหน้าที่รีบเข้ามาช่วยพาขวัญออกจากรถเธอรีบถามทันที"ผู้ชายที่อยู่ในรถล่ะคะ?"เจ้าหน้าที่มองหน้ากัน"คนขับเหรอ?""ใช่ค่ะ!""ตอนเจ้าหน้าที่มาถึง..."เขาหยุด"ไม่พบคนขับครับ"พาขวัญหน้าซีด"เป็นไปไม่ได้..."อีกฝั่งของถนนรถของภูผาจอดอยู่ไม่ไกลเขาวิ่งเข้ามาหาพาขวัญ"ขวัญ!""ภูผา..."เธอรีบจับแขนเขา"เตชินท์อยู่ไหน?"ภูผานิ่ง"ผมกำลังตามหาอยู่""เขาหายไป"พาขวัญน้ำตาไหลทันที"เขาจะเป็นอะไรไหม?"ภูผาพยายามตั้งส
เสียงระเบิดจากชั้นบนทำให้พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนพาขวัญสะดุ้งสุดตัวเตชินท์รีบดึงเธอเข้ามาไว้ข้างหลังตัวเอง"อยู่ใกล้ฉัน""ค่ะ..."นรินทร์รีบเดินไปที่ประตูอีกด้าน"ทางนี้""ทางออกอยู่ด้านหลังบ้าน"เตชินท์มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ"แน่ใจนะ?""ถ้าคุณยังไม่เชื่อผม..."นรินทร์หันกลับมา"ก็พาเธอไปเอง"เตชินท์ไม่ได้ตอบแต่เขาจับมือพาขวัญแน่นขึ้นทั้งสามรีบวิ่งไปตามทางลับบ้านเก่าตระกูลวรากรด้านบน...อรพรรณยืนอยู่กลางห้องเสียงฝีเท้าของกลุ่มชายฉกรรจ์ดังใกล้เข้ามาเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"พวกมันกำลังลงไปข้างล่าง"เสียงจากปลายสายถาม"แล้วคุณจะทำยังไง?"อรพรรณยิ้มเย็น"ถ้าพวกมันต้องการพาขวัญ...""ฉันก็จะไม่ยอมให้พวกมันได้ตัวเธอ"เธอวางสายก่อนหยิบปืนจากกระเป๋าขึ้นมาแต่ไม่ได้ใช้เพียงเดินไปเปิดประตูอีกบานด้านหลังประตูมีทางออกอีกทางอรพรรณมองลงไป"ถึงเวลาชดใช้แล้ว..."ทางใต้ดินพาขวัญวิ่งตามเตชินท์จนแทบหายใจไม่ทัน"คุณ...""ไหวไหม?""ไหวค่ะ"เตชินท์ชะลอฝีเท้า"ถ้าไม่ไหวบอก""ฉันไม่เป็นไร"นรินทร์ที่เดินนำอยู่หันกลับมา"อีกนิดเดียว""เราจะถึงห้องเก็บเอกสาร"พาขวัญขมวดคิ้ว"ห้องเก็บเอกสาร?""ใช่""ที่
ตั้งแต่ได้รับจดหมาย...เตชินท์ก็แทบไม่ได้พูดอะไรอีกกระดาษแผ่นนั้นถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงาน"ถ้าอยากช่วยพาขวัญ...มาหาฉันคนเดียว"เขานั่งมองข้อความอยู่นานสิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่การที่อรพรรณกลับมาแต่เป็นการที่เธอรู้จักพาขวัญมากเกินไปรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนและรู้ว่าเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ"คิดอะไรอยู่คะ?"เสียงหวานดังขึ้นจากหน้าประตูเตชินท์รีบเก็บจดหมาย"ไม่มีอะไร"พาขวัญเดินเข้ามาเธอมองเขานิ่ง ๆ"คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ"เตชินท์ถอนหายใจ"ขวัญ...""มีอะไร?"เขาเงียบสุดท้ายจึงยื่นจดหมายให้เธอพาขวัญอ่านจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป"คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?""ใช่""คนเดียว?""ใช่"พาขวัญส่ายหน้า"ไม่ได้""มันบอกให้ฉันไปคนเดียว""แล้วคุณก็จะเชื่อ?""ถ้าฉันไม่ไป..."เตชินท์มองเธอ"เธออาจเป็นอะไร"พาขวัญเม้มริมฝีปาก"แล้วถ้าคุณเป็นอะไรล่ะ?"คำถามนั้นทำให้เขาเงียบเธอพูดต่อ"คุณคิดว่าฉันจะอยู่เฉย ๆ ได้เหรอ?"เตชินท์ยิ้มบาง ๆ"เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากให้เธอไปด้วย""แต่ฉันจะไป""ขวัญ...""ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ"เธอมองเขาตรง ๆ"ถ้าคุณกำลังจะเดินเข้าไปในกับดัก ฉันก็จะอยู่ข้างคุณ"เตชินท







