Semua Bab อยากเป็นฮูหยินของท่านชาย แต่กลายเป็นมารดาเลี้ยงเสียอย่างนั้น: Bab 11 - Bab 20

ผู้คนในสวนหน้าท้องพระโรง ต่างเห็นภาพหนึ่งบุรุษองอาจรูปงาม ยืนพูดคุยอยู่กับสตรีรูปลักษณ์น่ามอง ถึงแม้ดวงหน้าไม่งดงามตราตรึง ทว่ายามยิ้มแย้มกลับชวนมองสบายตาแน่นอนว่าระยะห่างของการยืนพูดคุยกัน มากกว่าสองช่วงแขนบุรุษร่างใหญ่จวิ้นอ๋อง ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายเป็นสตรีอ่อนแอ จึงไม่ได้เอ่ยปากไล่ให้ถอยห่างเฉกเช่นในยามปกติทั้งยังยอมรับหยกเนื้อดีสีเขียวสด ซึ่งอีกฝ่ายกล่าวอ้างว่าชาวบ้านนำมามอบให้หากรับล่วงหน้ารู้ว่าเหตุการณ์ดังกล่าว ได้สร้างความยุ่งยากแก่เขาบางประการ เรื่องราวในสวนหน้าท้องพระโรง อาจจะแตกต่างไปจากเดิมงานเลี้ยงในพระราชวังครั้งนี้ ฮ่องเต้ออกหน้าเชิญเหล่าขุนนางขั้นหนึ่ง และขุนนางขั้นสอง ให้เข้าร่วมงานพร้อมกับภรรยาเอก และบุตรซึ่งเกิดจากภรรยาเอกทุกคนตระกูลเจียง อยู่รับใช้ราชวงศ์ฉินมานานหลายชั่วอายุคน ย่อมมิอาจขัดพระบัญชาของผู้ครองแคว้นอย่างเด็ดขาดดังนั้นอัครเสนาบดีเจียงเจี้ยน จึงพาภรรยาเพียงหนึ่งเดียว พร้อมกับบุตรชาย และบุตรสาว เข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วยเจียงม่านเย่ว รำคาญสายตาสหายเก่า ผู้คอยจ้องมองแล้วยิ้มล้อเลียนแปลก ๆ เลยนั่งหลบอยู่กับบิดามารดา ไม่ออกไปเดินเล่นเที่ยวชมงานอย่

บุตรชายเห็นท่าทีหวาดระแวง ยิ่งกว่ายามพบเจอสิ่งสกปรก เลยรีบพูดขยายความเข้าใจ“ท่านพ่อยอมรับหยกสีนี้มา เพราะไม่รู้เรื่องของสตรีหรือขอรับ”“ในนิยายรักน้ำเน่าที่เจ้ากล่าวถึง หยกสีเขียวหมายถึงอะไรกันแน่”น้ำเสียงคนพูดเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าเสียงดนตรีในงานเลี้ยงดังกว่าเสียงพูดหลายเท่า“นิยายรักเรื่องนั้น เล่าขานเรื่องการสารภาพรัก บุรุษใดรับหยกสีเขียวมาถือครอง เท่ากับว่ายอมรับความรักจากสตรีผู้มอบให้”เคล้ง!!!!เสียงหยกสีเขียวสด ซึ่งเจ้าของดาบกระชากออกเต็มแรง แล้วขว้างปาทิ้งลงพื้นท้องพระโรงหยกเครื่องรางแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ท่าทีการปัดปลายดาบคล้ายรังเกียจบุตรชายเห็นดังนั้น จึงหัวเราะเสียงดังด้วยความขบขัน“ฮ่า ฮ่า ท่านพ่อ หวาดกลัวอันใดเพียงนั้นขอรับ ใจเย็น ๆ นั่นเป็นแค่หยกหาใช่สตรี”“เหตุใดไม่บอกให้เร็วกว่านี้ เจ้าลูกเนรคุณ”ฝ่าเท้ากระตุกยิก ๆ อยากยกขึ้นถีบคนหัวเราะปากกว้าง ติดว่าเกรงใจผู้คนในงานเลี้ยง“ฮ่า ฮ่า ข้านึกว่าท่านแอบไปมีคนรักเสียอีก”“ข้ารับมาโดยไม่รู้ความหมาย”สตรีผู้นั้นกล้าหลอกลวงเขา กล้าแต่งเรื่องชาวบ้านขึ้นมา ยิ่งคิดยิ่งโมโห“น่าจะเป็นสตรีที่ท่านพ่อมีใจ ถึงได้ยอมรับมาง

วาจาจากริมฝีปากสีสด นำพาให้ฤทธิ์ของน้ำเมาในกายหนุ่มพลุ่งพล่านมากกว่าปกติ ถึงขั้นเอ่ยถามด้วยถ้อยคำไม่สมควร“เป็นข้าแล้วอย่างไร ผัวมาหาเมียผิดด้วยหรือ ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันหรือจำไม่ได้แล้วว่าเจ้าเคยปีนเตียงข้า”นางอยากให้ใครมาหากันแน่ อย่าให้เขารู้ว่ามันเป็นใคร!“ชู่ อย่าพูดเสียงดังเพคะ ห้ามกล่าวแบบเมื่อครู่อีก”สายตาคนเอ่ยปราม กวาดมองหน้าห้องรับรอง ด้วยเกรงว่าจะมีคนแอบฟังจนกลายเป็นเรื่องใหญ่บริเวณด้านหลังท้องพระโรงเงียบสงบก็จริง แต่ยังมีนางกำนัลเดินไปเดินมาอยู่บ้าง“กลัวใครเห็น ข้าสั่งให้ทุกคนถอยห่างแล้ว”“ท่านอ๋องอย่าพูดเสียงดัง”สายตาคมกวาดมองร่างอ้อนแอ้นอย่างจาบจ้วง เพราะสุราฤทธิ์แรงจากงานเลี้ยงหรืออย่างไร เลยทำให้อารมณ์ในกายยากจะดับลงใช่ว่าไม่เคยเมาสุรามาก่อน เขาดื่มน้ำเมาเพื่อผ่อนคลายอารมณ์อยู่เรื่อย แต่ไม่เคยอยากมองสตรีมาก่อน เจียงม่านเย่วคือสตรีคนแรกที่เขามองร่องรอยยับย่นบางจุด เผยให้เห็นบนอาภรณ์หรูหราสีน้ำเงิน บ่งบอกว่าสองแม่ลูกตรวจค้นละเอียดตามคำสั่ง“ท่านอ๋องมาที่นี่ทำไม”เสียงหวานกระซิบถามเสียงเบา ทว่าเจ้าตัวกลับยืนห่างถึงสองช่วงแขน ทั้งยังกางแขนขวางประตูไว้“มาตรวจอาวุธผ

จวิ้นอ๋องฉินหลางหลง เดินมุ่งหน้าไปยังจุดพักรถม้าส่วนตัว ซึ่งอยู่คนละฟากฝั่งกับจุดพักรถม้าของสามัญชนเขาอุ้มสตรีผู้สวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ ห่อหุ้มปกปิดตั้งแต่ช่วงเอวจนถึงปลายจมูกรั้น ขึ้นไปส่งถึงด้านในรถม้าส่วนตัว จากนั้นจึงสั่งให้คนขับมากฝีมือ ขับเคลื่อนรถม้าออกจากจุดพักม้ามุมปากบุรุษหน้านิ่ง ระบายยิ้มเด่นชัด ใครหันไปมองย่อมเห็นรอยยิ้มหายากองครักษ์หลายนาย ยกเว้นองครักษ์ไป๋คง ต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าแตกตื่นตกใจพวกเขารู้สึกตกใจ ยิ่งกว่าตอนเห็นคนร้ายบุกประชิดตัวเสียอีก!“พวกเจ้า ข้าตาฝาดรึ ข้าเห็นท่านอ๋องอุ้มสตรี”“ข้าเองก็เห็น”“ข้าเห็นท่านอ๋องยิ้มด้วย”“พวกเจ้า มีใครเห็นหน้าสตรีผู้นั้นบ้าง”“เจ้ากล้าเดินไปดูใกล้ ๆ รึ”“ไม่/ไม่/ไม่”เสียงขานรับประสานในทิศทางเดียวกัน ผู้ใดจะกล้ายุ่งเรื่องคนผู้นั้นกันเล่าคนที่รอกลับตำหนักพร้อมบิดา หันไปเห็นภาพบิดาอุ้มสตรีเช่นกันทว่าในใจนึกกังวลเรื่องอื่นมากกว่าท่าทีของใครบางคน ทำให้เขารู้สึกตงิดใจอยู่ไม่น้อย นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่อีกฝ่ายไม่มองหน้ากันเลยสักนิดก่อนหน้านี้ โจวหนิงเสวี่ย เดินตามมาพูดคุยด้วย และขอตามกลับตำหนักเหนือเมฆด้วย แต่ถูกดาบขอ

เช้าตรู่ของวันใหม่ เจียงม่านเย่ว เดินทางออกนอกเมือง พร้อมกับผู้คุ้มกันอีกสองคน สาวใช้คนสนิทไม่ได้ติดตามไปด้วยสาวใช้ชิงเหยียน ไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตามทุกครั้ง หากเส้นทางนั้น ๆ มีความเสี่ยงต่อการถูกโจมตี เพื่อความคล่องตัวหลาย ๆ ด้านในจังหวะเปิดม่านรับลมยามเช้า ดวงตาช่างสังเกตได้มองเห็นควันไฟลอยคลุ้งบนอากาศ ทิศทางต้นกำเนิดของควันไฟ มาจากค่ายทหารฝ่ายบุรุษ“ลุงเหลียง หยุดรถม้า”รถม้าหยุดนิ่งตามคำสั่ง ร่างอรชรกระโดดลงจากรถม้าอย่างเงียบเชียบ สายตาคอยสอดส่องไปทั่วบริเวณ“เอารถม้าไปซ่อน พวกเราจะนั่งลมรับกันแถวนี้สักพัก”สายตาสามคู่จ้องมองกันแล้วพยักหน้า ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งโดยฉับพลัน เหลือเพียงความตื่นตัวจากประสาทสัมผัสหากไม่นับรวมบิดากับสาวใช้คนสนิท ก็มีผู้คุ้มกันแซ่เหลียงสองคนนี้ ที่รู้ความลับของคุณหนู ผู้มีฉากหน้าเป็นสตรีเจ้าอารมณ์บริเวณนั่งรับลมชมบรรยากาศกลางป่า ช่างเหมาะเจาะราวกับตั้งใจให้คนมาหลบซ่อนตัวตรงจุดนี้มีหินก้อนใหญ่หลายก้อน ตั้งบดบังสายตาผู้ผ่านทางได้เป็นอย่างดี ทั้งสามคนเลยเข้าไปหลบเพื่อรอคอยบางอย่าง“คุณหนู ข้าจะไปรอตรงนั้น”ผู้คุ้มกันลำดับสอง เอ่ยขึ้นตามความถนัด เขาถนัด