Todos los capítulos de อยากเป็นฮูหยินของท่านชาย แต่กลายเป็นมารดาเลี้ยงเสียอย่างนั้น: Capítulo 31 - Capítulo 40

เจียงม่านเย่วพูดคุยกับตนเองด้วยสีหน้าตึงเครียด นางสวมผ้าคลุมใบหน้ามิดชิด สาวใช้จึงไม่สงสัยในท่าทีที่แปลกไป‘ซวยแล้วม่านม่าน ออกจากจวนทั้งทีแต่ดันมาเจอเจ้าหนี้ตัวใหญ่’‘จวิ้นอ๋องพกดาบเล่มนั้นมาด้วย คงไม่มาตามทวงหนี้ข้ากระมัง’‘กระบองก็ใช้ไปแล้ว จะตามมาทวงทำไมนักหนาเล่า’‘ข้าทำตามสัจจะวาจาทุกอย่าง คงไม่ถูกหมายหัวกระมัง’‘ไม่ ๆ จวิ้นอ๋องยังไม่เห็นข้า อีกอย่างข้าสวมผ้าคลุมปิดหน้า เขาคงมองไม่ออกหรอก’สารพัดความคิดหลั่งไหลเข้ามาในหัว เรือนผมสีดำสนิทส่ายไปมาเป็นระยะ เพราะเจ้าของมันกำลังสับสนในความคิดโดยไม่รู้เลยว่ากลิ่นหอมของเส้นผม เป็นกลิ่นหอมเอกลักษณ์เฉพาะตัว มีเพียงสตรีตระกูลเจียงเท่านั้น ที่มีโอกาสใช้น้ำอบผมหอมสูตรนี้‘กลิ่นดอกโมลี่ฮวาแสนหอม’เจียงม่านเย่วแอบจ้องมองอดีตสหาย พูดคุยกับผู้มาใหม่อย่างถือวิสาสะ คล้ายกับรู้จักคุ้นเคยกันมานาน‘ไปรู้จักกันตอนไหน หรือสองเดือนมานี้โจวหนิงเสวี่ยกวาดบุรุษไปทั้งเมืองหลวง อย่าบอกนะว่ากระบองถูกใช้ซ้ำไปแล้ว!’“อุบ!!!”สองมือเรียวยกขึ้นปิดปากนอกผ้าคลุมใบหน้า เกือบส่งเสียงดังให้เจ้าหนี้ตัวใหญ่ได้ยิน“คุณหนู เป็นอันใดเจ้าคะ”ชิงเหยียนเห็นผู้เป็นนายรีบเอาม

เจียงม่านเย่ว เงยหน้าขึ้นมองท่านอาจารย์คนใหม่เต็ม ๆ ตา สติที่เพิ่งหวนคืนกลับมา นำพากายบางให้ยอบตัวลงทำความเคารพชายสูงศักดิ์ ด้วยท่วงท่างดงามไร้ที่ติท่วงท่างดงามอ่อนช้อย จากฝีมือการสอนของแม่นมในวังหลวง เพิ่มประกายชื่นชมในแววตาคู่หนึ่งเรือนผมดำขลับน่าถวิลหา พัดพลิ้วโชยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ให้ผู้พบเห็นชื่นชมคนไม่เคยสูดดมมาก่อน แค่เพียงชื่นชมในใจว่าหอมดี ทว่าคนที่เคยสูดดมระยะใกล้แนบชิด จำเป็นต้องกดข่มความโหยหาในกายให้สนิท“หม่อมฉันเจียงม่านเย่ว ติดตามพี่ชายมาเพื่อพบท่านอาจารย์เพคะ”“อืม พวกเจ้าเชิญนั่งตามสบายเถิด”มือใหญ่ผายมือเชื้อเชิญผู้มาเยือน ให้นั่งลงตรงโต๊ะรับประทานอาหารตัวยาว ซึ่งสามารถรองรับผู้คนได้ถึงสิบคน ส่วนเขานั่งอยู่โต๊ะรับประทานอาหารส่วนตัว มีที่ว่างข้างกายเพียงหนึ่งที่เท่านั้น“ขอบพระทัย เพคะ / พ่ะย่ะค่ะ”ท่าทางถือตัวเฉกเช่นเจ้านายสูงศักดิ์ ทำให้คนแอบมองลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ‘วางท่าสูงส่งเช่นนี้ ยังดีกว่าจ้องมองแบบจับผิด’‘คงไม่ได้มาทวงหนี้ในครั้งก่อนอย่างแน่นอน’มือเรียวลูบขนปีกเจ้าตัวอ้วนบนไหล่ เพื่อให้มันบินไปเกาะรออยู่ห่าง ๆ ต่อหน้าคนผู้นี้คงปล่อยให้ส่งเสียงขู่แบบเดิมไม่ไ

เจียงม่านเย่ว เดินทางไม่นานก็กลับถึงจวนตระกูลเจียง นางกล่าวขอบคุณองครักษ์ไป๋คง แล้วยืนส่งเขาจนแผ่นหลังบนม้าศึกลับสายตาเมื่อเดินเข้ามาในอาณาเขตของจวนหลังใหญ่ คนช่างสังเกตรู้สึกได้ทันทีถึงความผิดปกติบางอย่างโดยทั่วไปแล้วจวนตระกูลเจียง มักจะมีเสียงบ่าวชายหญิงพูดคุยกันอย่างคึกคัก ไม่ได้เงียบสงัดจนกระทั่งได้ยินเสียงลมพัดใบไม้เช่นนี้วันนี้อัครเสนาบดีเจียงเจี้ยน ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่ท้องพระโรงตั้งแต่เช้าตรู่ กว่าจะเดินทางกลับถึงจวนคงอีกหลายชั่วยามผู้คุ้มกันแซ่เหลียงสองพ่อลูก ถูกไหว้วานให้กลับไปที่หุบเขาไร้นาม เพื่อนำโอสถจำเป็นหลายอย่างกลับมาตระกูลเจียงโอสถเหล่านั้นจำเป็นต้องใช้ผู้มากฝีมือ คอยคุ้มกันนำมาส่งให้ถึงจุดหมายปลายทาง ที่จวนจึงเหลือเพียงผู้คุ้มกันคนอื่น ๆ ซึ่งกระจายกันทำงานตามหน้าที่ส่วนรองแม่ทัพเจียงหยุนเฮ่อ กลับไปพักที่ค่ายทหารย่านชานเมือง เนื่องจากช่วงนี้มีภารกิจของกองทัพหลายอย่างภายในจวนตระกูลเจียง เหลือเพียงเจียงฮูหยิน กับบ่าวไพร่อีกร้อยกว่าชีวิต และผู้คุ้มกันฝีมือดีอีกสิบคนคนอยู่ร่วมกันนับร้อยชีวิต ไม่ควรมีเสียงที่เงียบสงบเช่นนี้ นอกเสียจากว่าเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น“ชิงเห

เจ็ดวันต่อมา ณ คุกหลวงสตรีผู้ถูกคุมขังเพียงลำพัง กำลังร้องไห้จนขอบตาแดงก่ำ บิดาบัณฑิตไม่มีโอกาสแทรกแซงขอปล่อยตัว เนื่องจากคนสั่งการมีอำนาจเหนือผู้พิทักษ์แผ่นดินระยะเวลาเจ็ดวันในคุกหลวง โจวหนิงเสวี่ย ทำได้เพียงอดทนกินหมั่นโถวแข็ง ๆ ที่มารดานำมาเยี่ยมเพื่อประทังชีวิต ในใจยังคงคาดหวังให้มีคนมาช่วยเหลือ“หนิงเสวี่ย”“ซื่อจื่อ ฮึก ฮือ ซื่อจื่อ ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ” หนึ่งในบุรุษที่นางเฝ้ารอคอยการช่วยเหลือ เพิ่งได้พบเจอกันในวันที่เจ็ดของการถูกคุมขัง“คนของโรงน้ำชา กล่าวอ้างว่าเจ้าให้ลงมือในสำรับอาหารของรองแม่ทัพเจียง”ฉินหลางหนานเค่อ ขอเข้าพบบิดาตั้งแต่วันแรกที่รู้เรื่อง ทว่าคนผู้นั้นยินยอมให้โจวหนิงเสวี่ยถูกปล่อยตัวได้ ก็ต่อเมื่ออยู่ในคุกหลวงผ่านไปเจ็ดวันเสียก่อน“ข้าไม่ได้...”“เอาเถิด ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว แต่ข้าช่วยเจ้าได้แค่ครั้งนี้เท่านั้น หวังว่าเจ้าจะเข้าใจในคำกล่าว”เขาใช้ความดีความชอบทั้งหมดอ้อนวอนบิดา เพื่อช่วยเหลือสตรีคนรักให้รอดพ้นการจองจำครั้งนี้นับว่าโชคดี ที่ฝ่ายคู่กรณีไม่เป็นอะไร บิดาจึงยอมอ่อนข้อให้ แต่หากมีครั้งต่อไปอีกเพียงครั้งเดียว ให้ถือเสียว่าชะตาขาดชะตาขาดที่หมายถึง ส

น้ำเสียงคนถามไม่เชิงกดดันแต่อย่างใด แค่ถามเพราะอยากมั่นใจในความคิดของตน“ข้าสอนมาดี”คำตอบรับสั้น ๆ เพียงเท่านี้ เจียงม่านเย่วก็รู้แล้ว ว่าเจ้านกสีดำนิสัยเหมือนเจ้าของเดิมไม่มีผิด“เรื่องในวันนั้น ท่านก็เป็นคนวางแผน”เมื่ออยู่ในที่ส่วนตัว เจียงม่านเย่วมักจะเรียกอีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย ไม่มีพิธีรีตองใดทั้งนั้น นาน ๆ ครั้งถึงเรียกขานว่าท่านอ๋อง“เด็กฉลาด”อีกฝ่ายยังคงยิ้มรับ และกล่าวชื่นชมจากใจ แสดงว่าที่ผ่านมานางยอมอ่อนข้อให้เขา เลยไม่เปิดโปงความจริง“ข้าไม่เคยนอนไม่รู้สติ ท่านดื่มสิ่งใดมา ถึงพาข้าง่วงนอนเพียงนั้น”เมื่อริมฝีปากสัมผัสกัน นั่นหมายถึงร่วมดื่มไปด้วยกัน“สุราดองหญ้านิทรา ข้าอยากหลับโดยไม่ฝันถึงเจ้า เลยดื่มสุราไหนั้น”“ดื่มแต่ยังมาหาข้าถึงเรือน”“เจ้าก็รู้ว่าเป็นแผน แต่ยอมรับราชโองการ เจ้ารอให้ข้าเล่นเล่ห์ใส่เป็นแน่”“ข้าเพิ่งสืบรู้บางเรื่องมาด้วย”กายกำยำโอบรัดร่างอวบอิ่มเข้าแนบชิด ม่านบังสายตาถูกปิดลงรอบด้าน พวกเขาเลยไม่หวั่นเกรงสายตาผู้คน“เรื่องอะไรเจ้าคะ”“เรื่องสตรีมากเล่ห์ ลอบวางยาปลุกกำหนัดบุรุษในโรงน้ำชา” จวิ้นอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ไร้ซึ่งท่าทีโกรธเคืองเพราะความ