Semua Bab อยากเป็นฮูหยินของท่านชาย แต่กลายเป็นมารดาเลี้ยงเสียอย่างนั้น: Bab 1 - Bab 10

เรื่องราวทั้งหมดนับจากนี้เป็นต้นไป เกิดขึ้นบนผืนแผ่นดินแคว้นฉิน หนึ่งในห้าแคว้นขนาดใหญ่ ซึ่งปกครองดินแดนแถบทางทิศตะวันออกของอาณาจักรจงหัว อาณาจักรโบราณกาลที่ไม่มีจารึกในพงศาวดารพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นฉิน โอบล้อมด้วยแม่น้ำและภูเขาสูงชันสลับเนินเขาเตี้ย ๆ อากาศในทุก ๆ ปี เย็นสบาย มีฝนตกนานถึงสามเดือน และมีฤดูร้อนในช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้นพื้นที่ส่วนใหญ่ครอบคลุมไปด้วยป่าไม้หนาทึบ มีสัตว์ป่าตามธรรมชาติออกมาหากิน บางครั้งพวกมันยังกลายเป็นอาหารของชาวบ้านในยามขาดแคลนพลเมืองแคว้นฉินใช้ชีวิตอยู่กันอย่างสงบ ปลอดภัย ไร้ซึ่งสงครามระหว่างแคว้นมานานถึงสิบสองปีผู้คนส่วนใหญ่ล้วนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี น้อยมากที่จะพบเจอขอทานหรือคนไร้บ้านการปกครองสูงสุดของแคว้นฉิน ปกครองด้วยฮ่องเต้เฉกเช่นแคว้นอื่น มีฮองเฮาปกครองวังหลัง ร่วมกับนางสนมทั้งสี่ตำแหน่งบรรดาอ๋องต่าง ๆ และองค์ชายในราชวงศ์ฉิน ล้วนมีพื้นที่ศักดินาเป็นของตนเอง ทุกคนไม่มีทหารในการปกครอง เพื่อความปรองดองและความสบายใจของผู้เป็นใหญ่ยกเว้นจวิ้นอ๋องฉินหลางหลง พระอนุชาผู้ดูแลเรื่องกองทัพหลวง ซึ่งมีทหารในการดูแลนับแสนนายทางด้านการบริหารพลเรือน ถู

ช่วงยามบ่ายของวัน เจียงม่านเย่วถูกถอนพิษกำหนัดเต็มกำลังแรงบุรุษแข็งแกร่ง กายบริสุทธิ์บอบช้ำแทบรับมือไม่ไหวแต่เพื่อบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ กายบอบบางจึงพยายามยืนหยัดรับแรงมหาศาลเอาไว้ จนกระทั่งพายุอารมณ์ในห้องดื่มน้ำชาสงบลงทว่าช่วงเวลาก่อนจากลากัน ตะเกียงไฟข้างหัวเตียงนอน ได้ถูกบุรุษที่ร่วมกันขจัดพิษอยู่นานนับชั่วยามจุดขึ้นดวงตากลมโตดำขลับคู่หวาน แอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของผู้ร่วมกรำศึกรักด้วยท่าทีเขินอาย‘หากเขารู้ว่าสตรีในห้องนี้คือนาง เขาจะโกรธเคืองกันหรือไม่’‘เขาจะยกขันหมากมาสู่ขอเลยหรือไม่’‘สหายจะเกลียดนางถึงขั้นไม่มองหน้าเลยรึเปล่า ที่ไปแย่งบุรุษคนเดียวกัน’‘ท่านพ่อท่านแม่ จะผิดหวังกับการกระทำครั้งนี้หรือไม่’สารพัดความกังวลในใจผุดขึ้นไม่รู้จบแต่เพราะอยากรู้ให้คลายความสงสัย จึงหันหน้าไปมองบุรุษข้างกายให้ชัด ๆ หวังกล่าวอีกสักสองสามประโยค ให้เขายอมรับอย่างดิ้นไม่หลุด“ซื่อจื่อ...”ทุกคำกล่าวซึ่งเตรียมไว้เป็นมั่นเหมาะ ถูกกลืนหายไปในลำคอดังเดิมดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้น ภาพสะท้อนจากตะเกียงไฟข้างหัวเตียง ไม่ได้อยู่ในการควบคุมเลยแม้แต่น้อยเมื่อหันมองหน้าบุรุษรูปร่างกำยำช

ณ หมู่บ้านกลางป่าแห่งหนึ่ง มีบ้านเรือนของชาวบ้านประมาณ หนึ่งร้อยครัวเรือนพักอาศัยอยู่ คนในหมู่บ้านอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ไม่มีการทะเลาะตบตีแช่งยิงอาหารในทางกลับกัน ทุกครัวเรือนยังช่วยแบ่งอาหารให้ครอบครัวที่ยากจนกว่า เป็นเช่นนี้มานานตลอดหลายสิบปีเรียกได้ว่าเป็นหมู่บ้านที่น่าอยู่มากแห่งหนึ่ง ถึงแม้จะอยู่ลึกเข้าไปในป่าก็ตามในตอนเช้าของวันใหม่ ท่ามกลางบรรยากาศสดชื่นน่าภิรมย์ ณ ใจกลางลานเอนกประสงค์ของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมกิจกรรมต่าง ๆ ของคนทั้งหนึ่งร้อยครัวเรือน มีสตรีอายุราว ๆ ยี่สิบกว่าปี รูปร่างหน้าตาน่ามอง เดินเท้าผ่านมาเพียงลำพังผู้ผ่านทางมีท่าทีอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ผู้นำหมู่บ้านสอบถามได้ความว่า ครอบครัวของนางถูกโจรป่าสังหารตายทั้งหมด เลยหลบหนีมุ่งหน้ามาทางทิศตะวันออก เดินเท้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งพบเจอหมู่บ้านแห่งนี้“ข้าไม่มีที่ไปเลยเจ้าค่ะ”คนพูดก้มหน้าไม่สบตาใคร ความอ่อนแอของสตรีอายุน้อยกว่าตน ทำให้คนมองรู้สึกเห็นใจยิ่งนักผู้นำหมู่บ้านวัยสามสิบปี เรียกประชุมคณะกรรมการหมู่บ้านทันทีที่ได้ฟังเรื่องราว เขาใช้ตำแหน่งของตนเอง ช่วยรับประกันความปลอดภัยจากคนนอก“ข้าเชื่อว่านางไม่ใช

เมื่อเขาเงียบยังไม่ยอมตอบรับคำขอ เจียงม่านเย่วเลยออกแรงขยับแขนแกร่งอีกหน น้ำเสียงของคนร้อนใจ ยิ่งอ่อนหวานออดอ้อนมากกว่าเดิม“ตกลงนะเพคะ”“ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ข้ามีข้อแม้”“ข้อแม้อันใดเพคะ” ขณะพูดยังเผลอจ้องมองสันกรามแกร่งไม่วางตาบุรุษผู้นี้รูปงามในแบบฉบับผู้ใหญ่ ยามจ้องมองให้ความรู้สึกดุดันมวนท้องไปหมดยิ่งนึกไปถึงกิจกรรมคลายกำหนัดที่เพิ่งผ่านไป ดวงหน้าหวานยิ่งแดงก่ำเต็มพวงแก้ม ความรู้สึกร้อนวูบวาบก่อตัวขึ้นอีกครั้ง‘ความรู้สึกพวกนี้ เหตุใดจึงยังไม่หายไป หรือฤทธิ์ยายังไม่หมดกันแน่!’ทางด้านคนถูกถาม ก็แอบจ้องมองรอยแดงเต็มพวงแก้ม จากนั้นจึงตอบไปตามความปรารถนาของร่างกาย“ข้าตามใจเจ้า แต่เจ้าต้องตามใจข้าบ้าง”หากฟังดี ๆ จะรับรู้ได้ว่าน้ำเสียงคนพูดนั้น กำลังแหบพร่าอย่างผิดปกติ แต่คนฟังกำลังดีใจที่รอดชีวิต เลยไม่ได้เก็บเรื่องอื่นไปใส่ใจ“ได้เลยเพคะ หม่อมฉันจะทำทุกอย่างที่ท่านอ๋องสั่ง ขอแค่ปล่อยผ่านเรื่องวันนี้ไป”ดวงหน้าหวานยิ้มแย้มกว้าง เปิดเผยรอยบุ๋มข้างแก้มแสนน่ารัก ผสมกายสาวแสนเย้ายวน ทำให้การเจรจาจบลงด้วยดีคนหน้านิ่งกวาดสายตาขึ้นลงอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงที่เปล่งออกไปคล้ายกระซิบทว่านุ่มทุ

คุณหนูของจวนมองไปทางประตูหน้าต่าง แล้วกระซิบข้างหูสาวใช้เสียงเบา“ชิงเหยียน นับจากวันนี้เจ้าจงลืมเรื่องที่ข้าสั่งการให้หมด นำตำลึงไปปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องในโรงน้ำชา และห้ามพูดถึงซื่อจื่ออีก ห้ามพูดถึงตำหนักเหนือเมฆด้วย”น้ำเสียงร้อนรน ประกอบกับท่าทีมองซ้ายมองขวา ทำให้สาวใช้เริ่มจับพิรุธบางอย่าง“คุณหนูเกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ หรือว่าผิดแผน คนในห้องนั้น...”“ผิดแผน ผิดคน แต่ช่างเถิดข้าไม่เป็นไร ถือเป็นบทเรียนของคนบาป” น้ำเสียงเศร้าปลดปลง เอ่ยย้ำเพื่อเตือนใจตนเองเรื่องราวความผิดพลาดในวันนี้ นางไม่คิดโทษใครทั้งนั้น คงเพราะบาปกรรมในชาติก่อนรวมกับชาตินี้หรืออย่างไร เลยทำให้พลาดเป้าหมายอย่างถาวรเจียงม่านเย่ว ไม่ได้บอกกล่าวชื่อแซ่บุรุษในห้องมืด เนื่องจากรับปากกับคนผู้นั้นเป็นมั่นเหมาะชิงเหยียน เห็นท่าทีลำบากใจของผู้เป็นนาย จึงไม่ได้เอ่ยซักถามต่อ ขอแค่วันนี้คุณหนูปลอดภัย ทุกอย่างล้วนผ่านพ้นไปได้ในสักวัน“โถ คุณหนูของบ่าว”“เจ้ารีบไปต้มยาเถิด ข้าอยากแช่น้ำเงียบ ๆ คนเดียวสักพัก”“เจ้าค่ะ”เมื่อสาวใช้เดินจากไปแล้ว ดวงตากลมโตจึงหลับลงทั้งสองข้าง เปลือกตาปิดสนิทอย่างทำใจยอมรับความจริงน้ำอุ่นกำลังด