Todos los capítulos de อยากเป็นฮูหยินของท่านชาย แต่กลายเป็นมารดาเลี้ยงเสียอย่างนั้น: Capítulo 21 - Capítulo 30

เจียงหยุนเฮ่อ เห็นเหตุการณ์ในระยะประชิด จึงตะโกนให้สหายที่อยู่ใกล้ รีบเข้ามาช่วยขวางทางหมูป่า ซึ่งตอนนี้กำลังวิ่งตามตะกร้าในมือจวิ้นอ๋อง“เฮ้ย หมูหลุด พวกเจ้ารีบดักทางไว้”ฟิ้ว!!!เสียงลมหอบหนึ่งพัดขึ้นบนที่สูง เขาไม่อยากลงมือกับสัตว์ในค่ายทหาร เลยเลือกที่จะหลบขึ้นไปบนต้นไม้ แน่นอนว่าตะกร้าอาหารในมือยังอยู่ดีครบถ้วนคนแอบมองกำหมัดแน่น เมื่อพลาดเป้าหมายสำคัญ จึงรีบออกจากที่ซ่อน นางไม่มีหน้าที่สอบสวนคนร้าย เลยอาศัยจังหวะนี้ขี่ม้ากลับค่ายทหารฝ่ายสตรี“รองแม่ทัพเจียง เก็บหมูให้เรียบร้อย ไปตรวจสอบมาด้วยว่าเหตุใดพวกมันถึงหลุดจากกรงขังได้”สั่งการเสร็จ ก็กระโดดหายเข้าไปในห้องทำงาน หมูป่าทั้งหกตัวได้แต่มองตามตาละห้อย“ผิดปกติมาก พวกมันไม่เคยแหกกรงออกมาสักครั้ง เจ้าพวกนี้ถูกเลี้ยงขุนจนอ้วน ขี้เกียจแม้กระทั่งออกไปหาอาหารกินเอง”เจียงหยุนเฮ่อ ส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจ วันนี้เป็นวันอะไรกันแน่ ถึงเกิดแต่เรื่องวุ่นวายขึ้น“ข้าเห็น” สหายที่ช่วยเก็บต้อนหมูเข้ากรง เดินเข้ามาสมทบกับสหายทั้งสอง“เห็นอะไร”“เห็นคนทำ”รองแม่ทัพหาน กระซิบข้างหูสหายทั้งสองคน เขามองตามอีกฝ่ายด้วยความชื่นชมผลงาน ไม่นึกว่าจะได

ปลายถันถูกครอบครองหนักหน่วง ภาพทรวงอกถูกดึงยืดด้วยริมฝีปากบุรุษ ก่อเกิดอารมณ์กระสันในกายทันทีทันใด“อ๊ะ! อือ อย่างับแรง”กลางกายสาวเปียกชื้นเฉอะแฉะ ความรู้สึกอยากถูกกระทำบางอย่าง ผุดขึ้นในหัวไม่รู้จบ เพราะจุด ๆ นี้คือจุดอ่อนบนร่างกายผู้กระทำรู้ดีกว่าใคร เลยมุ่งโจมตีก่อนเป็นอันดับแรกหลังจากครอบครองริมฝีปากจนอิ่มหนำ เขาก็พุ่งโจมตีโรมรันตรงจุดอ่อนของอีกฝ่ายทันที แรงดูดรัดกระตุ้นลึกถึงโคนลิ้น แก้มหนุ่มซูบตอบผอมลงทันทีก้อนที่ยังว่าง ถูกนิ้วกร้านละเลงส่วนปลายหัว เขาขยี้ขยำอย่างมันมือ ยิ่งได้ยินเสียงครางตอบรับ ยิ่งออกแรงรัดหนักข้อ“อือ มาถึงก็รังแกข้า มีเรื่องอะไรกันแน่”คนรังแกคุกเข่าอยู่ตรงหน้าร่างอวบอิ่ม ขณะที่เจ้าของก้อนใหญ่โต นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ทั้งสองคน ย้ายเข้ามาดื่มน้ำชาในเรือนนอนส่วนตัวทันที หลังจากเจ้าบ้านออกอุบายให้คนอื่นถอยห่างออกไป“เจ้าอยากได้ทั้งพ่อทั้งลูกรึ ถึงนั่งยิ้มพูดคุยกับมัน”“ข้าไม่อยากได้ใครทั้งนั้น โดยเฉพาะท่าน”“ไม่อยากได้ข้า แต่ข้าอยากได้เจ้า”“บุรุษหน้าไม่อาย อ่า เบาหน่อย” ปากปฏิเสธอยู่เรื่อย แต่แผ่นหลังกลับแอ่นโค้งรอรับการดูดเคล้นสองมือขยุ้มศีรษะคนชอบรั

ปลายถันแดงก่ำจากการโจมตีโรมรันไม่พัก ร่องแคบบวมเป่งแต่กลับอ้ารับหยกขาวแต่โดยดี“จะได้ไม่ดื้อกับข้าอีก หากดื้อข้าจะแกะสลักชิ้นใหญ่กว่านี้”คนพูดยังไม่หยุดดูดยอดถัน เขาชอบก้อนตรงหน้ามาก ถึงขั้นเก็บไปฝันหวานทุกคืน วันนี้มีโอกาสเลยไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆละเลงนัวเนียกันไปมา แท่งร้อนของจริงก็แข็งตั้งอีกจนได้ กว่าเจียงม่านเย่ว จะถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก็เกือบเลยเวลาอาหารมื้อเที่ยงเข้าไปแล้ว“หิวข้าว” เจ้าของใบหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงมองสองเต้าที่ถูกดูดไม่พักกลางกายที่ทำงานมาอย่างหนักหน่วง ไม่มีโอกาสแห้งสนิทเลย“จุ๊บ! ไปกินข้าวกัน ข้าสั่งให้คนตั้งสำรับแล้ว”คนพูดตัดใจจากก้อนโอชะนุ่มลิ้น แล้วช่วยสวมอาภรณ์สตรีอย่างลวก ๆไม่สวมแม้กระทั่งเสื้อตัวจิ๋ว ปลายถันซึ่งขยายใหญ่ดันเนื้อผ้าน่ามองยิ่งเมื่ออดใจไม่ไหว จึงก้มลงหยอกเย้ายอดถันผ่านอาภรณ์ น้ำลายซึมเปียกชื้นเป็นวงกว้าง ยิ่งเน้นขับให้มองเห็นยอดถันป้านใหญ่“ท่านอ๋อง ไปกินข้าวก่อน”“ตามใจเจ้า”“เดินไม่ไหว หิวมาก”คนหน้างอพูดสั้น ๆ แค่นั้น กายอวบอิ่มก็ถูกโอบอุ้มเดินตรงไปยังห้องอาหาร“กินให้เยอะ ๆ เล่า มีแต่อาหารที่เจ้าชอบ”ห้องอาหารส่วนตัวเจ้าของตำหนักเหนือเม

สมาธิทั้งหมดล้วนเพ่งไปยังการศึกษาการค้าให้เข้าใจ เพราะตั้งใจเข้าไปดูแลร้านขายอาภรณ์สินเดิมของมารดา ที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้าของเมืองหลวงซึ่งร้านค้าแห่งนี้ มารดาเพิ่งจะเอ่ยปากยกให้บุตรสาว หลังจากเห็นพฤติกรรมเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเจียงม่านเย่วคาดหวังว่าการมีงานทำทุกวัน จะทำให้คลายความวิตกกังวลลง อีกทั้งการมีตำลึงเป็นของตนเอง ย่อมดีกว่าฝากชีวิตไว้กับคนอื่นท่าทีมุ่งมั่นตั้งใจล้วนอยู่ในสายตาบิดามารดา เมื่อมีเวลาจิบน้ำชาร่วมกันในวันหยุด นายใหญ่ของจวนจึงนั่งพูดคุยปรึกษาหารือกัน“ท่านพี่ เหตุใดบุตรสาวของท่านจึงนิสัยเปลี่ยนไปมาก วัน ๆ อ่านแต่ตำราการค้าเล่มหนา ไม่ออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนบ้างเลย สองเดือนแล้วกระมังที่ข้าไม่เห็นม่านม่านออกไปข้างนอก”เจียงฮูหยิน สตรีวัยสี่สิบต้น ๆ สะกิดแขนสามีให้มองดูบุตรสาวแสนรัก ซึ่งยามนี้กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านตำราบุตรชายคนโตของนาง เคยเข้าไปถามไถ่เรื่องรบกวนใจน้องสาว แต่เจ้าตัวกลับปฏิเสธอยู่เรื่อยเจียงม่านเย่ว อ้างว่าเบื่อการเที่ยวเล่นไปวัน ๆ อยากเข้าไปดูแลร้านค้าสินเดิมของมารดา อยากมีตำลึงจากการทำงานด้วยตนเองเมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น รองแม่ทัพเจียงหยุนเฮ

แม้กระทั่งยามหลับยังเก็บไปฝันถึง ยิ่งเคยมีคืนแรกกับบุรุษอื่นมาบ้างแล้ว ยิ่งนึกอยากลองของดีสักครั้งเมื่อเห็นภาษากายตอบรับของสหาย สตรีผู้หวาดกลัวคมดาบของมัจจุราชมากกว่า จึงเอ่ยตักเตือนสหายด้วยความหวังดี หากไม่มีมูลผู้ใดจะกล้าเล่าลือพวกนางล้วนมาจากตระกูลบัณฑิตฐานะปานกลาง มิกล้าอาจเอื้อมหมายปองมัจจุราชรูปงาม คงจะมีแต่สหายผู้มั่นใจในตนเองที่หมายเด็ดของสูง“หนิงเสวี่ย คนผู้นั้นไม่ชอบสตรี คนที่กล้าเข้าไปยั่วยวนล้วนไม่พบศพ ข้าได้ยินมาว่าท้ายตำหนักมีกองดินนับร้อยกอง”โจวหนิงเสวี่ยยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตอบคำถามด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายใจนางมีความมั่นใจในตนเองอย่างเต็มเปี่ยม เพราะที่ผ่านมาบุรุษหลายคนล้วนกล่าวตรงกัน“คนผู้นั้นยังไม่ถูกใจใครกระมัง แต่พวกเจ้าดูข้าเสียก่อน ใบหน้างดงาม ผิวขาวนุ่มเนียน อกใหญ่ สะโพกผาย บุรุษใดไม่ชอบกันเล่า”เพราะเป็นห้องส่วนตัว สตรีผู้มั่นใจในตนเองเลยกล้าเผยกิริยาดั่งนางแมวป่า ทั้งยังบีบหน้าอกให้สหายเห็นชัด ๆ“แต่ที่เจ้ากล่าวมายังแพ้เจียงม่านเย่ว สตรีผู้นั้นทั้งงดงามและอวบอิ่มไปทั้งตัว จวิ้นอ๋องยังไม่เคยมองนางเลย”หากให้กล่าวกันตรง ๆ คงต้องบอกว่า โจวหนิงเสวี่ยเทียบไม่ติ