تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 31
تاريخ النشر:
2026-09-09 19:31:19“ของสิ่งนี้พบในตัวพวกเจ้า”
สีหน้าของชายทั้งสองเปลี่ยนทันที ตราดอกเหมยนั้นเป็นสัญ
أحدث فصل
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 37
สาวใช้รีบก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว หลี่เยว่กัดฟันแน่น“หากปล่อยไว้เช่นนี้ วันหนึ่งแม้แต่เสด็จพ่อก็อาจเห็นนางสำคัญกว่าข้า”นางเงยหน้ามองเปลวเทียนที่กำลังลุกไหว ก่อนแววตาจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ“ในเมื่อหลี่อันเริ่มเป็นที่จับตา ข้าก็จะทำให้นางตกจากที่สูงต่อหน้าทุกคน”ขณะเดียวกัน หลี่อันยืนมองท้องฟ้ายามเย็นจากระเบียงเรือน เซียวจิ่นเหยียนเดินเข้ามายืนเคียงข้างโดยไม่เอ่ยคำใด ทั้งสองทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า หลี่อันเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ความสงบคงอยู่ได้อีกไม่นาน”เซียวจิ่นเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง“ไม่ว่าใครจะจับตาเจ้า ไม่ว่าใครจะคิดร้าย ข้าจะยืนอยู่ข้างเจ้าเสมอ”หลี่อันหันไปมองเขาแล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยน แม้เบื้องหน้าจะเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการแย่งชิงอำนาจ แต่นางก็เริ่มเชื่อว่าตราบใดที่มีบุรุษผู้นี้ยืนเคียงข้าง นางย่อมมีพลังมากพอจะเผชิญทุกพายุที่กำลังจะมาถึงลูกธนูปริศนา หลังจากฮ่องเต้เริ่มจับตาหลี่อันอย่างเปิดเผย บรรยากาศภายในเมืองหลวงก็ยิ่ง
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 36
ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที หลายคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าแม่ทัพผู้เย็นชาจะกล่าวคำเช่นนี้ต่อหน้าฮ่องเต้ หลี่อันเองก็ชะงัก ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ฮ่องเต้หัวเราะอย่างอารมณ์ดี“ดี ดีมาก คนที่รู้จักปกป้องครอบครัว ย่อมปกป้องแผ่นดินได้เช่นกัน”จากนั้นพระองค์หันมาทางหลี่อัน“วันนี้เจ้าช่วยชีวิตเราไว้ ปรารถนาสิ่งใดหรือไม่”หลี่อันประสานมือแล้วตอบอย่างสงบนิ่ง“หม่อมฉันมิกล้าทูลขอสิ่งใด เพียงหวังให้ใต้หล้ามีความสงบสุข”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางด้วยความพอพระทัย“สมกับเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพ”แม้งานล่าสัตว์จะดำเนินต่อไป แต่ข่าวที่หลี่อันช่วยให้ม้าพระที่นั่งชะลอตัวจนฮ่องเต้รอดพ้นอันตรายก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ขุนนางหลายคนเริ่มมองนางด้วยความชื่นชม ขณะที่องค์ชายรองยิ่งแสดงความนับถือในสติปัญญาของนางมากขึ้นทว่าเมื่อเดินกลับไปยังพลับพลา เซียวจิ่นเหยียนกลับโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูหลี่อันด้วยน้ำเสียงต่ำ“คราวหน้า หากต้องเลือกระหว่างช่วยผู้อื่นกับเสี่ยงชีวิตตนเอง&rd
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 35
หลี่อันไม่ได้ตอบ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อหลบสายตา ในเวลาเดียวกัน ด้านนอกศาลา อวี้หลินที่แอบรักษาระยะอยู่เห็นรถม้าของเซียวจิ่นเหยียนมาจอด จึงรีบเข้าไปรายงาน“ท่านแม่ทัพ ฮูหยินยังสนทนากับองค์ชายรองอยู่ขอรับ”เซียวจิ่นเหยียนไม่ได้เดินเข้าไป เพียงยืนมองจากระยะไกล เห็นหลี่อันกำลังสนทนาอย่างสงบ ไม่มีท่าทีเกินเลยแม้แต่น้อยครู่ต่อมา นางก็ลุกขึ้นคำนับลา องค์ชายรองตรัสเป็นประโยคสุดท้าย“หากวันใดเจ้าเปลี่ยนใจ ประตูของข้ายังเปิดรับเสมอ”หลี่อันตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ“ขอบพระทัยเพคะ แต่ข้าคงไม่มีวันเปลี่ยนใจ”เมื่อเดินออกจากศาลา นางก็พบเซียวจิ่นเหยียนยืนรออยู่ใต้ต้นสน เขามองนางแล้วถามสั้น ๆ“คุยเสร็จแล้วหรือ”“เสร็จแล้ว”“องค์ชายต้องการสิ่งใด”หลี่อันตอบตรงไปตรงมา “พระองค์เสนอจะช่วยพาข้ากลับวัง”ดวงตาของเซียวจิ่นเหยียนแข็งขึ้นเพียงเสี้ยววินาที “แล้วเจ้าเล่า”นางหันมาสบตาเขา ก่อนตอบอย่างมั่นคง “ข้าปฏิเสธ&rdqu
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 34
ตกเย็น หลี่อันนำตำราที่องค์ชายรองมอบให้มาเปิดอ่าน พบว่าเป็นหนังสือหายากเกี่ยวกับการชลประทานซึ่งมีประโยชน์ต่อการพัฒนาพื้นที่เพาะปลูก นางกำลังอ่านอย่างตั้งใจ เซียวจิ่นเหยียนก็เดินเข้ามา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หนังสือในมือนาง“หนังสือเล่มนี้มาจากไหน”“องค์ชายรองประทานให้”เขาเดินเข้ามาใกล้ หยิบหนังสือขึ้นพลิกดูสองสามหน้า ก่อนวางกลับลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา“หากเจ้าอยากได้ตำรา ข้าหาให้ได้”หลี่อันยิ้มขำ “ท่านกำลังแข่งกับองค์ชายหรือ”เขาตอบทันที “ข้าไม่ชอบให้ผู้อื่นมอบของให้ภรรยาของข้า”คำตอบตรงไปตรงมานั้นทำให้หลี่อันถึงกับนิ่ง นางมองใบหน้าซึ่งยังคงเคร่งขรึมของเขา ก่อนเอ่ยเย้าเบา ๆ“ท่านกำลังหึงหรือ”เซียวจิ่นเหยียนชะงักไปชั่วครู่ อวี้หลินที่ยืนอยู่หน้าประตูแทบสำลักน้ำชา เสี่ยวชิงรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม แม่ทัพหนุ่มไอเบา ๆ แล้วตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ข้าเพียงไม่ต้องการให้คนอื่นเข้าใจผิด”หลี่อันยกคิ้ว “เข้าใจผิดเรื่องใด”
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 33
คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้หัวใจของหลี่อันอ่อนยวบลงอย่างประหลาดสายวันเดียวกัน หมอสั่งให้นางเดินช้า ๆ เพื่อให้ร่างกายฟื้นตัว หลี่อันจึงออกมาเดินในสวน แต่เพียงไม่กี่ก้าวก็รู้สึกเวียนศีรษะ เซียวจิ่นเหยียนที่เดินตามอยู่ด้านหลังรีบเข้ามาพยุง“หากไม่ไหวก็กลับไปพัก”“ข้าเพียงเดินช้าไปหน่อย”“ช้าก็ยังดีกว่าฝืน”ทั้งสองค่อย ๆ เดินผ่านสระบัวและต้นเหมยที่กำลังผลิดอกสีขาว เสี่ยวชิงกับอวี้หลินเดินห่างออกไปอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้ทั้งคู่มีเวลาพูดคุยกันตามลำพัง หลี่อันมองผิวน้ำที่สะท้อนท้องฟ้าแล้วเอ่ยขึ้น“ท่านเปลี่ยนไปมาก”เซียวจิ่นเหยียนหันมอง “เปลี่ยนอย่างไร”“เมื่อก่อนท่านไม่แม้แต่จะถามว่าข้ากินข้าวหรือยัง”เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “เมื่อก่อนข้าคิดว่าเจ้าดูแลตัวเองได้”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“ตอนนี้ก็ยังคิดเช่นนั้น”หลี่อันหัวเราะ “เช่นนั้นเหตุใดจึงมาดูแลข้าเอง”แม่ทัพหนุ่มเงียบไปพักใหญ่ ก่อนกล่
องค์หญิงร้ายหวนคืน บทที่ 32
“แม่ หนูเหนื่อยเหลือเกิน”เสียงแผ่วเบานั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กที่ค่อย ๆ แทงลงกลางหัวใจของผู้ฟัง เซียวจิ่นเหยียนยื่นมือเช็ดน้ำตาให้นางอย่างไม่รู้ตัว ก่อนกล่าวเสียงเบา“ไม่เป็นไรแล้ว”แม้นางจะไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังพูดต่อ“ต่อจากนี้จะไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้าอีก”เสี่ยวชิงแง้มประตูเข้ามาเห็นภาพนั้นก็รีบหยุดฝีเท้า นางไม่เคยเห็นแม่ทัพผู้เย็นชาพูดกับผู้ใดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน จึงค่อย ๆ ถอยออกไปเงียบ ๆ ดึกดื่น ไข้ของหลี่อันยังไม่ลด นางเริ่มละเมออีกครั้ง“อย่าใส่ร้ายหนู หนูไม่ได้ทำ”เซียวจิ่นเหยียนจับมือนางไว้ “ไม่มีใครใส่ร้ายเจ้าแล้ว”หลี่อันกำมือเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับคนจมน้ำที่คว้าท่อนไม้เพียงชิ้นเดียว แม่ทัพหนุ่มมองมือเล็กที่เกาะกุมตนไว้ ก่อนนั่งนิ่งไม่ขยับตลอดทั้งคืนเขานึกถึงวันที่พบหลี่อันครั้งแรก หญิงสาวที่ทุกคนกล่าวหาว่าอ่อนแอ ไร้ค่า และเป็นเพียงหมากของวังหลวงแต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางกลับรับมือกับเล่ห์กลทุกอย่างด้วยความเข้มแข็ง ไม่เคยร้องขอความเห็น
قد تعجبك أيضًا
ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ126.9K وجهات النظرทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน128.2K وجهات النظرยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน443.7K وجهات النظرซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา30.7K وجهات النظرข้ามมาเป็นชายาตัวประกอบของพระเอก
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน451 وجهات النظرชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน354 وجهات النظرล่าปีศาจหมู
เฟยหรง255 وجهات النظرเกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น
เสี่ยวเยว่132 وجهات النظر
