All Chapters of เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้: Chapter 31 - Chapter 40

"ไม่มีอันใดดอกไอ้มั่น ข้าแค่ตรวจดูดวงชะตาให้เมียเอ็ง" เสียงแหบพร่าของตาเฒ่าคงดังแทรกขึ้นมา แกตอบกลับหน้าตาย ไม่มีพิรุธเลยสักนิด "ข้าเพิ่งบอกนางไปว่า ที่เสือร้ายมันมาก่อกวนถึงท้ายค่าย เป็นเพราะกลิ่นอายคนขวัญอ่อนมันดึงดูดสิ่งอัปมงคลเข้ามา"พี่มั่นขมวดคิ้วจนแทบติดติดกัน "ขวัญอ่อนเยี่ยงไรตาคง แม่แก้วก็ดูแข็งแรงดี ซ้ำยังช่วยจัดการเรื่องในค่ายได้คล่องแคล่วกว่าแต่ก่อนเสียอีก""เอ็งลืมไปแล้วรึ ว่าเมียเอ็งตกบันไดเรือนจนหัวฟาดพื้น ตอนนั้นแหละที่ขวัญมันหลุดลอยออกจากร่างไปบ้าง จิตที่กระทบกระเทือนมันมีช่องโหว่ พวกสัมภเวสีหรือเดรัจฉานที่มีอาคมอย่างเสือพรายตัวนั้น มันถึงได้ตามกลิ่นมา หมายจะมาสูบพลังชีวิต"ฉันลอบมองพี่มั่น เขาดูนิ่งไป ดวงตาคมๆ ที่เคยดุดันมันอ่อนลงทันทีที่หันมามองหน้าฉัน เขาคงกำลังนึกถึงเรื่องบนเตียงคืนนั้นแน่ๆ ตอนที่ฉันอ้างเรื่องวิชาในฝันแลกกับความจำน่ะสิ"ที่แท้ก็เป็นเยี่ยงนี้เอง" พี่มั่นพึมพำเสียงแผ่ว เขาเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้แน่น "ขวัญของน้องหลุดหายไปตอนที่ตกบันไดนี่เอง ความทรงจำแต่หนหลังถึงได้เลอะเลือนหายไปบ้าง แล้วไปได้วิชาประหลาดในฝันนั่นมาแทน"โอ๊ย ฉันแทบจะหลุดขำ พ่อโจรป่าหน้

ฉันปรือตามองแสงตะเกียงที่สั่นไหว ลมหนาวที่พัดลอดหน้าต่างเข้ามาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกหนาวเลยสักนิด เพราะบนที่นอนตอนนี้มันร้อนระอุไปหมด ริมฝีปากของพี่มั่นกำลังบดเบียดลงมาบนริมฝีปากฉัน เขาดึงดูดและเรียกร้องมากกว่าทุกครั้ง ลิ้นของเขาสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นของฉันฉันหลับตา ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในรสจูบที่เขาป้อนให้ สองแขนของฉันโอบรอบลำคอแกร่ง ลูบไล้ท้ายทอยของเขาเบาๆ"อืม..." ฉันครางในลำคอ ค่อยๆ ดันหน้าอกพี่มั่นออกห่าง แล้วถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งพี่มั่นหอบหายใจรวยริน ดวงตาของเขาฉ่ำเยิ้ม เขาจ้องมองหน้าฉันแล้วรีบยกมือขึ้นมาแตะที่ปากฉันเบาๆ ด้วยท่าทีลนลาน"พี่ทำแรงไปหรือไม่แม่แก้ว พี่กลัวเอ็งเจ็บปาก พี่ พี่เพิ่งเคยจูบแบบนี้ พี่กะแรงไม่ถูกเลย ปากน้องช้ำหรือไม่""ไม่ช้ำหรอกจ้ะ" ฉันตอบเสียงพร่า ใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อของเขาออกให้ "พี่มั่นจูบเก่งขึ้นนะจ๊ะ รู้ตัวไหม"พอได้ยินดังนั้นเขาก็ยิ้มออกมาทันที"เพราะครูแก้วสอนดีต่างหากเล่าจ๊ะ พี่พยายามจำที่เมียพี่สอนทุกอย่าง พี่อยากทำให้อยากให้เมียชื่นใจ พี่ทำถูกใจเอ็งแล้วใช่หรือไม่""ถ้ารู้ว่าน้องชื่นใจแล้ว คืนนี้ครูแ

ฉันกำลังลูบไล้ส่วนนั้นของพี่มั่น ตั้งใจจะทำให้เขามีความสุขให้เต็มที่ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ขยับตัวทำอะไรไปมากกว่านั้นตึง!ลมป่าพัดกรรโชกแรงกระแทกฝาเรือนจนสั่นสะเทือนไปทั้งหลัง แสงตะเกียงน้ำมันยางที่ตั้งอยู่ดับพรึบลงทันที ห้องทั้งห้องมืดสนิท อากาศที่เคยร้อนระอุมันเย็นเฉียบลงกะทันหันจนฉันรู้สึกหนาวสะท้านโฮกเสียงคำรามต่ำดังก้องมาจากชายป่าท้ายค่าย ฉันรู้ทันทีว่ามันไม่ใช่เสียงเสือธรรมดา แต่มันฟังดูเย็นเยียบและอาฆาตจนฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว"โอ๊ย"ฉันร้องออกมาสุดเสียง จู่ๆ ตะกรุดดอกเล็กที่ตาคงให้ห้อยคอไว้มันก็ร้อนวาบขึ้นมาจนผิวเนื้อฉันแทบพอง ความหวาดกลัวตีขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ คำเตือนของตาเฒ่าคงผุดขึ้นมาในหัวฉันทันทีวิญญาณผีตายโหงของแม่แก้วคนเดิม มันสิงเสือสมิงแล้วตามกลิ่นฉันมาจริงๆ ด้วยจู่ๆ ฉันก็ตัวสั่นขึ้นอย่างควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ ฉันรีบเข้าไปกอดพี่มั่นเอาไว้แน่น แล้วซุกหน้าลงกับแผงอกหนาที่กำลังสั่นไหวไม่แพ้กัน"พี่มั่น มันมาแล้วจ้ะ" ฉันบอกเขาเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลออารมณ์วาบหวามเมื่อกี้หายกระเจิงไปจนหมด พี่มั่นก็ตื่นตัวไม่แพ้กัน สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของเขาทำงานทันที เขากอดฉันที่กำลั

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในชุมโจอึมครึมเสียจนฉันอึดอัด ควันไฟจากเชิงตะกอนชั่วคราวท้ายค่ายพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ฉันยืนมองตาเฒ่าคงเป็นผู้นำสวดส่งวิญญาณให้พ่อของดวงใจ ลูกสมุนโจรหลายสิบคนยืนสงบนิ่งไว้อาลัย ใครจะไปคิดว่าป่าที่ดูเงียบสงบ จะมีผีตายโหงสิงเสือซ่อนอยู่ ฉันลอบถอนหายใจ ความกลัวจากเมื่อคืนยังคงอยู่ในใจ แต่ฉันต้องทำเป้นเข้มแข็งเอาไว้ไม่ให้ใครผิดสังเกต"ดื่มน้ำเสียหน่อยเถิดนังหนู"เสียงของพี่ผาดดังขึ้นเบาๆ เขาคอยยืนซ้อนอยู่ด้านหลังดวงใจที่สวมชุดผ้าฝ้ายสีหม่นยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หน้ากองฟอน พี่ผาดคอยส่งกระบอกน้ำและคอยประคองคนตัวเล็กที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ สายตาพี่ผาดที่เคยมองคนอย่างแข็งกร้าว ตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยแฮะ มองเด็กสาวกำพร้าด้วยความเวทนาและห่วงใยชัดเจนขนาดนั้น ฉันรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นๆ ที่บีบมือฉันแน่นขึ้น พี่มั่นไม่ยอมปล่อยมือฉันเลยตั้งแต่ก้าวลงจากเรือน เหมือนกับเขากลัวว่าถ้าปล่อยมือ ฉันจะถูกสิ่งลี้ลับกระชากตัวหายไปพอพิธีเผาศพเสร็จสิ้น พวกลูกน้องก็เริ่มทยอยแยกย้าย พี่ผาดเดินเข้ามาหาพี่มั่น"ลูกพี่ ข้าจะพาแม่หญิงดวงใจไปพักที่เรือนหลังเล็กท้ายค่ายนะ นางร้องไห้จนไข้ขึ้นแ

ลมป่าพัดยอดไม้ไผ่จนเอนลู่ เสียงใบไม้เสียดสีกันดังลั่นไปหมดในความมืดมิด ลานดินท้ายค่ายคืนนี้เงียบสงัดจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉันนั่งขัดสมาธิอยู่กลางลาน รอบตัวมีสายสิญจน์โยงล้อมเป็นวงกว้าง ตรงหน้าคือศาลเพียงตาที่ตาเฒ่าคงเพิ่งตั้งเสร็จ แสงคบเพลิงส่องให้เห็นความมืดรอบด้าน ฉันพยายามทำสีหน้าเรียบเฉย แต่ข้างในใจมันเต้นระรัว มาม่าซังต้องมานั่งเป็นเหยื่อล่อผีสิงเสือ ชีวิตฉันนี่มันสุดยอดจริงๆ ฉันค่อยๆ ฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากพุ่มไม้ห่างออกไป ตรงนั้นมีพี่มั่น พี่ผาด แล้วก็แม่ผ่องซุ่มอยู่....เสือผาดประทับปืนลูกซองแฝดแนบบ่า สายตาจ้องเขม็งไปที่ความมืดเบื้องหน้า เขาดูกระสับกระส่าย"ลูกพี่ แน่ใจรึว่าจะปล่อยให้นายหญิงนั่งเป็นเหยื่อล่อ เกิดเสือมันโผล่มาตะปบทีเดียว ข้ากลัวจะยิงไม่ทันนะเว้ย""เอ็งคิดว่าข้าจะปล่อยให้เมียข้าตายหรือไอ้ผาด" เสือมั่นตอบเสียงเย็น แววตาดุดันไม่ยอมละไปจากร่างของเมียรักกลางลาน "ข้ารู้แต่แรกแล้วว่าเสือตัวนั้นมันไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา และข้าก็รู้ด้วยว่าวิญญาณที่สิงอยู่ในร่างมันคือใคร"คำพูดของเสือมั่นทำเอาแม่ผ่องและตาเฒ่าคงที่ซุ่มอยู่ใกล้ๆ ชะงัก หันขวับมามองหน้าหัวหน้าโจร