All Chapters of เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้: Chapter 41 - Chapter 50

พี่มั่นช้อนอุ้มฉันที่หมดเรี่ยวแรงขึ้นแนบอก เขาก้าวเดินฝ่าความมืดกลับขึ้นมาบนเรือนไม้ด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ฉันแนบแก้มลงกับซอกคออุ่นๆ ของพี่มั่น แผงอกหนาของพี่มั่นที่ยังคงสั่นไหว จากความตื่นเต้นเมื่อกี้ ทว่าท่อนแขนที่โอบอุ้มฉันอยู่กลับระแวดระวังเหมือนกลัวว่าฉันจะหายไปฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นกระด้างแบบผู้ชายเถื่อนๆ ของเขานี่แหละ ที่ทำให้จิตใจของฉันที่เพิ่งเฉียดความเป็นความตายมาสงบลงได้อย่างน่าแปลกพอเข้ามาถึงในห้องนอน พี่มั่นก็ใช้เท้าเตะบานประตูไม้ให้ปิดลง แล้วดึงดาลขัดเอาไว้แน่น แล้วพาฉันเดินตรงไปยังที่นอนก่อนจะค่อยๆ วางฉันลงบนที่นอนอย่างทะนุถนอมที่สุดฉันทิ้งตัวลงนอนราบกับที่นอน ด้วยความเหนื่อยอ่อน การต่อสู้วิญญาณผีอีแก้ว มันสูบเอาเรี่ยวแรงของฉันไปจนแทบไม่เหลือ ตอนนี้ในหัวฉันว่างเปล่าไปหมดฉันได้ยินเสียงพี่มั่นควานหาไม้ขีดไฟมาจุดตะเกียง แสงสีนวลสว่างขึ้นไล่ความมืดมิดออกไป เขาเดินกลับมานั่งลงข้างเตียง ฝ่ามือหนาที่เพิ่งลั่นไกปืนใส่เสือสมิงเมื่อครู่ เอื้อมมาลูบไล้เส้นผมที่ปรกหน้าผากของฉันอย่างเบามือ ฉันปรือตามองเขา สายตาคมคู่นั้นทอดมองฉันด้วยความรัก"พี่มั่นจ๊ะ กอดน้องสิจ๊ะ คืนนี้น้องเห

ระหว่างที่เราจูบกัน ฝ่ามือหยาบกร้านของเขาก็เริ่มขยับลูบไล้ไปตามสัดส่วนของฉัน เขาบีบเคล้นหน้าอกฉันอย่างเบามือ สลับกับการใช้ปลายนิ้วสะกิดตรงยอดที่มันกำลังชูชัน"อ๊ะ... พี่มั่น"ฉันหลุดครางออกมาเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก แล้วเลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอฉันแทน ฉันขนลุกซู่เมื่อลมหายใจร้อนๆ พ่นที่ซอกคอ พี่มั่นสูดดมกลิ่นตัวฉัน พร้อมกดจูบหนักๆ สลับกับขบเม้มเนื้อตรงคอฉันจนรู้สึกเสียวซ่าน ฝ่ามือหนาเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้อง ลูบไล้ไปตามสะโพก ก่อนจะค่อยๆ สอดปลายนิ้วเข้าไปใต้ขอบผ้าถุงตัวของฉันแอ่นหยัดขึ้นรับฝ่ามือของเขาโดยทันที ความร้อนรุ่มมันแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้องจนวูบวาบ"น้องตัวหอมเหลือเกินแม่แก้ว หอมจนพี่อยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวแล้ว" เขากระซิบเสียงแหบพร่า ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นมามองฉัน แววตาของพี่มั่นเต็มไปด้วยความต้องการฉันไม่รู้ว่าพี่มั่นจะแข็งได้แค่ใหน"ก็กลืนกินเข้ามาสิจ๊ะ รออะไรอยู่"ฉันได้ยินเขาครางต่ำในลำคอ ก่อนจะจัดการเลิกผ้าถุงของฉันขึ้น เผยให้เห็นเรือนร่างที่สะท้อนแสงจันทร์สลัว เขาไม่ได้รีบร้อนบุกรุกเข้าไปตรงนั้น แต่เขากลับใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นพรมจูบไปทั่วหน้าท้องของฉันแทน เขาไล่วน

เสียงเนื้อของเราเสียดสีกันดังแข่งกับเสียงจิ้งหรีดเรไรด้านนอก แสงจันทร์ส่องลงมาอาบไล้ร่างกายเราสองคน ฉันเงยหน้าขึ้น แล้วสูดหายใจเข้าปอด ในขณะที่พี่มั่นซุกใบหน้าลงกับซอกคอของฉัน เขาขบเม้มเนื้อฉันเบาๆ สลับกับสูดดมกลิ่นตัวฉันเข้าปอดลึกๆ "พี่มั่น น้องเสียว" ฉันร้องบอกเสียงสั่น เมื่อเขาจงใจบดเบียดจุดอ่อนไหวให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม "พี่ก็รู้สึกดีเหมือนกันจ้ะ เรือนกายน้องหวานไปหมดทั้งตัวเลย พี่อยากจะกอดน้องไว้เยี่ยงนี้ตลอดไป ไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องน้องได้อีก" เขาพูดเบา ๆ ใกล้กกหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวงแหนและคลั่งรักจนฉันรู้สึกได้ คนอะไรขี้หึงชะมัด "น้องก็เป็นของพี่มั่นคนเดียวอยู่แล้วจ้ะ ไม่มีใครมาแย่งน้องไปได้หรอก แต่ตอนนี้ พี่มั่นสนใจแค่น้องก็พอนะจ๊ะ อย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่นเลย" "จ้ะ พี่จะมองแค่น้อง จะสนใจแค่น้องคนเดียว" เขาเงยหน้าขึ้นมาจูบปากฉันอีกครั้ง เป็นจูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อนกว่าทุกครั้ง ลิ้นของเราเกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จังหวะการขยับสะโพกเบื้องล่างของเขาก็ทวีความรุนแรงและรวดเร็วขึ้นตามไปด้วย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลาย ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวพ

ฉันดึงปมผ้าซิ่นให้แน่นขึ้น พอหันกลับไปก็เห็นพ่อยอดชายของฉันในชุดกางเกงขาก๊วยตัวเดียวยังคงนั่งก้มหน้าจ้องพื้นกระดานอยู่บนขอบที่นอน ตั้งแต่ตื่นนอนมา พี่มั่นไม่ยอมสบตาฉันเลยสักครั้ง ท่าทางหงอยๆ กับใบหน้าที่สลดลงขนาดนั้น ฉันดูแวบเดียวก็รู้ ผัวโจรของฉันคงยังคิดมากเรื่องล่มปากอ่าวเมื่อคืนแน่ๆ ถึงได้หมดความมั่นใจนั่งจ๋อยอยู่แบบนี้ ฉันลอบถอนหายใจ ผู้ชายตัวโตคนนี้ภายนอกดูดุดัน แต่ข้างในเปราะบางเหลือเกิน ถ้าฉันเข้าไปง้อหรือพูดปลอบใจเรื่องเมื่อคืนซ้ำ มันก็คงไปตอกย้ำปมด้อยของเขาให้ลึกกว่าเดิม สู้ลากเขาออกไปทำงานใช้แรงกายให้ลืมความเครียดน่าจะดีกว่าเนอะ "พี่มั่นจ๊ะ ไปคุมพวกไอ้เข้มทำงานกันเถิดจ้ะ วันนี้น้องมีเรื่องให้จัดการเยอะแยะเลยนะจ๊ะ" ฉันแกล้งส่งเสียงเจื้อยแจ้วทำลายความเงียบ เดินเข้าไปคว้าท่อนแขนล่ำๆ ของเขาให้ออกแรงลุกขึ้นยืน พี่มั่นยอมลุกตามแรงดึงของฉันอย่างว่าง่าย เขาไม่ได้พูดอะไร แต่รีบหันไปคว้าตะกร้าสานใบเล็กกับกระบอกน้ำดินเผามาถือไว้แนบอก ทำตัวเป็นผู้ติดตามเพื่อไถ่โทษ "พี่ถือให้นะแม่แก้ว ทางเดินมันชื้น เดี๋ยวน้องจะลื่นล้มเอาได้" เขาบอกเสียงแผ่ว คอยเดินตามหลังฉัน ระมัดระวังให้ทุกฝีก

เสียงกระแทกส้นเท้าหนักๆ ดังตึงตังขึ้นมาบนบันไดเรือนไม้ไผ่หลังเล็ก เสือผาดเดินหน้าดำเคร่งเครียดเข้ามาภายในห้อง รองหัวหน้าโจรผู้เกลียดชังสตรีและรักศักดิ์ศรีชายชาตรียิ่งชีพเพิ่งจะไปหัวเสียมาจากลานดินกลางค่าย ภาพที่ลูกพี่ของตนเองยอมสยบให้เมีย เดินหิ้วตะกร้าตามต้อยๆ ซ้ำยังสั่งให้ลูกน้องไปขุดดินทำแปลงผัก มันช่างขัดหูขัดตาและหยามเกียรติโจรป่าอย่างเขายิ่งนักชายหน้าบากทิ้งตัวลงนั่งบนแคร่ไม้เสียงดังลั่น ถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างหงุดหงิด มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ หวังจะปัดเป่าความรำคาญใจทิ้งไปให้พ้น ทว่าสายตาของเขากลับปะทะเข้ากับคนตัวเล็กที่กำลังนั่งพับผ้าฝ้ายอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องดวงใจ เด็กสาวที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตและต้องตกกระไดพลอยโจนมารับผิดชอบเพราะกฎผิดผี เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความงุนงง มือเล็กวางเสื้อคอกระเช้าที่เพิ่งพับเสร็จลง แล้วค่อยๆเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกระบวยน้ำที่ตักน้ำฝนเย็นชื่นใจมาจ่อตรงหน้าเขา"พี่ผาดเป็นอันใดจ๊ะ หน้าตาบูดบึ้งเชียว ไปโกรธใครมาหรือจ๊ะ" น้ำเสียงใสซื่อเอ่ยถาม แววตาไม่มีความหวาดกลัวชายหน้าดุตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย"จะใครเสียอีกล่ะ ก็ไอ้ลูกพี่ข้าน่ะสิ" เสือผาดรับกระบวยน้ำมาก