เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้

แสงไฟหน้ารถนั่นสว่างจ้าจนแสบตา เสียงเบรกดังสนั่นตามมาติดๆ ฉันหันขวับไปมอง รู้สึกตัวอีกทีร่างก็ลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับขอบฟุตบาธอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทั้งตัวก่อนสติฉันจะดับวูบลง

"อึ่ก โอ๊ย..." ฉันครางออกมา เสียงตัวเองแหบพร่าจนน่าตกใจ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วจากแผ่นหลังขึ้นมาถึงท้ายทอย ฉันพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับแสง

แต่เอ๊ะ ทำไมเพดานโรงพยาบาลมันกลายเป็นหลังคามุงจากกับขื่อไม้เก่าๆ แบบนี้ไปได้ล่ะ

กลิ่นอับชื้นกับกลิ่นดินลอยแตะจมูก ฉันขมวดคิ้ว มือคลำสะเปะสะปะลงบนพื้นที่นอนอยู่

นี่มันพื้นกระดานไม้นี่ ไม่ใช่เตียงผู้ป่วยนุ่มๆ เสียหน่อย ที่นี่มันโรงพยาบาลบ้าอะไรกันวะเนี่ย

"แม่แก้ว เอ็งฟื้นแล้วหรือ" เสียงทุ้มต่ำร้อนรนดังขึ้นข้างหู

ฉันสะดุ้งสุดตัว พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง "โอ๊ย" ฉันนิ่วหน้าเพราะความปวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมา แต่พอหันไปตามเสียง ความเจ็บปวดเมื่อกี้ก็แทบจะหายไป เมื่อเห็นผู้ชายตัวใหญ่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างฉัน ผิวสีแทนเข้มรับกับมัดกล้ามหน้าอกและหน้าท้อง รอยสักอักขระโบราณพาดจากหัวไหล่ลงมาถึงแผงอก เขาใส่แค่กางเกงขาก๊วยสีหม่นๆ บนหน้าคมๆ มีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านคิ้วดูดุดัน ทว่าสายตาคู่นั้นกลับสั่นระริก

แม่แก้วไหนอีกวะ แล้วผู้ชายคนนี้มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง หุ่นแซ่บ รอยสักดุ ผิวเข้ม สเปกฉันชัดๆ เลย

"ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเอ็ง" เขาพูดอย่างรัวเร็ว มือใหญ่สั่นๆ ยื่นมาทำท่าจะประคองฉัน แต่ก็ชะงักค้างเติ่ง "ข้าแค่จะปิดปาก ไม่ให้เอ็งพูดเสียงดัง ข้าไม่ได้ตั้งใจผลักเอ็งตกบันได เจ้าเจ็บมากหรือไม่แม่แก้ว"

ฉันกะพริบตาปริบๆ สมองเริ่มคิดอย่างรวดเร็ว ตกบันได ปิดปาก แม่แก้ว ฉันไม่คุ้นชื่อพวกนี้เลยสักนิด ฉันโดนรถชนตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ความเจ็บที่หลังนี่มันของจริง แถมผู้ชายคนนี้ก็เรียกฉันว่าแม่แก้ว

จู่ๆ ความทรงจำของร่างเดิมก็ไหลบ่าเข้ามาในหัว เป็นผู้หญิงสวมผ้าแถบกำลังยืนชี้หน้าด่าผู้ชายคนนี้ด้วยความโมโห เสียงด่าดังชัดเจนในหู ไอ้มั่นมึงเป็นไอ้โจรขันที ไอ้คนไร้น้ำยา ของมึงมันใช้งานไม่ได้แล้ว จากนั้นเขาก็พุ่งเอามือมาตะปบปากเธอด้วยความตกใจ ทำให้เธอก้าวพลาด หงายหลังร่วงตกบันไดเรือนลงมากระแทกพื้น

นี่ฉันทะลุมิติมาเข้าร่างคนอื่นงั้นเหรอ แถมยังเป็นเมียโจรที่ตกบันไดตายเพราะด่าผัวเรื่องนกเขาไม่ขันเนี่ยนะ

"เอ็งเงียบทำไมแม่แก้ว เอ็งเจ็บตรงไหน บอกข้าสิ" เขาถามซ้ำ น้ำเสียงสั่นหนักกว่าเดิม ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ฉันสูดหายใจลึก พยายามเก็บอาการตื่นเต้นกับหุ่นแน่นๆ ของเขาเอาไว้ ในเมื่อมาอยู่ในร่างนี้แล้ว แถมพ่อโจรกล้ามโตคนนี้ก็ดูจะกลัวความผิดจนหงอไปหมด ฉันก็ต้องเล่นตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน

"เอ่อ ข้า... ข้าเจ็บ" ฉันตอบสั้นๆ แกล้งดัดเสียงให้อ่อนแรงลงเล็กน้อย

"ข้าจะไปตามหมอ เอ็งรอเดี๋ยวนะ" เขาทำท่าจะลุกพรวดขึ้นมา

"ไม่ต้อง" ฉันรีบยกมือห้าม สวนกลับทันควัน ขืนตามหมอมา ความก็แตกกันพอดีว่าฉันไม่ใช่แม่แก้ว คนสมัยนี้ยิ่งเชื่อเรื่องผีสางอยู่ด้วย

"แล้วเอ็งจะทนเจ็บอยู่เยี่ยงนี้รึ"

"ข้าไม่ได้เจ็บจนจะตาย แค่ปวดหลังปวดตัวไปหมด เอ็งเล่นผลักข้าตกบันไดสูงขนาดนั้น"

"ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ตั้งใจผลัก ก็เอ็งเล่นตะโกนด่าข้าเสียงดังลั่นเรือน ถ้าลูกน้องข้างล่างได้ยิน ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เอ็งก็รู้ว่าเรื่องนี้มัน..."

เขากลืนน้ำลายลงคอ ไม่ยอมพูดคำนั้นออกมา

ฉันลอบยิ้มในใจ จุดอ่อนเบ้อเริ่มขนาดนี้ มีหรือฉันจะปล่อยไปง่ายๆ

"เรื่องที่เอ็งเป็นโรคเสื่อมน่ะเหรอ" ฉันแกล้งพูดหน้าตาเฉย

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ" เขาถลันเข้ามา เอามือใหญ่ตะปบเข้าที่ปากฉันอีกครั้ง

แต่คราวนี้ฉันระวังตัวอยู่แล้ว ฉันไม่ได้ขัดขืน ทำเพียงช้อนตาขึ้นมองเขาตรงๆ สายตาของฉันทำให้เขารีบชักมือกลับทันที

"เอ็งจะปิดปากข้าอีกแล้วหรือ คราวนี้จะเอาให้ตายจริงๆ ใช่ไหม"

"เปล่า ข้าแค่ไม่อยากให้เอ็งพูดเรื่องนั้น" เขาก้มหน้า หลบสายตาฉัน ท่าทางหงอๆ แบบนี้มันช่างขัดกับรอยสักและกล้ามแน่นๆ บนตัวเสียจริงเลยแฮะ

"ถ้าใครรู้เรื่องนี้ ข้าคงปกครองคนในชุมโจรไม่ได้อีก เอ็งเข้าใจข้าเถอะนะแม่แก้ว ข้าขอร้องล่ะ"

ฉันมองผู้ชายตรงหน้าอย่างประเมิน หัวหน้าชุมโจรจอมโหดแต่กลับมานั่งคุกเข่าขอร้องเมียไม่ให้แฉเรื่องนกเขาไม่ขัน น่าสนใจจริงๆ อาชีพเก่าของฉันคือการดูแลแขกผู้ชาย แค่มองตาฉันก็รู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลวร้าย เขาแค่แบกศักดิ์ศรีและความเครียดเอาไว้มากเกินไปเท่านั้นเอง