เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้

"เอ็งกลัวลูกน้องรู้ความลับ มากกว่ากลัวข้าตายอีกหรือไง" ฉันแกล้งถามหยั่งเชิง"ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ตอนเห็นเอ็งร่วงลงไปนอนนิ่งอยู่ที่พื้น ข้าตกใจแทบสิ้นสติ ข้าคิดว่าข้าฆ่าเมียตัวเองเสียแล้ว ข้ากลัวแทบตายรู้หรือไม่"เมียตัวเอง คำนี้ทำเอาฉันใจเต้นผิดจังหวะ ผู้ชายหล่อกล้ามแน่นเรียกฉันว่าเมียเต็มปากเต็มคำ ถึงเขาจะหมายถึงเจ้าของร่างเดิมก็เถอะ แต่มันก็อดรู้สึกดีไม่ได้"ถ้าอย่างนั้น เอ็งจะชดใช้ให้ข้ายังไง ที่ทำข้าเจ็บตัวขนาดนี้"เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง แล้วถอนหายใจยาว"เอ็งอยากได้อะไรก็บอกมาเถิดแม่แก้ว ขอแค่เอ็งปิดปากเรื่องนั้นให้สนิท ข้ายอมเอ็งทุกอย่าง""ทุกอย่างจริงหรือ" ฉันหรี่ตามอง จับผิดท่าทีเขา"จริง ข้าให้สัจจะ"ฉันกดยิ้มมุมปาก เกมนี้ฉันเป็นผู้คุมกระดานเต็มตัวแล้ว"ดี งั้นข้อแรก ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะเป็นคนจัดการเรื่องบนเรือนนี้ทั้งหมด เอ็งห้ามขัดใจข้า" ฉันเริ่มยื่นข้อเสนอ"ได้ เรื่องงานบ้านงานเรือนเป็นหน้าที่ของเมียอยู่แล้ว ข้าไม่ขัด""ข้อสอง ห้ามใครหน้านั้นมารังแกข้า ถ้ามีใครปีนเกลียว เอ็งต้องจัดการให้ข้า""เรื่องนั้นเอ็งไม่ต้องห่วง ใครกล้าแตะต้องเมียข้า มันได้กลายเป็นผีเฝ้าชุมโจรแน่" แววต

เขาตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าจนแน่ใจว่ามันคลายความร้อนแล้ว จึงค่อยๆ ยื่นมาจ่อที่ปากฉัน ฉันอ้าปากรับข้าวต้มอย่างว่าง่าย รสชาติจืดชืดไปนิดสไตล์คนโบราณ แต่ความเอาใจใส่ของคนป้อนก็ทำให้อาหารมื้อนี้กลมกล่อมขึ้นมาทันตาเห็น"อร่อยจังเลยจ้ะ พี่มั่นทำเองหรือเปล่าเนี่ย" ฉันแกล้งเอ่ยเย้า"ข้า... พี่ให้พวกคนในครัวทำให้ พี่ทำอาหารไม่เป็นดอก จับแต่ดาบจับแต่ปืน" เขาตอบเสียงอ้อมแอ้ม สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการตักข้าวต้มเป่าให้ฉันกิน"ไม่เป็นไรจ้ะ แค่พี่มั่นตั้งใจยกมาป้อนน้อง น้องก็ชื่นใจแล้ว"ฉันลอบสังเกตใบหน้าของเขาใกล้ๆ ผิวกร้านแดดนั่นดูมีเสน่ห์ แต่พอมองลึกลงไปในดวงตา ฉันกลับเห็นความใสซื่อและซื่อสัตย์ซ่อนอยู่ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายโดยสันดานหรอก ดูทรงแล้วเขาโตมาในสภาพแวดล้อมที่ต้องใช้ความรุนแรงเพื่อความอยู่รอด พอต้องมาเจอกับเรื่องละเอียดอ่อนอย่างความสัมพันธ์ เขาก็เลยรับมือไม่ถูก ยิ่งเจอเมียที่ไม่ได้รักแถมยังปากจัดอย่างแม่แก้วคนเดิมเข้าไป ความมั่นใจในฐานะผู้ชายก็เลยพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี เห้อน่าสงสารซะจริงพอกินข้าวต้มจนหมดชาม เขาก็วางชามลงแล้วหันไปหยิบผ้าชุบน้ำขึ้นมาบิดหมาดๆ อีกครั้ง ฉันเห็นเขาขยับตัวเข้

"ส่งเชือกมา" เขาพูดลอดไรฟันฉันลอบยิ้ม ดึงชายเสื้อคอกระเช้าขึ้นเล็กน้อย พอให้เขาเห็นเชือกที่พันรอบเอว มือใหญ่ของเขาค่อยๆ เอื้อมมาจับปลายเชือก ปลายนิ้วหยาบกร้านสัมผัสโดนผิวหน้าท้องฉันโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาสะดุ้ง ชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก"พี่มั่นจ๊ะ ถ้าพี่มัวแต่ชักมือเข้าชักมือออก ชาตินี้น้องจะได้ใส่ไหมจ๊ะ""ข้า... พี่กำลังพยายามอยู่นี่ไง เอ็งอย่าเร่งสิ"เขาพยายามอีกครั้ง คราวนี้เขาเกร็งข้อมือแน่น ไม่ให้ปลายนิ้วไปโดนผิวฉันอีก เขาจับปลายเชือกมาผูกทบกันเป็นปมอย่างเงอะงะ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ตรงหน้าท้องฉัน ฉันมองผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากเขา มองความตั้งใจในการผูกเชือกผ้าอนามัยโบราณให้เมีย ทั้งที่ตัวเองอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ผู้ชายคนนี้น่ารักกว่าที่คิดแฮะ"เสร็จแล้ว" เขารีบลุกพรวด ก้าวถอยหลังไปสามก้าว "เอ็งนอนพักเถิด""น้องปวดท้องจ้ะ นอนไม่หลับหรอก มันปวดบิดไปหมดเลย" ฉันนอนงอตัว กุมท้องน้อยแน่น ความเจ็บปวดรอบนี้มันของจริง ไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิดพี่มั่นมองฉันนอนครางอยู่บนเตียงด้วยความกระวนกระวาย เขาเดินวนไปวนมาในห้อง"พี่จะลงไปที่โรงครัว""ไปทำไมจ๊ะ ดึกป่านนี้แล้ว""พี่เคยเห็นพวกแม่หญิงในชุ

หลังจากจัดการตัวเองและซดสมุนไพรรสฝาดจนหมดชาม อาการปวดก็ทุเลาลงจนแทบเป็นปกติ ฉันคว้าผ้าแถบมาพันอก นุ่งโจงกระเบนให้ทะมัดทะแมง แล้วเดินตรงลงจากเรือนไปที่ลานกว้างของชุมโจรทันที โดยมีแม่ผ่องเดินตามมาห่างๆที่ลานกว้าง ฉันเห็นลูกน้องโจรนับสิบคนกำลังนั่งล้อมวงขัดดาบทำความสะอาดปืนกันอยู่ ข้างๆ มีไหเหล้าดองดินเผาใบใหญ่ตั้งเรียงราย กลิ่นฉุนของเหล้าเถื่อนลอยคลุ้งไปทั่ว"พวกเอ็งทุกคน หยุดมือเดี๋ยวนี้" ฉันตะโกนสั่งอออกไปวงสนทนาเงียบกริบ พวกโจรหันมามองฉันเป็นตาเดียว พวกมันคงงง ปกติแม่แก้วเอาแต่เก็บตัวอยู่บนเรือน ไม่เคยลงมายุ่มย่ามที่ลานฝึกแบบนี้แน่ๆ"นายหญิงมีอันใดรึขอรับ" ไอ้เข้ม สมุนมือขวาของเสือมั่นถามขึ้น"ไปยกไหเหล้าดองพวกนั้นมาให้หมด แล้วเอาไปเททิ้งหลังค่ายเดี๋ยวนี้" ฉันชี้มือไปที่ดงไหเหล้าดองของโปรดพี่มั่น"เททิ้ง ไม่ได้นะขอรับนายหญิง นั่นมันยาดองของโปรดลูกพี่ ถ้าลูกพี่รู้ พวกข้าหัวขาดแน่""ถ้าพวกเอ็งไม่เท ข้านี่แหละจะสั่งตัดหัวพวกเอ็งเอง" ฉันเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้น "ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าสั่งห้ามใครเอาเหล้าดองขึ้นมาบนเรือนอีก ใครฝ่าฝืน ข้าจะให้แม่ผ่องเอาไม้ไล่ฟาดเรียงตัวเลยคอยดู"พอฉันอ้างชื่อแ

"แต่ แต่ว่าพี่ พี่กลัวน้องจะรังเกียจพี่""รังเกียจเรื่องอะไรจ๊ะ" ฉันแกล้งถามหน้าตาย"ก็ เนื้อตัวพี่มัน มันไม่งาม" เขาตอบเสียงเบาหวิวฉันหลุดขำออกมาเบาๆ หุ่นล่ำกล้ามแน่น มีซิกซ์แพ็กเป็นลอน รอยสักสุดเท่ขนาดนี้ กล้าพูดมาได้ยังไงว่าไม่งาม พ่อโจรคนนี้โดนปมเรื่องนั้นกลืนกินความมั่นใจไปจนหมดสิ้นจริงๆ"พี่มั่นฟังน้องนะจ๊ะ" ฉันเชยคางสากกร้านของเขาขึ้นมาให้สบตากับฉัน "น้องบอกแล้วไงว่าน้องไม่สนเรื่องนั้น สิ่งที่น้องสนคือพี่มั่นต่างหากเล่า พี่มั่นเป็นผัวของน้องนะ เลิกคิดมากได้แล้วจ้ะ ไปหยิบผ้าขาวม้ามาเร็วน้องเหนียวตัวจะแย่แล้ว"เมื่อโดนฉันรุกเร้าหนักเข้า เขาก็ไม่มีทางเลือก พี่มั่นค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบผ้าขาวม้าและผ้าถุงมาถือไว้อย่างจำยอม ใบหน้าคมเข้มยังคงแดงก่ำ ฉันมองแผ่นหลังกว้างนั้นแล้วยิ้มกริ่ม แผนการบำบัดขั้นต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว การเปิดเปลือยร่างกายต่อหน้ากันคือด่านแรกที่จะทำลายกำแพงความอาย และสร้างความผ่อนคลายให้เขาบริเวณลานซักล้างหลังเรือนมีแค่แสงจันทร์สลัวๆ กับแสงจากคบเพลิงที่ปักอยู่ห่างออกไป ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นมากระทบผิว ฉันรับผ้าถุงจากมือพี่มั่นมาผลัดเปลี่ยนอย่างรวดเร็