All Chapters of เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้: Chapter 11 - Chapter 20

พอผ้าสุดท้ายหลุดออก ฉันก็มองเห็นปัญหาของเขาอย่างชัดเจน มันไม่ได้น่าเกลียดอะไรเลยสักนิด แค่มันยังสงบนิ่ง ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความเครียดสะสมที่เขาแบกไว้เท่านั้นเอง ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา"น้อง จะทำอันใดรึ" เขาครางถามเสียงแผ่วสั่น เมื่อปลายนิ้วของฉันสัมผัสลงบนส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของเขา "พี่กลัวน้องรังเกียจ พี่อายเหลือเกินแม่แก้ว" เขาเบือนหน้าหนีด้วยความกระดากที่มีคนมองไอ้จ้อนแบบนี้"น้องช่วยพี่ผ่อนคลายไงล่ะจ๊ะ" ฉันตอบกลับด้วยเสียงหวานที่สุด ปลายนิ้วเริ่มขยับนวดคลึงให้เขาอย่างเบามือ "น้องไม่รังเกียจหรอกจ้ะ ถ้าทำบ่อยๆ มันจะดีนะจ๊ะ เลือดลมตรงนี้จะได้ไหลเวียนสะดวกขึ้นไง"งานนี้ต้องงัดเอาทักษะการปรนนิบัติสมัยก่อนมาใช้ให้หมดเสียแล้ว ฉันรู้ดีว่าจุดไหนควรเน้น จุดไหนควรผ่อน ฉันขยับปลายนิ้วนวดคลึงอย่างเป็นจังหวะ กะน้ำหนักให้นุ่มนวลแต่ก็หนักแน่นในเวลาเดียวกัน สลับกับการใช้ฝ่ามือโอบอุ้มลูบไล้เพื่อสร้างความอบอุ่นให้เขาพี่มั่นเอนแผ่นหลังพิงกับผนังไม้ เขาเริ่มหอบหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ ถึงส่วนนั้นมันจะยังไม่ได้ตื่นตัวขึ้นมาเต็มที่ แต่ฉันดูออกว่าเขากำลังรู้สึกซาบซ่านไปทั้งตัว"อ๊ะ แม่แก้ว" เขาหลุดปากครางชื่อฉั

"ไม่ พี่ไม่ได้หมายความเยี่ยงนั้น" เขารีบละล่ำละลักปฏิเสธทันควัน มือหนารีบเชยคางฉันขึ้นมาสบตา "พี่แค่แปลกใจ พี่ไม่เคยเจอใครจูบเยี่ยงนี้มาก่อน พี่เลยเผลอปากพล่อยไป พี่ขอโทษนะแม่แก้ว เอ็งอย่าโกรธพี่เลยนะ" "น้องไม่ได้โกรธจ้ะ น้องแค่กลัว กลัวว่าวันหนึ่งพี่มั่นจะทิ้งน้องไป เพราะน้องจำอะไรไม่ได้เลย น้องไม่มีใครแล้วนะจ๊ะ นอกจากพี่มั่นคนเดียว กอดน้องด้วยนะจ๊ะ" ฉันวาดแขนโอบรอบเอวเขา กอดรัดไว้แน่นๆ ให้ดูเหมือนกำลังหาที่พึ่ง พี่มั่นกอดตอบแน่นขึ้น รัดตัวฉันจนแนบอก แล้วซุกใบหน้าลงกับผมของฉัน "พี่จะทิ้งน้องไปได้อย่างไร น้องอุตส่าห์แลกความทรงจำเพื่อเอาวิชามาช่วยพี่" น้ำเสียงหนักแน่นและแฝงความรู้สึกผิดเต็มเปี่ยม "ต่อไปนี้อย่าได้พูดเรื่องทิ้งกันอีก พี่จะเป็นคนดูแลน้องเอง ใครกล้ามาทำร้ายน้อง มันต้องข้ามศพพี่ไปก่อน" ฉันลอบยิ้มกริ่มอยู่กับแผงอกของเขา มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนนี่มันใช้ได้ผลทุกยุคทุกสมัยจริงๆ หัวหน้าโจรที่ใครๆ ก็กลัว ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ในกำมือฉันไปแล้ว แถมยังรู้สึกผิดจนแทบจะถวายหัวให้อีก คนอะไรน่ารักชะมัด "พี่มั่นพูดแล้วนะจ๊ะ ห้ามกลืนคำพูดเด็ดขาด" ฉันเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานให

"เอ็งหุงหาอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อใด เมื่อก่อนเห็นจับแต่ผ้าเช็ดหน้า นั่งร้องไห้บีบน้ำตาอยู่แต่บนเรือน" แม่ผ่องค่อนขอดตามนิสัยคนปากร้าย"เมื่อก่อนลูกอาจจะทำตัวไม่น่ารัก ไม่ค่อยได้ดูแลแม่กับพี่มั่น ลูกต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ แต่ลูกบอกแม่แล้วไงจ๊ะ ว่าลูกความจำเสื่อม ลืมเรื่องแย่ๆ ไปหมดแล้ว พอตื่นมาเช้านี้ เห็นกระทะเห็นเตา ภาพตอนเด็กๆ ที่เคยช่วยที่บ้านทำกับข้าวก็แวบเข้ามาในหัว ลูกก็เลยลองทำดูจ้ะ" ฉันยกมือขึ้นแตะแขนแม่ผัวเบาๆ อย่างประจบประแจง"ต่อไปนี้อาหารของพี่มั่นกับแม่ ลูกจะจัดการเองทั้งหมดเลยจ้ะ จะไม่ให้พวกไอ้เข้มมันทำของไม่ได้เรื่องให้แม่กินอีกแล้ว แม่ชิมสิจ๊ะ ลูกสะใภ้คนนี้ทำอร่อยไหมจ๊ะ"ฉันเลื่อนถาดข้าวเข้าไปใกล้ หยิบช้อนทองเหลืองส่งให้แม่ผัว แม่ผ่องรับช้อนมาถือไว้ท่าทีเก้ๆ กังๆฉันนั่งมองหญิงชราตักไข่เจียวเข้าปากเป็นคำแรก พอแกเคี้ยวไปได้นิดเดียว ดวงตาของแม่ผ่องก็โตขึ้นเล็กน้อย แล้วตักผัดผักตามเข้าไปติดๆ"เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ พอจะถูกปากแม่ไหม" ฉันถามออกไปแกล้งทำเป็นลุ้นผลงานตัวเองเต็มที่แม่ผ่องเคี้ยวข้าวช้าๆ พยายามเก็บอาการไม่ให้ฉันได้ใจเกินไป"ก็กินได้ ไม่เหม็นคาว ไม่เค็มปี๋เหมือนที่พวกเมีย

"เถ้าแก่จ๊ะ ฉันอยากได้เทียบยาบำรุงกำลังสักหน่อยจ้ะ" ฉันส่งเสียงเรียก"บำรุงกำลังรึ แม่หญิงจะเอาไปให้ผู้ใดกินล่ะ" เถ้าแก่ถามพลางขยับแว่น"เอาไปให้ผัวกินจ้ะ" ฉันชี้มือไปทางคนตัวโตข้างหลัง "ฉันขอม้ากระทืบโรง โด่ไม่รู้ล้ม กำลังช้างสาร แล้วก็กระชายดำหั่นแว่นตากแห้ง ขอแบบตัวยาคัดเกรดอย่างดีเลยนะจ๊ะเถ้าแก่ เอามาสักสามสี่เทียบเลยจ้ะ"เถ้าแก่ชะงัก ชะโงกหน้ามองพี่มั่นตั้งแต่หัวจรดเท้า คงแปลกใจสินะ รูปร่างสูงใหญ่ทะมึน กล้ามปูดจนปริเสื้อขนาดนี้ ยังต้องพึ่งสมุนไพรพวกนี้อีกเหรอ"เอาไปต้มให้พ่อหนุ่มนี่กินรึ แม่หนุ่มร่างกายกำยำปานนี้ ยังต้องบำรุงอีกรึเนี่ย ดูท่าทางน่าจะเรี่ยวแรงดีไม่หยอก" เถ้าแก่หัวเราะในลำคอ แซวอย่างคนรู้ประสาฉันหันไปมองพี่มั่น หน้าเขาแดงลามไปถึงใบหูเรียบร้อยแล้ว เขากระแอมในลำคอเสียงดัง รีบหันหลังทำทีเป็นมองดูสมุนไพรในโหลแก้วเพื่อหลบสายตาล้อเลียนของเถ้าแก่ ในใจของเขาตอนนี้คงอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด มาซื้อยาโด๊ปให้ตัวเองแถมเมียยังสั่งเสียงดังฟังชัดขนาดนี้ โจรป่าหน้าโหดคงไม่เคยเจอเรื่องน่าอายเท่านี้มาก่อนแน่ๆ"ก็เพราะทำงานหนักนี่แหละจ้ะเถ้าแก่ เลือดลมเลยไม่ค่อยเดิน ปวดเมื่

"...." จู่ๆ พี่มั่นก็สะดุ้งเฮือก ร่างกายกำยำของเขาสั่นสะท้านไปหมด ฉันมองเห็นแววตาของเขาสั่นระริก เหมือนต้องการบางอย่าง "น้อง น้องรู้ตัวหรือไม่ว่าพูดอันใดออกมา" เสียงเขาแหบโหยจนแทบไม่เป็นคำ สองมือหนาที่โอบเอวฉันอยู่บีบเกร็งแน่นโดยทันที "รู้สิจ๊ะ น้องมีสติครบถ้วนทุกอย่าง" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงหวานหู พลางขยับสะโพกบดคลึงลงบนตักแกร่งของเขาอย่างจงใจ "หรือพี่มั่นไม่ชอบจ๊ะ ถ้ารังเกียจ น้องก็จะไม่ทำ" "ไม่ใช่อย่างนั้น" เขาละล่ำละลักปฏิเสธ ใบหน้าคมเข้มแดงเถือกไปถึงท้ายทอย "แต่นั่นมัน มันเป็นเรื่องน่าอาย ซ้ำยังสกปรก พี่ไม่อยากให้น้องต้องมาทำเรื่องต่ำต้อยเยี่ยงนี้เพื่อคนไม่ได้เรื่องอย่างพี่ แม่หญิงดีๆ ที่ใดเขาทำกัน" ฉันหัวเราะเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่กำลังสั่นไหว อาชีพมาม่าซังเก่าทำให้ฉันอ่านผู้ชายออกทะลุปรุโปร่ง โดยเฉพาะผู้ชายซื่อๆ ที่ถูกกรอบประเพณีตีกรอบไว้จนสูญเสียความเป็นตัวเองไปแบบนี้ น่าเอ็นดูซะจริ๊ง ใหนใครว่าโจรป่าโฉดชั่ว อยากให้มาเห็นผัวอีแก้มในตอนนี้ซะเหลือเกิ๊น "เมียที่ดีคือเมียที่คอยปรนนิบัติให้ผัวมีความสุขต่างหากล่ะจ๊ะ ไม่ใช่เมียที่เอาแต่นั่งพับเพียบร้อยมาลัยแล้วปล่อยให้ผัวต