All Chapters of เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดของพี่มั่นที่ยังคงรัดตัวฉันเอาไว้แน่น เขาตระกองกอดฉันเหมือนกลัวว่าฉันจะหายไปไหนฉันขยับตัวนิดหน่อยเพื่อคลายความเมื่อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากแผงอก พอเงยขึ้นไปก็สบตาของเขาพอดี ฉันส่งยิ้มบางๆ ไปให้ ค่อยๆ ยกมือขึ้นใช้นิ้วไล้ไปตามแนวกรามของพี่มั่น"การร่วมรักให้มีความสุขมันมีหลายวิธีนะจ๊ะพี่มั่น อันนี้น้องก็จำมาจากในฝันที่คนชุดขาวบอกมานั่นแหละจ้ะ"เขาเลิกคิ้วขึ้นทันที พร้อมกับความสับสน"หลายวิธีเยี่ยงนั้นรึ มันจักมีวิธีใดอีกนอกจากการ..." พี่มั่นชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ฉันเห็นเขากลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าคมเข้มที่เพิ่งจะหายแดงกลับกลายเป็นสีแดงเถือกขึ้นมาอีกรอบเมื่อต้องพูดถึงเรื่องบนเตียงฉันเลยรีบก้มหน้าลงซบกับซอกคออุ่นๆ ของพี่มั่นเพื่อซ่อนรอยยิ้ม แล้วแกล้งทำทีเป็นเขินอาย ทำตัวไม่ค่อยรู้ประสา"ก็ ถ้าพี่มั่นอยากให้น้องมีความสุข นิ้วมือของพี่ก็ช่วยน้องได้จ้ะ หรือ จะใช้ลิ้นก็ได้เหมือนกันนะจ๊ะ" ฉันพูดพร้อมกับจงใจขยับเบียดตัวเข้าหาหน้าอกพี่มั่นให้แน่นขึ้นอีกนิด"เอาไว้วันหลังน้องจะค่อยๆ สอนพี่มั่นนะจ๊ะ ตอนนี้น้องตาจะปิดไม่ไหวแล้วจ้ะ เหนื่อยมาตั้งแต่เช้าเลย"ดูเหมือนตัวของเขาแข็งทื่อไ

ร่างสูงใหญ่ของพี่มั่นก้าวเดินเข้ามาอย่างเนิบนาบแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันและทุกคนรวมถึงเสือผาดต้องเบิกตากว้าง ไม่ใช่ความอำมหิต แต่เป็นสภาพของหัวหน้าโจรในเช้าวันนี้ต่างหากพี่มั่นที่เคยมีใบหน้าหมองคล้ำและคิ้วขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลา วันนี้กลับดูสดใส เปล่งปลั่ง ผิวพรรณกร้านแดดดูมีน้ำมีนวล นัยน์ตาคมกริบที่เคยฉายแววเคร่งเครียดและหวาดระแวง ตอนนี้มันสว่างไสวและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในแบบของชายชาตรีผู้สมบูรณ์พร้อม ร่างกายกำยำที่สวมเพียงกางเกงขาก๊วยเดินยืดอกอย่างสง่าผ่าเผยต่อหน้าเสือผาดฉันยิ้มกริ่มเมื่อเห็นผลงานการบำบัดของตัวเองเมื่อคืน พ่อเสือร้ายของอีแก้มได้รับการปลดปล่อยความอัดอั้นและเติมเต็มความมั่นใจจนล้นปรี่ เลือดลมสูบฉีดดีเสียจนออร่าความสุขแผ่กระจายออกมาทำลายความหม่นหมองในอดีตจนหมด"ละ ลูกพี่" เสือผาดครางเรียกเสียงตะกุกตะกัก ความดุดันเมื่อครู่หดหายไปเกินครึ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพี่มั่นในร่างที่ดูทรงพลังและมีชีวิตชีวามากกว่าเดิมหลายเท่าพี่มั่นเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างฉัน เขาโอบรอบเอวของฉันอย่างเปิดเผยและหวงแหน ดึงตัวฉันให้เข้าไปแนบชิดกับหน้าอก สายตาคมกริบของเขาตว

ลานกว้างของชุมโจรแดนใต้ที่เคยมีแต่เสียงมีดดาบกระทบกัน บัดนี้เงียบกริบไร้เสียง ฉันละมือจากการสอนพวกแม่หญิงหมักผักกาดหน้าโรงครัวทันที สายตาทุกคู่ของบรรดาโจรหน้าขนและเหล่าแม่หญิงกำลังจ้องมองไปที่ร่างทะมึนของรองหัวหน้าโจรเสือผาดเดินหน้าตึงเข้ามากลางค่าย ในอ้อมแขนแกร่งนั่นมีร่างบอบบางของแม่หญิงวัยแรกรุ่นอยู่ เนื้อตัวของเธอเขามอมแมมไปด้วยคราบโคลนและรอยเลือด สิ้นสติพับคออ่อนซบอยู่กับแผงอกกว้างของเสือผาด"เฮ้ย พี่ผาดไปอุ้มแม่หญิงที่ใดมาวะ" เสียงลูกสมุนคนหนึ่งกระซิบกระซาบพี่ผาดตวัดสายตาดุไปมองจนไอ้คนที่พูดต้องรีบหดหัวหนีฉันเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเขาทันที โดยมีพี่มั่นเดินคุมเชิงตามหลังมาติดๆ"ตายแล้วพี่ผาด ไปอุ้มลูกสาวบ้านไหนมาเนี่ย เนื้อตัวมอมแมมเชียว" ฉันถามด้วยความตกใจ สำรวจสภาพของเด็กสาว"ข้าเปล่าไปฉุดมันมานะ นังแก้ว อะเอ๊ย น่ะ นายหญิง" เสือผาดรีบแก้ตัวเสียงแข็ง "ข้าไปเดินเล่นท้ายค่าย เจอแม่นี่นั่งร้องไห้กอดขาข้าแน่น บอกว่าพ่อโดนเสือกัด แล้วก็เป็นลมล้มพับไปเลย ข้าทิ้งไว้ไม่ได้เลยต้องอุ้มกลับมานี่แหละ"แหม ปากบอกว่าเกลียดผู้หญิงนักหนา หึ แต่ท่าทางตอนประคองคนตัวเล็กๆ นั่นกลับทะนุถนอมระมัดระวัง

เปลือกตาที่บวมช้ำของเด็กสาวค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น กลิ่นฉุนของยาหอมและสมุนไพรลอยมาแตะจมูก ดวงใจกะพริบตาถี่ๆ พยายามปรับแสงสว่างในห้องไม้แคบ ความทรงจำสุดท้ายแล่นปราดเข้ามาในหัว ภาพกรงเล็บและเขี้ยวแหลมคมของสัตว์ร้ายกระโจนเข้าใส่ร่างของพ่อ พ่อ "พ่อ... พ่อจ๋า!" ดวงใจผุดลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปลบจากรอยขีดข่วนตามร่างกายไม่สามารถหยุดยั้งความตื่นตระหนกในใจได้ เธอหันซ้ายหันขวา ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ สองเท้าเปล่ากระโดดลงจากแคร่ไม้ไผ่ วิ่งถลันออกจากเรือนกลางไปทันที "เดี๋ยวสิแม่หนู จะไปไหน" เสียงผู้หญิงที่นั่งเฝ้าร้องห้าม แต่ดวงใจไม่สนใจ เธอวิ่งตรงไปที่ลานดินกว้างท้ายค่าย ... ฉันยืนมองเหตุการณ์อยู่ที่หน้าโรงครัว พวกโจรลูกสมุนกำลังช่วยกันตักน้ำล้างคราบเลือดออกจากร่างไร้วิญญาณของชายชรา จู่ๆ ร่างเล็กของเด็กสาวที่เพิ่งฟื้นก็วิ่งถลันลงมาจากเรือน น้องเขาชะงักฝีเท้าอยู่ตรงบันได นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อเห็นใบหน้าซูบตอบที่คุ้นเคย ตอนนี้มันซีดเผือดและไม่มีลมหายใจอีกแล้ว "พ่อ ไม่นะ พ่อจ๋า" เสียงกรีดร้องสลดหดหู่ดังก้องไปทั่วชุมโจร ฉันเห็นดวงใจวิ่งฝ่าวงล้อมของพวกผู้ชาย

ตาเฒ่าคงขยับริมฝีปากสวดมนต์คาถาส่งวิญญาณด้วยเสียงแหบพร่า ลานดินท้ายค่ายที่เคยใช้ฝึกอาวุธตอนนี้กลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดและแสงคบเพลิงวูบวาบ ร่างไร้วิญญาณของพ่อดวงใจห่อด้วยผ้าขาววางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ตรงหน้า ดวงใจนั่งสะอื้นไห้ไม่หยุด มีเสือผาดนั่งหน้าตึงคุมเชิงอยู่ข้างๆ คอยส่งสายตาดุปรามพวกลูกสมุนที่แอบชะเง้อมอง หมอผีเฒ่าหลับตาท่องคาถาไปเรื่อยๆ จนจบสวด เขาพรมน้ำมนต์ลงบนผ้าขาวเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเตรียมการเผาพรุ่งนี้เช้า ตาเฒ่าคงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีขุ่นตวัดมองฝ่าความสลัวไปหยุดอยู่ตรงร่างของแม่แก้ว เมียของไอ้มั่น เขามองเห็นบางอย่างในตัวนางมาหลายวันแล้ว บางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แต่เขาเลือกที่จะเงียบเอาไว้ ชายชรายกมือขึ้นเหยียดตรงไปข้างหน้า แล้วกวักมือเรียกแม่แก้วช้าๆ .... ฉันเห็นตาเฒ่าคงกวักมือเรียก ความรู้สึกอึดอัดที่ก่อตัวมาตั้งแต่เริ่มพิธีทำให้ฉันเผลอลูบแขนตัวเองเบาๆ โลกที่ฉันจากมามันไม่มีเรื่องลี้ลับน่ากลัวแบบนี้ พี่มั่นที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังคงสังเกตเห็น เขาขยับตัวเข้ามาบังลมหนาวให้ มือหนาวางลงบนไหล่ฉันอย่างปกป้อง "มีอันใดรึตาคง" พี่มั่นถามขึ้นมาแทนฉัน เสียงข