All Chapters of ผมเป็นคนไทยแต่หัวใจโชซอน NC อัลฟ่าxอัลฟ่า: Chapter 11 - Chapter 20

(ตำหนักพระพันปี)พระองค์ทรงเดินกลับเข้ามาในตำหนักด้วยความรู้สึกที่ไม่พอพระทัย ทันทีที่พระองค์ประทับอยู่บนแท่นเตี้ยซึ่งอยู่ตรงกลางห้อง นางกำนัลคนสนิทก็เอ่ยบางอย่างขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าที่ชวนสงสัย“ถวายบังคมเพคะพระพันปี…หม่อมฉันเกรงว่า ท่านแม่ทัพใหญ่ต้องมีเรื่องบางอย่างที่กำลังทำอยู่เป็นแน่เพคะ…”“….ท่านแม่ทัพใหญ่นะรึ? เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้นล่ะ”พระองค์ทรงตรัสถามด้วยพระสุรเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์“เมื่อสามวันก่อน หม่อมฉันเห็นท่านแม่ทัพเอกทศไปเข้าเฝ้าพระสนมเอกด้วยตนเองเพคะ หม่อมฉันคาดว่าน่าจะต้องมีเรื่องบางอย่างเป็นแน่เพคะ”พระองค์นั่งตรองตามที่นางกำนัลผู้นั้นได้เอ่ยขึ้น ก่อนที่จะยิ้มเล็กน้อย“หากเป็นเช่นนี้ ข้าคงอยู่นิ่งเฉยมิได้แล้วสิท่า…เจ้าจงไปสืบมาอย่างเงียบๆ อย่าให้ผู้ใดรู้เป็นอันขาด”พระองค์ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบช้าๆ มือซ้ายบีบไว้แน่นหากเป็นกระดาษคงยับยู่ยี่ไปเสียหมด“…แล้ว…พระองค์คิดว่าฝ่าบาทกำลังทรงทำการอันใดอยู่เพคะ ถึงได้เสด็จออกจากวังไปด้วยตนเองถึงเพียงนี้เพคะ”นางกำนัลคนสนิทก็ได้เอ่ยขึ้นถามพระพันปีอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ“ฮึ…จะทรงทำอันใดเล่า เจ้าย่อมรู้เห็นอยู่แก่ใจ ว่าพระองค์

“โอ้….บดินทร์…ลูกข้า…. ข้าจะเป็นลม …” “คุณหญิงเพคะ!” จันทร์นางรับใช้คนสนิทของท่านผู้หญิงรีบโผเข้ามาประครองตัวของท่านผู้หญิงไว้ “หากท่านผู้หญิงเป็นกังวลเรื่องนี้… มีทางเดียวที่จะทำให้ท่านองครักษ์ศรีบดินทร์รอดจากการลูกรอบทำร้าย คือการลาออกจากราชการ…และกลับมาใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขที่บ้านเกิดเห็นท่าว่าจะดีกว่านะขอรับ” “…” ท่านผู้หญิงเริ่มออกอาการวิตกมากขึ้นเรื่อยๆ กัณฑ์ทศเห็นท่าไม่ดีเลยรีบสั่งบ่าวสาวบ่าวชายช่วยกันดูแลท่านผู้หญิงอย่างเร่งด่วน “….เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวก่อนนะขอรับ ท่านผู้หญิงจงนำสิ่งนี้ไปตรองดูนะขอรับ…” กัณฑ์ทศเดินลงจากเรือนรับรองไปอย่างสำรวม ปล่อยให้ท่านผู้หญิงอยู่ในสภาพที่เอามือกุมขมับไว้แน่นพร้อมกับบ่าวหลายคนที่ช่วยกันพยุง “โถ่ว…ท่านผู้หญิง…” “จันทร์ เจ้าไปต้มยาให้ข้าที..” “เพคะ…ท่านหญิง!” จากนั้นจันทร์นางรับใช้คนสนิทก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่โรงครัวอย่างรวดเร็ว ‘…ในวังหลวงช่างอันตรายเสียยิ่งนัก….คิดจะฆ่าแกงลูกข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ…ไม่ได้การ ต้องรีบทูลฝ่าบาทให้ปลดบดินทร์ออก…ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป…’ . . . ห้องบรรทม “เหตุใดเจ้าถึงหลักแหลมยิ่งนัก… ในตำรา

บทที่ 7 สายใยวิญญาณ บรรยากาศท่ามกลางความเงียบสงัดใบไม้พลิ้วไหวตามสายลม แสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบกับพื้นผิวจนเกิดเงาสะท้อน บนเส้นทางตรงหน้านั้นช่างลำบากในการที่จะเดินทาง กัณฑ์ทศควบม้าด้านหน้าสุดเป็นผู้นำทางไปยังที่ฝังศพของทหารคนสนิท คนที่ตามมาติดๆ คือฝ่าบาทในชุดขุนนางกับทหารอีกสองคนที่ประกบข้างนั่นก็คือขุนเรือง และพลทหารเก่ง ผู้ที่อยู่ท้ายขบวนสุดคือบดินทร์ ทั้งห้าคนค่อยๆ ควบม้าขึ้นมายังหุบอัสดง ที่ซึ่งเป็นหุบเขาที่มีเส้นทางที่ซับซ้อนและมีผู้คนอาศัยอยู่น้อยเนื่องจากระดับความสูงต่ำของภูเขานั้นไม่เท่ากันผู้คนเลยอาศัยอยู่น้อยมาก แต่จะเป็นการเหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการล่าสัตว์มากกว่า… “กัณฑ์ทศ…เจ้าฝังศพพลทหารผู้นั้นไว้ที่ใด?” พระสุรเสียงเรียบๆ ของบาทเอ่ยขึ้นถามผู้ที่อยู่ตรงหน้า “อีกไม่ไกลพะย่ะค่ะฝ่าบาท…ใกล้ถึงแล้วพะย่ะค่ะ” กัณฑ์ทศตอบมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ก่อนที่จะค่อยๆ มุ่งหน้าตรงไปต่อ ยิ่งตรงไปเท่าไหร่เส้นทางนั้นยิ่งคดเคี้ยวลำบาก… ‘เอาดี! เอาศพไปฝังอะไรไกลขนาดนั้นเชียว…ทำไมไม่ฝังใกล้ๆ ล่างหุบเขา ทำไมต้องเอามาฝังอยู่ตั้งบนภูเขาที่หนทางซับซ้อนซ่อนเงื่อนแบบนี้…ไม่เข้าใจจริงๆ เค้าคิดจะทำอะไรของเค

บทที่ 8 ความรัก ความเชื่อใจ ความผูกพัน เหตุการณ์การก่อนออกเดินทางไปหุบเขาอัสดง ณ เรือนรับรอง “ท่านผู้หญิงมีเรื่องอันใดก็เล่ามาเถิดมิต้องเกรงใจข้า” ฝ่าบาททรงตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบๆ ก่อนจะมองตรงไปที่ท่านผู้หญิงที่มีทีท่าที่ดูรีบร้อนบางอย่าง “คือว่า…ขอประทานอภัยเพคะฝ่าบาท… ที่หม่อมฉันเข้าพบในเพลาที่เร่งรีบและเป็นการด่วนเช่นนี้” ท่านผู้หญิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สำรวม แต่สีหน้าและในใจนั้นเหมือนกับมีคำถามอยู่มากมายที่อยากจะพูดออกไป “ข้ายังพอมีเวลา…ท่านพูดมาเถิดมีเรื่องอันใด ถึงได้ดูกลุ้มใจ สีหน้าเป็นกังวลเช่นนี้เล่า… พวกเจ้าทุกคนออกไปกันก่อนเถิด…” จากนั้นเหล่าบ่าวชายและสาวใช้รวมถึงบ่าวรับใช้คนสนิทก็เดินออกไปจากเรือนรับรองอย่างเงียบๆ และท่านผู้หญิงก็เขยิบตัวเข้ามาใกล้กับฝ่าบาทเพื่อจะกราบทูลพระองค์ “…พอดีว่า ท่านองครักษ์ช่วงนี้ ตัวหม่อมฉันคิดว่าร่างกายและสติอาจจะยังไม่กลับมาเป็นปกติในเร็วๆ นี้เพคะ อีกอย่าง… หม่อมฉันกับท่านศรีบดนทร์เองก็แก่ชรามากขึ้นทุกวัน.. หม่อมฉันคิดว่า อยากให้ฝ่าบาทช่วยส่งท่านองครักษ์ศรีบดินทร์ได้กลับมาอยู่ที่บ้านเกิด กับครอบครัวเพื่อดูแลบิดามารดาที่แก่ชราด้วยเถ

. . . เรือนทหารองครักษ์ (หน้าห้องบรรทม) “เรื่องเป็นแบบนี่นี่เองรึ!” “ใช่ขอรับ!” บดินทร์ครุ่นคิดในใจอย่างใจเย็น “ท่านบอกว่ามีคราบสีขาวติดอยู่เต็มปาก…มันต้องใช่น้ำลายฟูมปากแน่ๆ!” “น้ำลาย…ฟูม…ปาก เช่นนั้นรึขอรับ?” ขุนเรืองปรากฏสีหน้ามึนงงกับคำพูดของบดินทร์ “ท่านพาข้าไปดูที การตายครั้งนี้ต้องไม่ใช่การตายแบบธรรมดาข้าคิดว่าชายคนนั้นจะต้องโดนวางยาอย่างแน่ นอน ถ้าเป็นไปตามที่ขุนเรืองบอกไว้นะว่ามีคราบสีขาว!” บดินทร์รีบลุกขึ้นก่อนที่จะรีบเร่งฝีเท้าตรงไปที่เรือนเล็ก “ท่านองครักษ์ขอรับ! อย่ารีบร้อนเลยขอรับ ท่านพึ่งกลับมาจากความเหนื่อยล้านะขอรับ!” ขุนเรืองไม่มีทางเลือกนอกจากต้องวิ่งตามผู้เป็นเจ้านายไป ทันทีที่ทั้งสองคนมาถึงจุดเกิดเหตุ ก็ปรากฏว่ามีคนมุงดูอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งในกลุ่มคนพวกนั้นก็มีภรรยากับลูกของชายผู้ที่เสียชีวิตอยู่ด้วย “ใครกันมันกล้าทำแบบนี้กับสามีของข้า! ฮึก…ฮึก…” “พ่อจ๋า!…ฮือๆ ฮือ…ฮือๆ …” เสียงร้องให้ดังระงมท่ามกลางผู้คนมากมาย บดินทร์เห็นเช่นนั้นก็หยุดนิ่งไปด้วยความวิตกกังวลบางอย่าง ‘เสียงร้องให้นี้…เวทนาเหลือเกิน ตัวเราเองก็พึ่งผ่านเรื่องแบบนี้มาไม่ใช่หรอ… ที่หุบ