All Chapters of ผมเป็นคนไทยแต่หัวใจโชซอน NC อัลฟ่าxอัลฟ่า: Chapter 21 - Chapter 30

. . ณ โรงครัว 19:20 “ท่านผู้หญิงเพคะ…ท่านศรีบดนทร์กลับมาจากราชการแล้วเพคะ…” บ่าวใช้คนสนิทรีบวิ่งมาแจ้งท่านผู้หญิงที่กำลังนั่งเป็นกังวลเรื่องบางอย่าง “…วันนี้ข้าเหนื่อยเสียจริง… ไม่มีกะจิตกะใจที่จะทำอันใดเลยล่ะ” “โถ่ว… ท่านผู้หญิง…” ท่านผู้หญิงเผยสีหน้าตึงเครียดนั่งกลุ้มใจอยู่ไม่น้อย… “เฮ้อ… เจ้าไปจัดสำรับให้ท่านขุนบดนทร์เถอะ ประเดี๋ยวเรื่องทั้งหมดข้าจะแจ้งให้ท่านทราบเอง” “เพคะ…” จากนั้นบ่าวใช้คนสนิทก็เร่งรีบไปจัดเตรียมสำรับเย็นอย่างเร็วพลัน ในขณะเดียวกัน เหล่าบ่าวชายหลากหลายคนก็พากันเดินมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย พร้อมกับขุนเรือง “เป็นเช่นไรเพคะ! ขุนเรือง เจอร่างของท่านองครักษ์กัณฑ์ทศมั้ยเพคะ!” ท่านผู้หญิงเอ่ยขึ้นถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “พวกเจ้าไปพักผ่อนตามอัธยาศัยเถิด… ศพท่านองครักษ์กัณฑ์ทศ ประเดี๋ยวข้าจะต้องสอบถามท่านศรีบดินทร์ก่อนว่าจะทำเช่นไร…” “ขอรับ!” เหล่าบ่าวชายขานรับพร้อมกันก่อนที่จะพากันแยกย้ายกันไป… ในขณะนั้นขุนเรืองเองรีบเดินเข้าไปหาท่านผู้หญิง “เจอแล้วขอรับ… แต่ว่า….. ท่านผู้หญิงอย่าดูเลยขอรับ… กระหม่อมเกรงว่ามันรุนแรงเกินกว่าที่ท่านผู้หญิงอาจจะรับไหวขอรับ” ขุ

(ตำหนักพระสนมรอง) “พระสนมเพคะ นางกำนัลคนสนิทของพระพันปีต้องการเข้าเฝ้าเพคะ” เสียงเรียบๆ เอ่ยขึ้นผ่านบานประตูจนเล็ดลอดทะลุประตูเข้ามาถึงหูผู้ที่กำลังตั้งครรภ์และใกล้ที่จะคลอดในเร็วๆ นี้ “…เช่นนั้นหรือ… ให้นางเข้ามาเถิด” เสียงแหบแห้งที่สั่นคลอนในลำคอได้เอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูทั้งสองบานจะค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ นางกำนัลผู้นั้นก็เดินเข้ามาอย่างสำรวม “…เจ้ามีเรื่องอันใด? ถึงได้มาพบข้าในเพลาค่ำมืดเช่นนี้?” พระสนมรองเอ่ยขึ้นถามด้วยสีหน้าที่ชวนสงสัย “หม่อมฉันนำจดหมายจากพระพันปีมาให้เพคะ….. อีกทั้งพระองค์ยังทรงฝากถามเรื่องการตั้งครรภ์เป็นเยี่ยงไรบ้างเพคะพระสนม” “เช่นนั้นหรอกหรือ…” นางกำนัลของพระสนมรองก็เดินไปหยิบจดหมายที่นางกำนัลของพระพันปีได้ยื่นมาให้ “…ขอบพระทัยพระองค์ยิ่งนัก ข้ามิเป็นอันใดมาก… ฝากเจ้าไปบอกกับพระองค์ว่า ข้าสบายดี อย่าให้พระองค์ทรงเป็นกังวลอันใดเกี่ยวกับข้าเลย…” “เพคะ… เช่นนั้น…หม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะ…” พระสนมรองเผยรอยยิ้มที่ใบหน้าเบาๆ ก่อนที่นางกำนัลของพระพันปีจะค่อยๆ เดินกลับออกไปจากพระตำหนักอย่างสำรวม… “พระสนมเพคะ… จะให้หม่อมฉันเปิดจดหมายให้มั้ยเพคะ” “เจ้าเ

“ข้ากลัวเหลือเกิน…. กลัวว่าเจ้านั้น…”พระองค์หยุดชะงักไม่พูดต่อ“กลัวว่ากระผมจะกลับไปที่อนาคตหรอขอรับ…”พระองค์นิ่งไปครู่นึงก่อนจะตรัสพระสุรเสียงเบาๆ“ใช่… แต่ข้าก็คงจะทำสิ่งใดไปมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะเจ้าเองก็คงจะอยากกลับเช่นกัน…”บรรยากาศเงียบสงบอีกครั้ง‘ในใจก็อยากอยู่ต่อนะ….แต่อีกใจก็คิดถึงยายกับคนที่บ้านเหลือเกิน…’“กระผมเองก็อยากกลับเช่นกันขอรับ… แต่เมื่อได้มาอยู่แบบนี้มันช่างดีจริงๆ อยู่ในอ้อมกอดคนที่ใช่เช่นนี้ … กระผมสามารถที่จะอยู่ต่อได้แบบไม่เสียดายชีวิตเลยขอรับ…”น้ำเสียงบดินทร์ทำให้ฝ่าบาทถึงกับชะงัก…‘คนที่ใช่…. คำนี้ของเจ้าหมายความว่าอันใดกัน…’“คนที่ใช่… หมายถึง อันใดหรือ”“โถ่ว… พระองค์ก็… เอาเป็นว่าบอกแผนการที่พระองค์จะเล่าให้ฟังได้แล้วขอรับ กระผมเริ่มจะง่วงแล้วขอรับ”‘อากาศเย็นจังวะ…บรื๋ออ หนาวว’บดินทร์ตัวสั่นกอดตัวเองไว้แน่น ทันทีที่เขาพูดจบพลางเอามื้อขยี้ที่ตาทั้งสองข้างเล็กน้อย ก่อนที่จะดึงผ้าห่มเข้ามาปกร่างกาย“อากาศเย็นเช่นนั้นรึ?”ฝ่าบาทเห็นว่าบดินทร์ตัวสั่น พระองค์เลยพยายามที่จะลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง“ไม่ต้องขอรับ… พระองค์ยังบาดเจ็บอยู่ เดี๋ยวกระผมลุกขึ้นไปปิดเอง

. 06:30 เรือนท่านศรีบดนทร์ ยามอรุณรุ่งท้องฟ้าเริ่มสว่างไสว “ท่านขุนจะรีบไปราชการเพลานี้เลยหรือ? จะไม่รับประทานอาหารเช้าก่อนรึเพคะ” ท่านผู้หญิงเอ่ยขึ้นถามท่านขุนบดินทร์ด้วยความสงสัย พร้อมกับสีหน้าที่เป็นกังวลอยู่พลางๆ “ข้าไม่รู้สึกหิวเท่าไหร่นัก เจ้ารอเตรียมสำรับให้เหล่าทหารองครักษ์กับฝ่าบาทเถิด” “เพคะ….” ขุนศรีบดนทร์ยังคงมีสีหน้าที่เรียบนิ่ง ราวกับว่ายังไม่หายโกรธเคืองท่านผู้หญิงที่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน ‘…. ไม่ว่าหม่อมฉันจะต้องถูกตราหน้าสักเพียงใด… หม่อมฉันจะต้องช่วยบุตรชายของหม่อมฉันให้รอดพ้นจากวังหลวงให้จงได้ ต่อให้จะต้องแลกด้วยชีวิตของหม่อมฉัน…ก็ยอม’ ท่านผู้หญิงยืนมองขุนศรีบดนทร์ที่ค่อยๆ เดินลับหายไป ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปนั่งกลุ้มใจอยู่ตรงมุมของโรงครัว ระหว่างที่ท่านผู้ผญิงกำลังเหม่อลอยกำบางสิ่งอยู่ทว่าทันใดนั้น “ท่านผู้หญิงขอรับ…มีเรื่องกลุ้มใจอันใดหรือไม่ขอรับ?” น้ำเสียงเรียบๆ ของชายผู้หนึ่งได้เอ่ยขึ้น ท่านผู้หญิงที่อยู่ในห้วงภวังค์ของความกังวลใจก็ได้หันควับไปมองตามต้นเสียง ก่อนที่จะเห็นว่าไม่ใช่ใครที่ไหน “ขุนเรืองเองอย่างนั้นรึเพคะ…” ทั้งสองคนเงียบไปสักครู่หนึ่ง

เวลา 06:30 เรือนใหญ่ บ้านขุนบดนทร์ ในยามเช้าตรู่ผู้คนภายในเรือนต่างขยันขันแข็งในหน้าที่ของแต่ละคน ทว่าการค้นหาหัวของกัณฑ์ทศยังคงดำเนินการจนถึงตอนนี้ ไม่มีสิ่งใดคืบหน้าไปเลยแม้แต่น้อย พลทหารเก่งยังคงเกณฑ์กองกำลังของชาวบ้านให้ไปช่วยกันตามหา “เรื่องเป็นอย่างไรบ้างขุนเรือง” บดินทร์เอ่ยขึ้นถามขุนเรืองที่ซึ่งกำลังนั่งก่อไฟเผามันหวานอยู่ “กระหม่อมคิดว่าครานี้จะต้องหาเจออย่างแน่นอนขอรับ เนื่องจากการลอบสังหารนั้นไม่ได้อยู่ไกลเกินกว่าที่กำลังทหารและชาวบ้านของเราจะมองไม่เห็นขอรับ” บดินทร์มองไปที่สายตาของขุนเรืองด้วยความตระหนักบางอย่าง “ไม่ใช่อะไรหรอก ข้าเกรงว่าหากกัณฑ์ทศเป็นแกนนำในการลอบสังการครั้งนี้ เราจะเสียหลักฐานสำคัญไปอย่างสูญเปล่า” ทันทีที่พูดจบขุนเรืองก็นิ่งไปชั่วครู่ “ท่านองครักษ์คิดว่าเป็นท่านกัณฑ์ทศอย่างแน่แท้หรือขอรับ?” บดินทร์เงียบก่อนที่จะถอนหายใจลึกๆ “โจรผู้นั้นได้บอกกับข้าว่ามจะมีการฆ่ายกครัวที่เรือนนี้ เพราะหัวหน้าโจรผู้นั้นยังไม่ได้ตาย เมื่อวานมันยังสั่งให้โจรที่เหลือมาตรวจเช็คคนตายด้วยตัวเอง ข้าคิดว่านี่เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้ายิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าศพนั้นจะไม่ใช่ของ