Todos los capítulos de ผมเป็นคนไทยแต่หัวใจโชซอน NC อัลฟ่าxอัลฟ่า: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ฟื้นแล้วขอรับฝ่าบาท!” หลังสิ้นเสียงหมอหลวงทุกคนดูโล่งใจเป็นอย่างมาก ฝ่าบาทรีบจ้องตรงไปดูสหายของพระองค์ที่ดูเหมือนว่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละเล็กทีละน้อย “เจ้ามิเป็นไรมากแล้วล่ะบดินทร์…นอนพักเถิด” ขณะที่ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกได้เลยว่าผมน่าจะฝันไปแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ตื่นตอนนี้….. “ฝันไปหรอกหรอเนี่ย…….หืม…ว่าแต่….ที่ไหน…กัน…ละเนี่ย!?” ผมลืมตาตื่นขึ้นมาภาพที่เห็นตรงหน้านั้นแทบเอาผมช็อคจนหัวใจจะวายตายเลยล่ะครับ “เดี๋ยวนะ!!!? คุณเป็นใครเนี่ย!!!??? แล้ว ที่นี่ที่ไหนละเนี่ย!!!?” คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว ผมรีบตั้งตัวขึ้นนั่งแล้วเกิดอาการอึ้งไปสักพัก ก่อนที่จะรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ที่ไหนกัน? ….แล้วคนพวกนี้เป็นใครเนี่ย….ถึงได้แต่งตัวแปลกประหลาดกันแบบนี้ เหมือนว่าตอนนี้ทุกสายตามันกำลังจับจ้องมาที่ผมแบบไม่หยุดหย่อน สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย จากบ้านของผมมันดันกลายเป็นบ้านสมัยก่อนเหมือนว่าผมกำลังย้อนยุคมายังไงยังงั้น พอผมก้มมองดูร่างของตัวเอง ผมก็ตกใจเป็นอย่างมากที่ทำไมผมถึงอยู่ในชุดที่มันหนักอึ้งขนาดนี้ เหมือนกับว่าจะหายใจลำบากสุดๆ “มีอันใดรึ บดินทร์?” ‘ชายเสื้อแดงตรงหน้านี่คือใครกัน แล้วคนพวก

บทที่ 1 ยามรุ่งสางมาเยือน ‘นี่เรากลับมาถึงบ้านรึยัง….อยู่ที่ไหนกันนะ…. ทำไม…บรรยากาศมันดูแปลกตาจัง…’ “แจ๊ค ตื่นลูก! แจ๊ค!นี่แม่กับยายเองนะลูก! ตื่นได้แล้วลูก!!” “แม่ครับ!…..แม่!….นั่น…ยาย! ยายย! ผมอยู่นี้ครับ!! แม่!!….” ฮึก…ฮึก…. เสียงสะอึกเล็กน้อยค่อยๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด บดินทร์ที่นอนขดเป็นเหมือนตัวด้วงอยู่ในผ้าห่ม ก็ค่อยๆ เริ่มขยับตัวขึ้น “ฮืม….ที่ไหนเนี่ย? …” บดินทร์ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นพลางขยี้ตาไปด้วย ก่อนที่เขาจะสะดุ้งอีกครั้งหลังจากมองเห็นภาพตรงหน้า ‘เห้ย! ที่ไหนอีกละเนี่ย!!? เมื่อกี้เหมือนจะเป็นยุคโชซอนแน่ๆ แต่ตอนนี้กลับมาโผล่ที่บ้านใครละเนี่ย!! โอ๊ยยยยยยย! งงไปหมดแล้วสมงสมองเกิดอะไรขึ้นวะ??’ ‘อีกอย่างเรายังไม่ได้กลับร่างเดิมอีกหรอเนี่ย…แล้วเจ้าของร่างนี้ล่ะหายไปไหนกันอย่าบอกนะว่า!!!! ไปอยู่ร่างเราแล้วอ่อ!! เอ๊ยย ไม่ได้นะเว้ยยไม่ได้!! ยังไม่ได้เป็นนักกีฬาระดับประเทศเลย โถ่วเอ๊ยยย!!!!’ เขาตกใจเป็นอย่างมาก ในขณะที่สายตามองไปรอบๆ ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยสิ่งของที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบไม่ว่าจะเป็น ชุดเกราะ ชั้นวางดาบ หรือว่าแม้กระทั่งโต๊ะที่มีเอกสารกองอยู่บนนั้นพรุง

บทที่ 2 คนที่เคยคุ้นเคย“โอ้โหนี่ข้าต้องขี่ม้าเลยหรอเนี่ย!!??”บดินทร์ร้องลั่นหลังจากที่ขุนเรืองได้บอกกับตนว่าจะต้องควบม้าเพื่อด้วยตนเองเพื่อออกไปนอกวัง“ใช่ขอรับ พระองค์มีเหตุขัดข้องอันใดหรือเปล่าขอรับ?”ขุนเรืองหันมามองบดินทร์ด้วยสีหน้าที่ชวนสงสัย“เอ่อ…ก็ไม่หรอก ขี่ก็ขี่ละกันแต่ขอให้ถึงบ้านก็พอ…ว่าแต่ต้องขี่ตัวนี้เลยหรอขุนเรือง?”“มิใช่ขอรับท่าน…เดี๋ยวกระหม่อมจะนำมาของพระองค์มาให้นะขอรับรอกระหม่อมประเดี๋ยวนึงนะขอรับท่าน”จากนั้นขุนเรืองก็เดินไปจูงม้าของบดินทร์มาให้ เพียงใช้สายตาจ้องมองไปที่ม้าตัวนี้ กีบเท้ากระทบพื้นเสียงดังกังวาน ลำตัวสูงใหญ่ใหล่กว้างแผ่นอกแกร่งแข็งแรงดุดัน ดวงตานั้นคมกริบราวกับดุจเปลวเพลิง ม้าตัวนั้นมันสะบัดแผงคออย่างองอาจราวกับรู้ว่าตนคือพาหนะของผู้พิทักษ์ทันทีที่บดินทร์ได้เห็นก็ถึงกับตาเบิกกว้าง พร้อมกับอ้าปาก แสดงสีหน้าที่ตกตะลึง“โอ้โห้! ไม่เคยเห็นม้าที่กล้ามแน่นเป็นมัดๆ แบบนี้มาก่อนเลย คือถ้าเป็นคนนี่หล่อมากเลยนะ ว่าแต่ชื่ออะไรหรอขุนเรือง?”“เอ่อ….พระองค์ลืมชื่อมันไปแล้วหรือขอรับ?”“ก็ข้าหัวกระแทกพื้นขนาดนี้อาจจะ…ลืมนิดหน่อยเองไม่เป็นไรหรอกน่า ใช่มั้ย…”บดิน

บทที่ 3 ใครกันที่เป็นห่วงใคร (ตำหนักพระพันปี) “พระพันปีเพคะ พระสนมเอกทูลขอเข้าเฝ้าเพคะ” ‘มิทันได้ลืมเรื่องในท้องพระโรง เจ้าก็มาถามถึงที่เองเลยรึ….’ “ให้นางเข้ามา…” น้ำเสียงเรียบนิ่ง พระองค์ทรงนั่งรออย่างใจสงบ บานประตูจะถูกเปิดโดยนางกำนัลทั้งสอง ก่อนที่จะปรากฏเงาของพระสนมเอกที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้า ท่าทาง และแววตาที่เรียบนิ่ง ก่อนจะนั่งลงเพื่อแสดงความเคารพผู้ที่อยู่สูงกว่าตน “หม่อมฉันขอพระราชทานอภัย ที่บังอาจรบกวนพระองค์ แต่มีเรื่องหนึ่งที่หม่อมฉันอยากทูลถามพระพันปีให้กระจ่างเพคะ” พระสนมเอกพูดจบหันควับจ้องมองไปที่พระพันปีอย่างไม่ลดละพร้อมสีหน้าที่เรียบๆ แต่แอบไปด้วยเล่ห์บางอย่างที่พุ่งออกมาจากแววตา “มีเรื่องอันใดล่ะ?” “หม่อมฉันได้ยินมาว่า พระองค์ทรงเชื่อว่าหม่อมฉันอยู่เบื้องหลังเรื่องที่ทำให้ทหารองครักษ์ถูกพักราชการเพราะเล่นไสยศาสตร์ พระองค์ทรงทราบได้อย่างไรเพคะว่าเป็นหม่อมฉัน?” บรรยากาศพลันเย็นเฉียบลงแบบทันทีทันใด พระพันปีวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ “เพราะเจ้าชอบเชิญหมอผีมาทำพิธีในตำหนักยามค่ำคืนเช่นนั้น คิดว่าข้าไม่รู้หรือ พระสนมเอกสิ่งใดที่เจ้าทำนั้นล้วนรู้อยู่แก่ใจ” “หากพระองค์

บทที่ 4 นักฆ่าตัวจริงเสียงจริง ‘อิ้มแป้เลย….แน่นท้องไปหมด’ บดินทร์นอนแผ่หลาอยู่บนฟูกที่นุ่มสบาย ในหัวพลันครุ่นคิดเรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วน “เฮ้อ…” เสียงถอนหายใจดังยาวเป็นหางว่าว ก่อนที่จะกลิ้งตัวไปมาเพราะไม่รู้จะทำอะไรดี “โทรศัพท์ก็ไม่มี ทีวีเองก็ไม่มี หนังสือการ์ตูนก็ไม่มี แม้แต่อะไรที่เก่าแก่ที่สุดในโลกปัจจุบันก็ไม่มี” เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องที่มืดสนิท พร้อมกับบ่นกับตัวเองในใจอยู่ซ้ำๆ สิ่งที่คิดได้ตอนนี้มีอะไรก็บ่นออกมาให้หมด “อยากกลับบ้านสุดๆ ถ้าได้กลับบ้านนะป่านนี้คงไปเที่ยวร้านเหล้ากับเพื่อนแล้ว คงไม่ต้องมานอนเหงาอยู่แบบนี้” ก่อนสักพักบดินทร์จะยิ้มขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับหลับตาลงเล็กน้อย “แต่หน้าตาของเจ้าของร่างนี้ก็หล่อเอาเรื่องอยู่นะ…หุ่นก็ดีด้วยนึกว่านักกีฬาตัวเต็งอะไรประมาณนั้น เทียบกับเราเมื่อตอนอยู่โลกปัจจุบันแล้ว หุ่นดีขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเลย…แต่ก็นะ ในยุคโชซอนแบบนี้ เรื่องความรักมันยังไม่เปิดกว้าง ละยิ่งเราชอบผู้ชายซะด้วย….จะทำยังไงดีต้องทนชอบผู้หญิงไปจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย!!!” บดินทร์พึมพำอยู่กับตัวเองค่อนข้างนานพอสมควร เขาทำอยู่แบบนั้นจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานมากขนาด