Lahat ng Kabanata ng He Choose her, But I Carried his child: Kabanata 101 - Kabanata 110

Darlene POVPinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin. Suot ko ang isang elegante at simpleng dress na inihanda ko pa kagabi para sa gabi ng auction na matagal na naming pinaplanong puntahan ni Matthew. Ngunit sa kabila ng aking kaayusan, ang buong bahay ay pinaliligiran ng malalakas na iyak at sigaw ng aming anak na si Baby Amara.Nagwawala siya at ayaw magpapigil sa mga kasambahay. Ayokong-ayoko siyang iwanan kapag ganito ang kaniyang kondisyon. Bilang ina, mas nangingibabaw pa rin sa akin ang kapakanan ng aking anak kaysa sa anumang pormal na okasyon.Kaagad kong tinawagan at minensahe si Matthew para ipaalam ang nangyayari. Nagbakasali siya at sinabing dadaanan niya pa rin kami sa bahay—isang mabilis na pagbisita para tingnan kung kumalma na si Amara at kung makakahabol pa ako.Nang marinig ko ang busina ng kaniyang sasakyan sa labas, huminga ako nang malalim. Dahan-dahan akong lumabas ng pinto upang personal na sabihin sa kaniya na hindi na talaga ako makakasama. Ayoko namang bitay

Darlene POV Pumailanglang ang katahimikan sa buong silid habang tuluyang nakatutog si Matthew sa aking tabi. Ang kaniyang mabigat na paghinga ang tanging tunog na pumapawi sa lamig ng madaling araw. Dahan-dahan kong inilagay ang kaniyang ulo sa unan at kinumutan siya nang maigi, pinagmamasdan ang kaniyang mukha na tila walang anumang bahid ng pangingimi o lihim. Bumangon ako at dahan-dahang lumakad patungo sa bintana ng aming silid. Hawa-hawak ko pa rin ang dyamanteng kuwentas sa aking leeg habang nakatitig sa dilim sa labas. Kung titingnan mula sa labas, tila perpekto ang aming buhay. May matagumpay na negosyo si Matthew, may maganda kaming anak, at patuloy niyang ipinapadama ang kaniyang pagmamahal sa akin sa kabila ng lahat. Ngunit sa likod ng magandang pabalat na ito, may isang taong dahan-dahang naglalagay ng lason sa paligid namin. Naisip ko si Jessa. Kung totoong nagkataon lamang ang kaniyang pagkakahawig kay Victoria, bakit napakainam ng kaniyang timing sa bawat pagk

Jessa POV Bumuntong-hininga ako nang malalim matapos kong ibaba ang telepono. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Sino ba naman ang mag-aakala na ganoon kadaling matutuklasan ni Darlene ang lahat? Sa panlabas, mukha siyang tahimik at walang kaalam-alam na misis na nakatutok lang sa anak nila, pero nagkamali kami. Nagawa niyang magpasok ng investigator at mag-imbestiga sa mga bank account ko nang hindi man lang namin namamalayan! Inayos ko ang suot kong dress—ang dress na pinili pa mismo ni Ma'am Miranda yun ang tawag ko sa kanya para lang magmukha akong si Victoria. "Puro ka kasi pananakot sa mensahe, napala mo tuloy," bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang naglalakad palayo sa gusali ng kumpanya ni Matthew. May point naman si Ma'am Miranda. Malaki ang ibinayad niya sa akin. Sapat na 'yun para mabayaran ang lahat ng utang ng pamilya ko at makapagsimula ako ng panibagong buhay. Pero kapalit niyon, delikado na ang lagay ko ngayo

Darlene POV Nakalipas ang isang buwan matapos ang magulong kaganapan sa rest house sa Tagaytay. Unti-unting bumalik ang kapayapaan sa aming tahanan, bagaman may naitagong latak ng pait at lungkot sa puso ni Matthew dahil sa ginawang pagtataksil ng kaniyang sariling kapatid na si Kristine. Kasalukuyan nang nakakulong si Kristine habang hinaharap ang mga kasong aming isinampa laban sa kaniya. Nahuli rin ng mga awtoridad si Jessa sa probinsya at naging testigo sa kaso kapalit ng mas mababang parusa. Si Lola Teresita naman, bagaman labis na nasaktan sa nalaman tungkol sa kaniyang paboritong apo, ay buong-pusong humingi ng tawad sa amin at binago ang kaniyang testamento upang masigurong protektado ang hinaharap ni Baby Amara. Isang maaliwalas na hapon, nakaupo kami ni Matthew sa duyan sa aming hardin habang pinapanood si Baby Amara na masayang nagtatakbo sa damuhan kasama ang aming alagang aso. Inilagay ni Matthew ang kaniyang braso sa aking balikat at masuyong inihilig ang kaniyan

Darlene POV Isang linggo pagkatapos ng kaarawan ni Amara, masayang nag-empake ang aming pamilya para sa isang maikling bakasyon sa rest house sa Batangas. Ito ang unang pagkakataon na makakasama namin si Kristine sa isang out-of-town trip mula nang matapos ang kaniyang rehabilitasyon at mga proseso sa batas. Habang nakaupo ako sa tabi ng bintana habang binabaybay ang daan, nakikita ko mula sa side mirror ang kotse nina Matthew at Kristine na kasunod lang namin. Si Amara naman ay mahimbing na natutulog sa kaniyang child seat sa likod. Nang makarating kami sa rest house na nakatapat sa dagat, mabilis na sumalubong ang aming mga kasambahay upang tulungan kami sa aming mga gamit. Lumabas si Kristine mula sa kotse, pikit-matang inamoy ang simoy ng hangin mula sa dagat, at dahan-dahang napangiti. "Ang tagal kong hindi nakakita ng ganitong kagandang tanawin..." mahinang bulong ni Kristine habang nakatitig sa alon. Lumapit sa kaniya si Matthew at inakbayan ang kaniyang nakakabatang k