Lahat ng Kabanata ng He Choose her, But I Carried his child: Kabanata 121 - Kabanata 128

Lindsay POV Pagkalipas ng limang taon, dumating ang araw ng ika-pitumpung kaarawan ni James. Puno ng mga bulaklak, ilaw, at tugtugan ang malawak na hardin ng aming tahanan sa Tagaytay. Lahat ng mahahalagang tao sa buhay namin ay narito—mga matagal nang kaibigan, mga kasosyo sa negosyo na saksi sa aming pagbabago, at ang pinakamahalaga sa lahat, ang buo naming pamilya. Nakatayo ako sa tabi ng malaking table habang pinagmamasdan ang aming tatlong anak na sina Jake, Biboy, at Sofia na masayang nag-uusap habang inaayos ang malaking birthday cake ni James. Si Jake ay dumating dalawang araw ang nakalipas mula sa Canada kasama si Maya at ang kanilang mga anak, habang sina Jenny at Ethan naman ay busy sa pag-aalaga sa mga bata na nagtatakbo sa paligid. "Mom," ngumiti si Sofia habang lumalapit sa akin at iniaabot ang isang baso ng mainit na tsaa. "Nasaan po si Dad? Magsisimula na po ang programa." "Naroon sa may gazebo, Sofia," sagot ko habang nakatingin sa 'di kalayuan. "Nakatitig n

Darlene POV Mabilis na lumipas ang mga taon at hindi ko namalayan na pareho na palang nasa high school ang dalawa kong anak. Si Amara ay nasa senior high school habang si Nathan naman ay bagong pasok sa junior high sa iisang malaking paaralan. Sa kabila ng paglaki ni Amara, nanatili pa rin ang kaniyang pagiging napakalambing at sobrang sigla dahil sa kaniyang ADHD. Kapag masaya siya, hindi niya pa rin mapigilang pumalakpak, magtatatalon, o mag-stream ng pananabik sa gitna ng hallway. Pero habang lumalaki si Nathan, napapansin ko ang unti-unting pagbabago sa kaniya. Isang hapon, nakatayo ako sa tabi ng kotse sa parking lot ng eskwelahan habang hinihintay silang dalawa. Unang lumabas si Amara na may malaking ngiti sa kaniyang mukha. Nang makita niya si Nathan na naglalakad kasama ang kaniyang mga bagong kaklase, masaya siyang kumaway nang mataas at patakbong lumapit dito. "Nathan! Baby brother! Sabay na tayo kay Mommy!" masayang sigaw ni Amara habang pumapalakpak sa gitna ng maraming

Darlene POVPagka-uwi namin galing sa eskwelahan, sinalubong kami nina Nathan at Amara sa sala. Kitang-kita ko pa rin ang bakas ng takot at pag-aalala sa mga mata ng aming bunso, habang si Amara naman ay tahimik na nakaupo sa kaniyang paboritong silya habang nagkukulay ng kaniyang sketchpad.Lumapit si Nathan sa amin, nanginginig ang mga labi habang nakatingin kay Matthew. "Dad... pasensya na po. Ako po dapat ang nagbantay kay Ate. Kung hindi lang po ako nag-inarte noon na ikinahihiya ko siya, sana hindi nangyari 'yun."Lumuhod si Matthew sa harap ni Nathan at hinawakan nang mahigpit ang magkabilang balikat ng aming anak. Seryoso ngunit puno ng pag-unawa ang mga mata ng aking asawa."Nathan, anak, huwag mong pasanin ang lahat sa sarili mo," malambing na usal ni Matthew. "Lahat tayo ay nagkakamali at may mga panahong natututo. Ang mahalaga ay natutunan mo kung paano ipagtanggol at mahalin ang ate mo nang walang halong pag-aalinlangan. Ipinagmamalaki kita dahil pinili mong iligtas at ip

DARLENE POVMabilis na lumipas ang panahon. Hindi ko namalayan na malaki na pala ang ipinagbago ng buhay namin.Nagtatrabaho na ngayon ang anak kong si Nathan. Sa kompanya ng Daddy niya siya pumapasok. Pero siyempre, bilang bagong empleyado, kailangan muna niyang magsimula sa mababang posisyon. Hindi dahil anak siya ng may-ari ay maaari na niyang makuha agad ang mataas na posisyon. Gusto rin naming matutunan niya ang lahat mula sa simula.At masasabi kong masaya ako dahil hindi naman siya nagreklamo. Sa halip, buong puso niyang tinanggap ang responsibilidad na ibinigay sa kaniya ng Daddy niya.Samantala, si Amara naman ay unti-unti nang nagiging behave. Mas pino na rin siyang kumilos kumpara noon. Hindi na ganoon kadalas ang tantrums niya, at mas natututo na siyang kontrolin ang sarili.Alam kong hindi madali ang lahat dahil may ADHD ang anak ko. Pero sa tuloy-tuloy niyang therapy sessions at sa suporta naming pamilya, marami na kaming nakikitang pagbabago sa kaniya.Hindi naman namin