All Chapters of He Choose her, But I Carried his child: Chapter 71 - Chapter 80

Darlene POVHindi ako nakatulog nang maayos buong gabi.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang huling mensahe.Your daughter deserves to know why Victoria's death is connected to your family.Hindi ko alam kung pananakot lang ba iyon.Pero nang mabasa ko ang pangalan ni Amara, iba na ang pakiramdam ko.Hindi na ako puwedeng basta magbulag-bulagan.Maingat akong bumangon sa kama.Tiningnan ko si Matthew.Mahimbing pa rin ang tulog niya.Kinuha ko ang cellphone ko at muling binuksan ang messages.Wala nang kasunod.Pero hindi ko rin dinelete.Kailangan ko itong itago.Hindi dahil gusto kong mag-imbestiga nang palihim.Kundi dahil ayokong mawala ang kahit anong maaaring makatulong para malaman kung sino ang gumagawa nito.Nang umaga, nadatnan ko si Matthew sa kusina.Naghahanda siya ng breakfast para kay Amara.“Good morning,” bati niya.“Good morning.”Lumapit siya at hinalikan ako sa noo.“Did you sleep well?”Saglit akong natahimik.“Medyo.”Napatingin siya sa akin.“You're thinking

Matthew POV Makalipas ang ilang oras, lumabas ako ng office para pumunta sa conference room. Habang naglalakad ako, nakita ko si Jessa na may hawak na ilang folders. Muntik na siyang mabangga sa isang employee. “Sorry po.” “It's okay.” Tumango siya at nagpatuloy. Nang makita niya ako, agad siyang tumabi. “Good afternoon, Sir.” “Good afternoon.” Napatingin siya sa akin. “Sir, may tanong po sana ako.” “Go ahead.” “Sa report po, kailangan ba lahat ng supporting documents?” “Yes.” “Even the old ones?” “Yes. Complete records.” Tumango siya. “Okay po.” “Why?” “May isang file po kasi na hindi ko makita.” “Which file?” “2019 financial records.” Napaisip ako. “Ask the records department.” “Yes, Sir.” Tumango siya. “Thank you po.” Nagpatuloy ako sa paglalakad. Pero ilang hakbang pa lang, narinig ko ang boses niya. “Sir Matthew?” Lumingon ako. “O?” “Good luck po sa meeting.” Napangiti ako nang kaunti. “Thanks.” Nagpatuloy ak

Matthew POVAgad kong tinawagan si Daniel.Ilang ring bago siya sumagot.“Matthew?”“May nakita ako.”“Ano?”“Adrian.”Tahimik siya.“May old document sa archives ng pamilya namin.”“Anong document?”“Connected sa foundation.”Walang sagot.“Daniel.”“Where did you find it?”“Sa archives.”“Matthew, don't touch anything.”Napakunot ang noo ko.“Why?”“Because you don't know what you're dealing with.”“Then tell me.”Mahabang katahimikan.“Daniel.”“Hindi pa panahon.”Napatawa ako nang mapait.“Lagi mong sinasabi iyan.”“Matthew—”“May alam ka.”“Hindi ko sinabi na wala.”“Then tell me!”Tahimik siya.“May isang bagay akong gustong itanong sa'yo.”“Ano?”“Bakit may pangalan ni Adrian sa foundation records?”Hindi siya sumagot.At doon ko napatunayan.May alam talaga siya.“Daniel.”“Hindi ako puwedeng magsalita sa phone.”“Then where?”“Meet me.”“Kailan?”Hindi ko maalis sa isip ko ang litrato.Paulit-ulit kong tinitingnan ang babaeng nasa sulok.Hindi ko makita nang malinaw ang mukha

Darlene POV Kung ako lang sana, ayoko nang ungkatin ni Matthew ang nakaraan. Ayoko nang malaman pa kung ano ang nangyari kay Victoria. Dahil kahit ayaw aminin ni Matthew, ramdam kong naapektuhan pa rin siya sa pagkamatay nito. Hindi ko naman siya sinisisi. Unang pag-ibig niya si Victoria. At kahit maraming taon na ang lumipas, hindi naman madaling burahin ang isang taong minsang naging mahalagang bahagi ng buhay mo. Kaya nitong mga nakaraang araw, tahimik ko lang siyang pinagmamasdan. Kapag nababanggit ang pangalan ni Victoria, napapansin kong nag-iiba ang ekspresyon niya. Minsan, tahimik siya. Minsan, parang may malalim na iniisip. At minsan, nahuhuli ko siyang nakatitig sa kawalan. Ayokong isipin na may nararamdaman pa siya para kay Victoria. Hindi iyon ang iniisip ko. Ang nakikita ko ay isang taong may sugat na matagal nang nagsara, pero kapag nahawakan ang bahagi nito, muling sumasakit. At ayokong iyon ang mangyari sa kanya. Ayokong bumalik siya sa guilt. Ayokong

Matthew POV Hindi ko maalis ang tingin ko sa dokumentong nasa harapan ko. Box 17 — Victoria Santos / Confidential Status: Released Date: Three days after Victoria's death. At sa ibaba nito... Ang pirma ko. Napahawak ako sa noo ko. “Hindi puwede.” Paulit-ulit kong tinitigan ang pirma. Alam ko ang sarili kong pirma. At kahit ilang taon na ang lumipas, hindi ko makakalimutan ang pangalan ni Victoria. Pero ang mas nakakatakot ay hindi lang ang pirma. Ang petsa. Tatlong araw matapos siyang mamatay. Hindi ko maalala na pumunta ako sa Sterling Foundation noon. Hindi ko maalala na kinuha ko ang kahit anong box. At higit sa lahat... Hindi ko maalala na pumirma ako para ilabas ang medical records niya. “Sir?” Napatingin ako kay Elena. “Sigurado ka bang ikaw ang nag-approve nito?” Umiling siya. “Hindi po, sir. Ang archive log lang ang hawak namin. Kung sino ang nag-release, dapat may authorization at identification record.” “Pero bakit pirma ko ang nandito?” Hindi siya a