All Chapters of เปลี่ยนชะตาคืนวาสนา: Chapter 131 - Chapter 140

ฟู่เสียนเย่ว์และสวีหรูอี้ สวีหรูซาน ตื่นนอนในยามเช้ามีนางกำนัลปรนนิบัติรับใช้พวกนางอย่างเอาใจใส่ ส่วนสาวใช้คนสนิทของพวกนาง ยามนี้ถูกส่งตัวกลับจวนจิ้นอ๋อง และจวนตระกูสวีแล้วนางกำนัลพาพวกนางทั้งสาม ไปร่วมกินอาหารเช้าร่วมกับสวีฮองเฮาและฮูหยินตระกูลสวีทั้งสองอาหารเช้าในวังชิงเสวียนเป็นอาหารเรียบง่าย แต่ถูกจัดจานให้ดูหรูหราสวยงามมีรสชาติอร่อย ฟู่เสียนเย่ว์จึงก้มหน้ากินจนแน่นท้อง เมื่อกินอิ่มจึงเจอกับสายตาอมยิ้มของสวีฮองเฮาและฮูหยินทั้งสอง ฟู่เสียนเย่ว์รู้สึกเขินอายเล็กน้อย“อาหารเช้าในวังชิงเสวียนอร่อยมากเลยเพคะ” ฟู่เสียนเย่ว์เอ่ยแก้ตัว“ตกรางวัลให้แม่ครัวหรือพ่อครัวที่ทำอาหารเช้ามื้อนี้” สวีฮองเฮาหันไปบอกมามาคนสนิทข้างกาย อีกฝ่ายก้มหน้ารับคำด้วยรอยยิ้ม“เอาล่ะเมื่อกินอาหารเช้ากันเรียบร้อยแล้วพวกเราก็ไปรอเข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่พระตำหนักกลางกันเถิด ทรงให้กงกงมาแจ้งเราไว้ตั้งแต่เช้าว่าอยากพบพวกท่านและคุณหนูทั้งสอง รวมทั้งพระชายาจิ้นอ๋องด้วย”“รับทราบเพคะ” ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรอง สวีหรูอี้และสวีหรูซานเอ่ยตอบับ ฟู่เสียนเย่ว์จึงเอ่ยตอบรับตามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ระหว่างเดินตามเสด็จสวีฮองเฮาฟู่เสียนเย่

เซียวอวี้หยวนนอนอยู่บนเตียงจนครึ่งเช้าเห็นฟู่เสียนเย่ว์เดินวนไปวนมากับสาวใช้อีกสามสี่คน เขาจึงเอ่ยปากไล่คนที่เหลืออกไปอย่างอารมณ์เสีย“ต่อไปยามที่ข้าอยู่กับเจ้า ห้ามสาวใช้เข้ามาภายในห้องของพวกเราได้หรือไม่ เราไม่ชอบ”“ได้เพคะ” ฟู่เสียนเย่ว์เอ่ยอย่างเอาใจ“ของใช้ของข้านอกจากเจ้าแล้ว มีแค่เหิงจือที่แตะต้องได้เท่านั้น สาวใช้คนใดก็ห้ามมาแตะต้อง”“ได้เพคะ” ฟู่เสียนเย่ว์รับคำ“วันนี้ข้าขอเป็นเจ้าของเจ้าเต็มๆ หนึ่งวัน ห้ามเจ้าไปไหนและห้ามเจ้าต้อนรับแขกไม่ว่าจะเป็นใครได้หรือไม่”ฟู่เสียนเย่ว์ยังไม่ทันจะได้เอ่ยตอบตกลง นางพลันได้ยินเสียงของเถาฮวาเอ่ยเรียกนางอยู่หน้าห้องเพราะไม่กล้าเดินเข้าด้านมา“คุณหนูเจ้าคะ” เมื่อเถาฮวาเหลือบสายตาไปมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาของจิ้นอ๋องยกศีรษะขึ้นมาจากการฝังหน้าลงบนเตียง แล้วจ้องมองมาที่นางด้วยสายตาดุร้ายจึงรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว“พระชายาเพคะ มีคนมาแจ้งว่าฮูหยินแม่ทัพเว่ยปวดท้องกำลังจะคลอดแล้วเพคะ”“จริงหรือ เร็วเข้ารีบให้คนไปเตรียมรถม้า” ฟู่เสียนเย่ว์ลุกขึ้นยืนอย่างยินดี ก่อนจะหมุนตัวเดินไปเปลี่ยนชุดด้วยตัวเองที่ด้านหลังฉากกั้นบังสายตา“หึ! ไม่ได้สินะ” เซียวอ

เมื่อคืนฟู่เสียนเย่ว์นอนหลับไปด้วยท่าทีโกรธเคือง เซียวอวี้หยวนจึงไม่สบายใจจนนอนหลับไม่สนิท ยามเช้าฟู่เสียนเย่ว์รู้สึกตัวตื่นแต่แกล้งหลับตานอนต่อเพราะรับรู้ถึงอ้อมแขนแข็งแรงและแผ่นอกที่อบอุ่นของเซียวอวี้หยวนที่นางนอนซบอยู่เรื่องเมื่อคืนเป็นนางที่เข้าใจผิดเขา แล้วยังแสดงท่าทีออกอาการโมโหใส่เขาอีก เช้าวันนี้ฟู่เสียนเย่ว์จึงรู้สึกละอายใจไม่กล้ามองหน้าเซียวอวี้หยวน คนทั้งคู่รู้จักกันมานานฟู่เสียนเย่ว์รู้ดีว่าเซียวอวี้หยวนไม่ใช่ผู้ชายที่ลุ่มหลงในกามารมณ์ อาจจะเป็นเพราะพอฟู่เสียนเย่ว์ได้มีความสัมพันธ์ทางกายกับเซียวอวี้หยวนแล้ว เขาทำในสิ่งที่นางคาดไม่ถึงหลายอย่าง ฟู่เสียนเย่ว์ไม่คิดว่าเขาจะชอบทำเรื่องระหว่างชายหญิงมากขนาดนี้ ในใจจึงอดรู้สึกระแวงและไม่ไว้ใจเซียวอวี้หยวนไม่ได้ เพียงแค่คิดว่าเขาเคยทำเรื่องแบบนี้กับผู้อื่นในใจของฟู่เสียนเย่ว์ก็เจ็บปวดแล้ว แต่ยังปลอบใจตัวเองได้ว่ามันเป็นเรื่องในอดีต เขากลับมาเอ่ยขอสตรีผู้หนึ่งกับนางพอดี ฟู่เสียนเย่ว์จึงรู้สึกคล้ายเสือถูกกระตุกหาง“ยังโกรธข้าอยู่อีกหรือ” เซียวอวี้หยวนกระซิบถามฟู่เสียนเย่ว์แกล้งหลับตาสนิทยิ่งขึ้น เซียวอวี้หยวนลุกตะแคงตัวมองใบหน้าส

ฟู่เสียนเย่ว์นั่งรถม้ากลับจวนจิ้นอ๋องพร้อมกับฟู่เสียนเหยียน เรื่องนี้นางคิดว่าน่าจะเป็นการเข้าใจผิดของฟู่เสียนเหยียน ส่วนเรื่องคณิกาเหล่านั้นนางมั่นใจว่าเซียวอวี้หยวนไม่แตะต้องพวกนางอย่างแน่นอน เขาเป็นคนรักสะอาดและรังเกียจสตรีเหล่านั้นเป็นอย่างมากเมื่อเดือนก่อนมีสาวใช้ไม่กลัวตาย เตรียมพลีกายให้เซียวอวี้หยวนที่ห้องหนังสือในเรือนหน้า สุดท้ายโดนเขาถีบออกมาจากห้อง สาวใช้ผู้นั้นกระอักเลือดเกือบตาย เหิงจือรีบกำจัดนางโดยขายทิ้งออกไปอย่างรวดเร็วฟู่เสียนเย่ว์จึงสั่งให้พ่อบ้านจ้าวจัดระเบียบเรือนส่วนหน้าใหม่ ให้บ่าวชายเป็นผู้รับใช้คอยฝนหมึกและยกชา ไม่มีสาวใช้อยู่ในเรือนหน้าอีกต่อไป เซียวอวี้หยวนจึงไม่โมโหและยอมกลับไปทำงานในห้องหนังสือที่เรือนหน้าอีกครั้งส่วนตู้หยุนมู่เขารักใคร่ฟู่เสียนเหยียนอย่างมั่นคง ฟู่เสียนเย่ว์จึงไม่เชื่อว่าตู้หยุนมู่จะปันใจให้แก่สตรีอื่น ยิ่งเป็นหญิงคณิกาผู้หนึ่งยิ่งเป็นไปไม่ได้ นางจึงตัดสินใจพาฟู่เสียนเหยียนไปดูด้วยตาตนเองจึงจะหายกังวลใจ“เหตุใดพี่หญิงห้าจึงไม่เชื่อใจพี่หยุนมู่ล่ะเจ้าคะ” ฟู่เสียนเย่ว์ถามอย่างสงสัย“พฤติกรรมสี่วันมานี้ของท่านพี่หยุนมู่เขาเปลี่ยนไป ผู้เป

สองสัปดาห์ต่อมาฟู่เสียนเย่ว์นั่งกินอาหารเย็นอยู่กับเซียวอวี้หยวนตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน ระหว่างที่เสี่ยวสืออีและเสี่ยวหลันช่วยกันเก็บอาหารออกจากห้องส่วนตัวชั้นนอก ผิงมามาก็เอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม“เรียนท่านอ๋องและพระชายา เถียนมามาขอเข้าพบเพคะ ในยามนี้ยืนรออยู่ด้านนอกเพคะ”“รีบให้เถียนมามาเข้ามาเถิด”เถียนมามาเดินเข้ามาพร้อมสาวรับใช้ที่ช่วยยกน้ำแกงบำรุงกำลังมาสองชาม และย่อคารวะตามธรรมเนียมพร้อมรอยยิ้ม“อากาศเริ่มเย็น บ่าวเฒ่าจึงต้มน้ำแกงบำรุงกำลังมาให้ท่านอ๋องและพระชายาดื่มเพคะ รีบดื่มยาที่กำลังร้อนๆ ยาจึงจะได้ผลดี” เถียนมามากุลีกุจอช่วยจัดวางน้ำแกงให้คนทั้งสองด้วยตัวเอง“เถียนมามาให้สาวใช้ยกมาก็ได้ เหตุใดต้องเหนื่อยเดินมาเองแบบนี้ด้วย ในช่วงนี้เถาฮวาตั้งครรภ์ ข้าจึงต้องรบกวนเถียนมามาให้ต้องลำบากกลับมาดูแลสาวใช้เหล่านี้ต่อ ลำบากเถียนมามาแล้ว”“ไม่ลำบากเลยเพคะพระชายา บ่าวเฒ่าอย่างหม่อมฉันอยู่เฉยๆ ไม่มีอะไรทำจึงรู้สึกเหงา ได้อบรมสาวใช้เหล่านี้บ้างจึงพอจะช่วยคลายเหงาได้ อีกอย่างบ่าวเฒ่าไม่ได้พบหน้าท่านอ๋องมาหลายวันแล้ว จึงได้ถือโอกาสนี้ยกน้ำแกงมาให้ด้วยตัวเอง จะได้มาพบหน้าท่านอ๋องให้คลายคิดถ