All Chapters of เปลี่ยนชะตาคืนวาสนา: Chapter 111 - Chapter 120

เซียวอวี้หยวนให้ฟู่เสียนเย่ว์ขึ้นรถม้าของจวนจิ้นอ๋อง ส่วนผิงมามาและสาวใช้ติดตามให้เดินแยกไปขึ้นรถม้าที่ฟู่เสียนเย่ว์นั่งมาคราวแรก ยามนี้ทั้งคู่ถือได้ว่าเป็นคู่หมั้นกันแล้ว นั่งรถม้าคันเดียวกันเป็นเวลาเพียงไม่นาน จึงไม่ถือว่าน่าเกลียดมากนัก ผิงมามาจึงไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไรอากาศยามเย็นมีลมพัดเย็นสบาย พระอาทิตย์ดวงใหญ่ทอแสงสีแดงเหลือบส้ม แม้แต่ก้อนเมฆบนท้องฟ้าก็มีสีสันสวยงามคล้ายมีคนใช้พู่กันระบายสีสันให้ท้องฟ้าดูงดงามปรากฏแก่สายตา ฟู่เสียนเย่ว์ดึงผ้าม่านของรถม้าลงบังทิวทัศน์ที่สวยงามด้านนอกก่อนจะหันมามองบุรุษผู้มีหน้าตาหล่อเหลาข้างกายแทน“กว่าเราจะได้พบหน้าของเจ้าช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน ถ้าหากอาเชอร์ไม่ส่งข่าวให้เรา ว่าเจ้าจะเดินทางไปเยี่ยมพี่สาวของเจ้าที่บ้านตระกูลหม่า เราก็คงไม่ได้พบหน้าเจ้าไปอีกนานเป็นเดือนกระมัง” เสียงนุ่มทุ้มของเวียวอวี้หยวนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความน้อยใจอยู่เล็กน้อย“พวกเราก็เขียยจดหมายพูดคุยกันอยู่ทุกวันนี่เพคะ อีกอย่างท่านอ๋องก็กำลังยุ่งอยู่กับการตกแต่งจวนหลังใหม่ ไหนยังจะต้องเดินทางไปทำงานที่เมืองหนานไฮ่อีกด้วย ท่านอ๋องก็ไม่ว่างเช่นกันนี่เพคะ” ฟู่เสียนเย่ว

จวนจิ้นอ๋อง ณ เมืองหนานไฮ่ในยามเย็น คล้ายว่าจะมืดค่ำเร็วมากกว่าเมืองหลินจือเล็กน้อย บ่าวไพร่ภายในจวนต่างทำงานกันเป็นระเบียบ จุดไฟให้ส่องสว่างตามทางเดินจนทั่วทั้งจวน จนทำให้จวนจิ้นอ๋องดูงดงามสว่างไสวมากกว่าปกติบ่าวทุกคนทำหน้าที่ของแต่ละคนได้อย่างไม่มีที่ติ สาวใช้หน้าตาธรรมดาใบหน้ายิ้มแย้มสุภาพพูดจามีมารยาท คลายนางกำนัลในวังหลวงช่วยกันจัดเตรียมอาหารบนโต๊ะเพื่อรับรองแขก ภายในจวนมีเรือนอยู่หลายหลัง แต่มีหอสูงโดดเด่นอยู่ริมทะเลสาบ จิ้นอ๋องเพิ่งทำการก่อสร้างใหม่ เพื่อที่จะเตรียมทำเป็นเรือนหอเซียวอวี้หยวนยิ้มแย้มเชิญแขกเข้ามาในเรือนรับรองอย่างกระตือรือร้น ฝ่ายบุรุษจิ้นอ๋องเป็นผู้รับรองแขกเอง ส่วนฝ่ายสตรีมีเหิงจือและมามาสูงวัยผู้หนึ่งมีนามว่าเถียนมามาคอยดูแล โต๊ะอาหารแยกเป็นสองฝั่งมีฉากกันลมบางๆ กั้นทำพอเป็นพิธี แต่นั่งแล้วเห็นเงาคนอีกฝั่งได้ สาวใช้ต่างถืออ่างล้างมือลอยด้วยดอกไม้หอมมาให้ทุกคนล้างไม้ล้างมือ ก่อนจะกินอาหารเย็นร่วมกันเหลียนฮวา เดินมาช่วยต้อนรับแขกในภายหลังโดยมีเจียงเฮ่าพามา ฟู่เสียนเย่ว์มองดูใบหน้าอิ่มเอิบของอดีตสาวใช้คนสนิทแล้วจึงวางใจ แสดงว่าเจียงเฮ่าดูแลเหลียนฮวาได้ดีหลัง

วันนี้ฟู่เสียนเย่ว์ตื่นแต่เช้าทันได้ดูพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้ากับเซียวอวี้หยวน แม้จะมีคนอื่นๆ มาดูร่วมด้วยกันหลายคน แต่เซียวอวี้หยวนกระซิบบอกกับฟู่เสียนเย่ว์ว่ารอให้คนทั้งคู่แต่งงานกันแล้ว เรือนหอที่กำลังเร่งสร้างอยู่สามารถมองเห็นพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้าสะท้อนแสงกับทะเลสาบได้ชัดเจนมากกว่านี้ เซียวอวี้หยวนยังบอกกับนางอีกว่าเขานำกระจกเงามาดัดแปลงเป็นหน้าต่างบานใหญ่เพื่อป้องกันลมกันพายุฝนได้ และยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามภายนอกได้อย่างชัดเจน เมื่อคนทั้งคู่แต่งงานย้ายเข้าเรือนหอ ต่อไปคนทั้งคู่จะสามารถตื่นขึ้นมานั่งชมพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าด้วยกันได้ทุกวัน ฟู่เสียนเย่ว์เมื่อได้ฟังคำกระซิบเหล่านี้ทั้งรู้สึกเขินอาย ทั้งรู้สึกแอบคาดหวัง การหยอกเย้าพูดคุยกระซิบกระซาบกันของคนทั้งคู่ มีคนมองเห็นหลายคน แต่ละคนก็มีความคิดกันไปหลายแบบ แต่ส่วนใหญ่จะมีความรู้สึกยินดีที่เห็นคนทั้งคู่รักใคร่ปองดองกันเป็นอย่างดี มีเพียงดวงตาคู่สวยของเจินหร่านเท่านั้น ที่เหลือบมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาว่างเปล่าและแฝงไปด้วยความกังวลใจ ฟู่อวิ๋นเชอร์คอยยืนอยู่ข้างกายของเจินหร่านอย่างเปิดเผย คนในที่นี้ทุกคนต่างดูออกว่าฟู่อว

ฟู่เสียนเย่ว์เดินกลับมาพักผ่อนในเรือนราตรีด้วยความอึดอัดในใจ ผิงมามาและสาวใช้คนอื่นๆ เห็นฟู่เสียนเย่ว์มีสีหน้าเงียบขรึมพอจะคาดเดาเรื่องราวได้กันอยู่บ้าง ทุกคนต่างสงบปากสงบคำ ผิงมามาเรียกเสี่ยวสืออีมาสอบถามเกี่ยวกับคุณหนูตระกูลสวีทั้งสองคนนี้ต่อหน้าฟู่เสียนเย่ว์อย่างรู้ใจเจ้านายของตนเสี่ยวสืออีก้มหน้าตอบคำถามด้วยใบหน้าซื่อตรง “บ่าวไม่เคยได้เข้ามารับใช้ที่จวนจิ้นอ๋องแห่งนี้มาก่อนเจ้าค่ะ บ่าวจึงไม่ค่อยรู้เรื่องของท่านอ๋องมากนัก แต่บ่าวมีสหายรุ่นพี่ที่เคยฝึกมาด้วยกันทำงานอยู่จวนนี้ ก่อนหน้านี้บ่าวเคยสอบถามเกี่ยวกับเรือนหลังนี้ ว่ามีผู้ใดเคยมาเข้าพักที่เรือนนี้บ้าง..”เมื่อพูดมาถึงตรงนี้เสี่ยวสืออีพลันนิ่งเงียบแล้วเหลือบสายตาไปมองผิงมามาด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจว่านางควรจะพูดถึงเรื่องนี้ดีหรือไม่ฟู่เสียนเย่ว์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เป็นผู้ใดที่เคยเข้ามาพักในเรือนหลังนี้ เจ้ารู้เรื่องอะไรบ้างจงรีบพูดออกมาให้หมดอย่าได้ลังเลใจ”“บ่าวเคยได้ยินมาว่าเรือนราตรีแห่งนี้ปกติมีเพียงสวีฮ่องเฮาและคุณหนูใหญ่สวีเคยเข้าพักที่เรือนหลังนี้เจ้าค่ะ นอกนั้นไม่เคยมีสตรีคนอื่นได้มาพักในเรือนแห่งนี้มาก่อน ส่

สองวันต่อมาฮูหยินสามตระกูลตู้เจินอวี้นั่งสนทนาอย่างจริงจังอยู่กับฮูหยินรองและฮูหยินสามของตระกูลฟู่ ซ่งจื่อเสียนและตู้ซิวซยา การสนทนาครั้งนี้พวกนางพูดคุยทาบทามเจินหร่านให้ฟู่อวิ๋นเชอร์อย่างเป็นทางการ“เรื่องนี้สำหรับข้าแล้ว อาเชอร์แสนดีมากขนาดนี้ ข้าย่อมดีใจและสนับสนุนอย่างแน่นอน เจินหร่านเป็นเด็กอาภัพกำพร้ามารดาตั้งแต่วัยเยาว์ ข้าเองก็มีบุตรชายเพียงคนเดียวจึงเห็นเจินเหมี่ยนและเจินหร่านเป็นดั่งบุตรสาวของข้า ไม่ได้เห็นพวกนางเป็นเพียงหลานสาว พวกนางทั้งสองคนมีชีวิตอยู่ในบ้านตระกูลเจินอย่างลำบาก ข้าเป็นเพียงอาหญิงที่แต่งออกมาแล้วจึงไม่ได้เข้าไปช่วยเหลือพวกนางได้มากนัก”“โชคดีที่เมื่อเจ็ดแปดปีที่แล้ว เป็นเสียนเย่ว์ของพวกท่านที่มาพูดเตือนข้าให้ดูแลเจินหร่านอย่างใกล้ชิดมากกว่าเดิมอีกสักหน่อย ข้าจึงเข้าไปตรวจสอบบ้านตระกูลเจินและได้รู้ภาวะลำบากของเจินหร่านในบ้านตระกูลเจินว่าย่ำแย่มากขนาดไหน ดังนั้นเจินหร่านมีชีวิตสงบสุขมากกว่าเดิมได้เพราะมีสหายที่ดีอย่างฟู่เสียนเย่ว์คอยเป็นห่วง”ย้อนกลับไปเมื่อ7ปีที่แล้ว เจินหร่านในวัย 9 ขวบ พี่สาวคนโตแต่งงานออกเรือน อนุสกุลต้วน เข้ามาจัดการเรื่องราวในจวนเต็มตั