All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 51 - Chapter 60

.ฉั่บ!เสียงเสียบแทงเรื่อย ๆนั้น ทำเธอสติหลุดแทบลืมหายใจ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า สายตาเพ่งมองดูกางเกงขาสั้นของชายที่เสียชีวิตคนหนึ่งเป็นกางเกงมวย เธอกะพริบตาถี่ ๆ เริ่มตั้งสติและทำใจแข็งเพ่งมองหน้าไอ้โรคจิตคนนั้น ประจวบกับจังหวะที่มันกำลังหันมาทางเธอเข้าพอดี “โห้”เธอยกมือขึ้นปิดปาก หัวใจเต้นรัว เมื่อนั่นคือชาวต่างชาติที่เข้ามาในตำหนักร่างทรงเมื่อตอนกลางวัน ชายคนนั้นมากับวาโย และตามหาชาร์ลี ในตอนนี้ มีนารีบวิ่งหนีออกมาราวกับคนสติแตก แฮ่ก…เธอวิ่งจนไม่ทันมองดูชายคนหนึ่งซึ่งยืนรออยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์ และร่างเธอก็ปะทะเข้ากับร่างใหญ่ ตุ๊บ! “โอ๊ย” ร่างบางเกือบเซหงายหลัง ทว่า วงแขนใหญ่รีบคว้าเธอเข้ามาในอ้อมกอด เธอตกใจสุดขีด พยายามจะส่งเสียงร้อง “ช่วยด..อุ๊บ!” แต่ฝ่ามือใหญ่รีบปิดปากเธอไว้ได้ทัน “มีนา” “……” เธอชาวาบไปทั้งตัว เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย และเสียงนั้น ขาดหายไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่นะ..หรือว่าเธอค่อย ๆเงยหน้าขึ้นมองอย่างเต็มตา “..อิท” “เดี๋ยวเดี๋ยวนะ จอดรถก่อน!!”มีอาใช้ฝ่ามือตบแผ่นหลังอิทธิเบา ๆ เมื่อเขาไม่ได้จะขับพาเธอไปที่บ้านตามตกลงกันไว้ เหตุ

ระหว่างที่อิทธิกำลังเลี้ยวรถเข้าซอย มีนาก็เอาแต่สะกิดไหล่เขาและกระซิบเร่งเร้า“เดี๋ยวนะ เรามาตกลงกันก่อนดีมั้ย?”.“นี่ จะ จอดก่อนสิ”“หึ..”เธอแทบนั่งไม่ติดเมื่อใกล้จะถึงบ้าน กลัวว่าชาร์ลีจะมาเห็นเข้า อิทธิรู้ดีว่าเจ้าหล่อนกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่แต่เขามันชอบแกล้ง ก็เลยทำเฉไฉ จงใจแกล้งเธอต่อ“อ๋อ ให้ขับไว ๆใช่มั้ย?”“ขับไวบ้าสิ โธ่ อย่าแกล้งกันแบบนี้ได้มั้ย”เธอทำเสียงงอแงราวกับแมวน้อย ใบหน้าเรียวซีดเจื่อนเหมือนคนกลัวความผิด อิทธิลอบมองเธอผ่านกระจกมองด้านหลังแล้วแอบขำปนโมโห“เฮอะ” แต่ก็ต้องยอมตามใจ เลี้ยวรถกลับไปจอดตรงใต้ต้นจามจุรีใหญ่ ประจวบเหมาะกับรถตู้คันหรูขับมาถึงพอดี“นั่นรถนายใช่ไหม?”“อื้ม”เขายังตีมึน ยืนจ้องมองหน้าเธอไม่ยอมไปไหน“ไปสิ โธ่ ไหว้ล่ะ” เธอรบเร้าเขาเสียงกระซิบ ร่างบางหันรีหันขวาง พะวงว่าคนในบ้านมาเจอเข้า “โธ่ อิท” “โฮะ ดูนั่นสิ!” เขาอุทานด้วยสีหน้าตื่นตระหนกพร้อมชี้ไปด้านหลัง “หืม? อะไร”เธอหันขวับไปมอง อิทธิฉวยจังหวะนั้น รีบยื่นหน้า โน้มตัวลงหอมแก้มเธอ “หื้ม หอมจัง”“....!”เขาหัวเราะทั้งที่เธออ้าปากค้าง ฝ่ามือยกขึ้นแนบพวงแก้มซ้ายที่เพิ่งโดนหอมร่างสูงใหญ

“ออ มันจะฆ่ายัยร่างทรง”“...”นั่นล่ะ สัญญาณรบกวนการนอนของเขา ส่อแววว่าคงอดนอนจนถึงค่ำแน่ระหว่างที่เธอกำลังร่ายรำอยู่นั้น กำลังมีเขาคอยยิงป้องกันภัยให้เธอไปหลายต่อหลายนัด นิ้วใหญ่ลั่นไกเป็นระยะ โดยมีเสียงดนตรีไทยเป็นซาวด์ประกอบ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความโกรธแค้น พวกนั้นร่วงตายกันทีละคน ราวกับฝูงนกเกาะกิ่งไม้ที่ค่อยๆร่วงหล่น..จนไม่เหลือส่วนนางรำสาวสวยผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวยังคงดำเนินหน้าที่ต่อ เธอได้รับมอบหมายจากเจ้าภาพให้คอยมอบของชำร่วย ร่างบางยังอยู่ในชุดไทยสวยงาม แต่เธอใช้ผ้าคลุมไหล่สวมเอาไว้ พร้อมใช้เข็มกลัดปกปิดส่วนอกให้เรียบร้อยระหว่างกำลังยื่นของชำร่วย ดวงตาคู่สวยคอยส่องมองหาเขา แต่ก็ไม่เจอ และแขกคนหนึ่งซึ่งเป็นที่ฮือฮาสุดคงไม่พ้นมาดามอลิน หญิงวัยกลางคนร่างระหง ใบหน้าราวกับสาวอายุสามสิบต้น ๆ ทุกท่วงท่าการเดินของมาดามช่างสง่างาม โดยที่ท่านไม่ได้พยายามทำตัวสวยเด่นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีแสงออร่าสง่างามโดยธรรมชาติจนเธอยืนมองตาค้าง มาดามอลินกำลังเดินตรงมารับของชำร่วย สูดกลิ่นน้ำหอมแสนหรูลอยมา เธอคิดว่าท่านจะเดินผ่านไปเฉย ๆ แต่ไม่เลยท่านยักคิ้วให้เธอหนึ่งที ก่อนเดินออกไป“หือ?”

“ฮึก ..นายเคยรักฉันบ้างไหม?!!”เธอตะโกนถามจากห้วงลึกสุดหัวใจที่พยายามค้นหาคำตอบในใจของเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้เสมอมา แต่การแสดงออกของเขาไม่เคยทำให้เธอมั่นใจได้เลยสักครั้ง ..และมันทำให้เธออึดอัด“เหอะ” เขาแค่นขำออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาคลอหน่วย ให้ตายเถอะ เขากำลังจะแพ้ทางเธอเข้าแล้วจริง ๆมีอา“ถ้าไม่รัก ก็คงไม่ทำขนาดนี้หรอก ว่ามะ?” เขาควักบัตรพนักงานออกมาให้เธอดู“หือ?” เธออ้าปากค้าง เป็นบัตรพนักงานปั๊มน้ำมันตรงข้ามกับร้านที่เธอทำงานอยู่“แล้ว..ฮึก”เธอยิ้มทั้งที่น้ำตาไหล “ฮึก..เริ่มเข้างานกี่โมง?”“บ่ายสอง”“ห๊ะ นี่อย่าบอกนะว่าบ่ายสองถึงหกโมงเช้า”“เออสิ จะได้กลับพร้อมกันกับเธอยังไงเล่า”เขาทำเสียงหงุดหงิดใจ เป็นนัยยะซุกซ่อนความเขินอายเอาไว้“งุ้ยย ชาร์ลีของเค้าน่ารักที่สุดเล้ยยยย ม้วฟ”เธอเข้าไปหอมแก้มและบิดแก้มเขาเล่นด้วยอารมณ์หมั่นเขี้ยว ถ้าอยู่ในบ้าน ป่านนี้เธอกระโดดกอดและจูบไปแล้ว “พอแล้วน่า อายคน”เจ้าตัวเขินอายหนัก หน้าแดงลามไปถึงใบหู“เออ ว่าแต่เค้ากล้ารับนายเข้าทำงานได้ไง? ภาษาไทยก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง”“อ่าห์….” รถปอร์เช่911สีเทาคันหรูเทียบจอดตรงหน้าร้านสะดวกซื้อ และปิดประตูร

ร่างใหญ่ยืนนิ่ง สองมือกำหมัด จ้องมองมันตาไม่กะพริบ “ทำไม จะต่อยกูงั้นเหรอ” อิทธิถามกลั้วหัวเราะ แล้วลูกน้องอีกสองคนที่ยืนขนาบข้างก็พร้อมใจกันหัวเราะเยาะตามเจ้านายร่างสูงใหญ่ลุกขึ้น เดินล้วงกระเป๋าก้าวเท้าเชื่องช้าไปยืนตรงหน้า “เอาสิ ต่อยเลย” ใบหน้าคมคายเอียงไว้รอริคคาร์โดหรี่ดวงตามองชายไทยใบหน้าคมเข้ม กำลังเอียงคางให้เขาต่อยอย่างยียวนกวนประสาท เขาโกรธมันแทบบ้า แต่ต้องฝืนยิ้มยิ้มพรายออกมาอย่างไม่ยี่หระ ซึ่งเหนือความคาดหมายของอีกฝ่าย“ไม่หรอกครับ ใครมันจะไปกล้าทำกับเจ้านายอย่างนั้น” เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยขณะเอ่ย ความสูงของทั้งคู่ไล่เลี่ยกัน แม้ไม่มาก แต่ก็สามารถทำให้อิทธิหงุดหงิดขึ้นได้ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียเปรียบทางกายภาพ อิทธิจึงตบไหล่ชาร์ลีเบา ๆ“นั่นสินะ พนักงานใหม่”แล้วถอยร่นออกมาเอนตัวกับโต๊ะทำงาน แล้วใช้ท้าถีบเก้าอี้สำหรับผู้มาเยือนไปทางเขา ครืดดเขายังยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉย“นั่งลงสิวะ!” ลูกน้องทั้งสองคนพยายามบังคับให้เขานั่ง ถกชายเสื้อขึ้นให้เห็นว่ามีปืนสั้นเหน็บที่เอว มาเฟียหนุ่มยอมทำตาม ไม่สะทกสะท้านต่อกระบอกปืนที่พวกมันพยายามอวด “เฮ้ย ไม่ต้องถึงขนาดนั้น”