All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 61 - Chapter 70

เธอวางกุญแจไว้ที่เดิมแล้ววิ่งออกไปโบกรถแท็กซี่ด้านนอก ในช่วงเวลาตีห้าฟ้ากำลังสาง เธอมองเห็นชาร์ลีที่อยู่อีกฝั่ง กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานตามคำสั่งผู้จัดการอย่างขะมักเขม้น เห็นอย่างนั้นแล้วก็ไม่อยากรบกวนเขา จึงได้แค่ส่งข้อความเสียงไปบอกคร่าว ๆ“ชาร์ลี เช้านี้เราไม่ได้กลับด้วยกันนะ ฉันมีธุระต้องรีบไปหาไอ้ต้นมันตอนนี้ เลยต้องขอเลิกงานก่อนเวลา เจอกันที่บ้านนะ ไว้จะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น!”เธอส่งข้อความเสียงพลางโบกมือเรียกรถหยอย ๆแต่ไม่นาน รถที่เธอไม่ต้องการ ก็จอดกึกตรงหน้ากระจกรถสปอร์ตคันหรูเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของอิทธิเธอยืนโมโหเบือนหน้าออกด้านข้าง ‘ไม่หลับไม่นอนบ้างรึไง มาป่วนกันอยู่ได้’“จะไปไหน?”“เปล่านี่”“บอกมาเถอะน่า!”เมื่อสีหน้าของเธอกำลังบ่งบอกว่าประสบปัญหาหนัก เขาโกรธจนเผลอตะคอกถามเสียงดัง“ถ้ามีอะไรที่อิทช่วยได้ก็จะช่วยไง มัวจะมาตั้งแง่กันอยู่ได้!” “ฮึก..คือ”น้ำตาเธอร่วงเผาะเมื่อนึกถึงน้องชาย“ไอ้ต้นมันโดนจับ ตะ ตอนนี้อยู่โรงพัก”“ขึ้นมา เดี๋ยวจะพาไป”เธอชะเง้อคอมองชาร์ลีแล้วรีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรเดี๋ยวรอรถ..”“ก็บอกว่าให้รีบขึ้นมาไงเล่า มัวแต่ห่วงผู้ชายไม่ห่วงน้อง

อิทธิได้ยินแล้วโมโหแทนเธอ เขาจอดข้างทางเอี๊ยดด!“เฮ้ พูดอย่างนี้กับพี่สาวไม่ได้นะเว้ย มีนามันทนอดหลับอดนอนหาเงินส่งใครเรียน? ช่วยทน ๆฟังเค้าบ่นหน่อยไม่ได้รึไง เธอเปรียบเหมือนแม่ของแกเลยนะนั่น ถ้าไม่มีพี่สาว ป่านนี้แกจะเป็นยังไง?”“อือ จะไม่อยู่ให้พี่ลำบากแล้วก็ได้”กุมภาเปิดประตูลงจากรถอย่างหัวเสีย“นี่ เดี๋ยวนะ แกจะไปไหน”“จะไปทำงานใช้หนี้ไง เป็นหนี้บุญคุณมากมายแล้ว ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใครเพิ่มอีกแล้ว ไว้ได้งานทำเมื่อไหร่จะทยอยใช้หนี้บุญคุณคืนแล้วกันนะ” “สรุปว่าจะไม่เรียนว่างั้น? นี่แกคิดได้แค่นี้จริง ๆเหรอ?” “เออ กูคิดได้แค่นี้โว้ย!”เสียงแหบห้าวแผดใส่พี่สาว ก่อนวิ่งหายเข้าไปในชุมชนที่มีตรอกซอยทางแยกมากมาย มีนาเหนื่อยล้าจนไม่มีแรงจะวิ่งตามไปได้อีกแล้ว เธอเอาแต่นั่งร้องไห้มาตลอดทาง พอรถขับเข้าไปในซอย เธอเอื้อมมือไปเขย่าแขนเขา“นี่ ไม่นะ จอดแค่นี้พอ”“เลิกหวาดกลัวไม่เข้าเรื่องได้แล้วน่า ไอ้นั่นมันพ่อเธอหรือไง มีประโยชน์ช่วยเหลืออะไรได้บ้างไหม ก็ไม่”“จอด”แววตาและน้ำเสียงดุดันเอาจริงของเธอทำให้อิทธิยอมจอดแต่โดยดีถึงอย่างนั้น อิทธิก็ยังตั้งใจขับรถผ่านหน้าบ้าน และยังขับช้า ๆ ตั

มีอาสูดปากครางขึ้นสุดเสียง ยิ่งเขาประกบริมฝีปาก ออกแรงดูดน้ำจากร่อง กลืนลงคอเธอยิ่งแอ่นสะโพกเด้ง “โอยย มีอา สวย ซี้ดด สวยมากที่รัก” สองนิ้วใหญ่แบะกลีบทั้งสองฝั่งออกกว้าง มองเห็นร่องรอยรูโบ๋เล็ก ๆขมิบน้ำเมือกใสออกมา ร่องรอยความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น มันเกิดจากเขา เขาเพียงคนเดียวที่สัมผัสและแทรกผ่านมันจนเกิดความเปลี่ยนแปลง จากร่องปิดสนิทสีชมพูอ่อนละมุน กลายเป็นสีแดงทรงเสน่ห์ ความงามไม่เคยลดหลั่นลงไป มีแต่จะเพิ่มทวีความหลงใหลในตัวหญิงสาว เธอต้องเป็นของเขา และมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะได้มองมัน “โอยย แม่ง สวยสุด ๆเลยว่ะ”เสียงคำรามสั่นสบถหยาบในลำคอ ก่อนจะขยับเคลื่อนตัวลงนอนราบ ป๊าบฝ่ามือหนาตบบั้นท้ายเนียนนุ่มเบาๆส่งสัญญาณให้หญิงสาวขึ้นขย่มใส่หน้า“หะ หา?”“เร็วซี่”เธอยอมทำตาม และมัวแต่ยกฝ่ามือปิดหน้า และสะดุ้งบางจังหวะที่โดนเขาดูดเม็ดติ่งยืดออกจ๊วบ“อ๊ะ!”“ซี้ดด เอาล่ะที่รัก ชอบไหม?”“อะ อื้ม” เธอเริ่มเอ่ยไม่เป็นประโยค คิ้วโก่งขมวดยุ่ง ใบหน้าหวานเหยเก ก้มมองหน้าหล่อเหลาใต้ร่องตัวเองอย่างประหม่า“ไม่ต้องอาย เธอสวยที่สุด ที่รัก อาห์..ขย่มลงใส่ลิ้นฉัน อ่าห์ อย่างนั้น เด้าใส่เลย เอาที่เธอ

มอเตอร์ไซค์คันหรูขับแทรกผ่าเข้ามาในสี่แยกใจกลางชุมชนแออัด ท่ามกลางบรรยากาศร้อนอบอ้าว ชาวบ้านแถบนั้นต่างชะเง้อมองอย่างสงสัย โดยเฉพาะกลุ่มวัยรุ่นเองก็จับจ้องมองผู้มาใหม่อย่างสนใจ ชายชาวต่างชาติร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อยืดสีดำ กับกางเกงยีนส์ขายาว พร้อมแว่นตากันแดดท่าทางไม่หวั่นเกรงผู้ใดคนนั้น ช่างน่าสนใจ และดูท่า จะกระเป๋าหนักเหมาะแก่การรีดไถนัก จังหวะที่เขาชะลอรถหาที่จอด พวกมันปรึกษากันผ่านการพยักเพยิดสายตา จนกระทั่งได้ข้อสรุปว่า ‘ไม่ควรยุ่งน่าจะดีกว่า’ เพราะประเมินจากรูปร่างสูงใหญ่กำยำ รอยสักเต็มแขนลามถึงลำคอและยานพาหนะที่ขับมาแล้ว คงทำได้แต่ยืนมองเฉย ๆ ไม่ควรไปหาเรื่องใส่หัวอย่างเด็ดขาดมาเฟียหนุ่มจอดรถไว้ตรงหน้าบ้านผนังสังกะสีผุพังหลังหนึ่ง เขาเห็นวัยรุ่นร่างผอมแห้งสองคนกำลังยืนดูต้นทาง พวกมันมองเขาด้วยท่าทีหวาดระแวงกึ่งวิ่งหนี กึ่งจะแจ้งให้กลุ่มเพื่อนข้างในทราบ“เฮ้ย จำได้แล้ว นั่นพี่เขยไอ้ต้นนี่!”แล้วหนึ่งในสองคนนั้นก็อุทานขึ้นพร้อมร้องตะโกนบอกคนข้างใน“ไอ้ต้น หนีไป!”ริคคาร์โดไม่สนใจเสียงพวกนั้น เขาเดินตรงไปยังทางเข้าบ้าน ในขณะที่สองคนผู้ดูต้นทางชวนกันเผ่นป่าราบเท้าใหญ่ถีบประตูพัง

เธอชักไม่สนุกกับการยียวนของอิทธิ “ต้องการอะไร?” “ใจเย็น ๆน่า เราแค่ไม่อยากให้มีนามีลูกกับผู้ชายแบบนั้น” “เก็บถุงยาง และความหวังดีไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ”“ใช้กับใครดี …อืม งั้น ใช้กับเธอได้มั้ยล่ะ? ถ้าเธอน่ะนะ เราพร้อมเอาสดไม่ใส่ถุงก็ได้”มีนาชะงักใบหน้าค้างนิ่งงัน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองอิทธิด้วยความผิดหวังขั้นสุด“ม..มีนา เราขอโทษ” เขารีบขอโทษเธอเมื่อเผลอดูถูกอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ“ขอโทษ เห้อ ขอโทษจริง ๆ” เขาแทบจะพนมมือไหว้ มือไม้เกาท้ายทอยและพยายามคว้ามือเธอไว้ แต่นิ้วไปสะดุดกับแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของมีนา “แหวนสีดำ เฮอะ ไอ้นั่นหมั้นไว้สินะ กิ๊กก๊อกเหมือนของเล่นแถมมากับซองขนมเลยแฮะ” “ปล่อยนะ” เธอพยายามสลัดมือใหญ่ออก แต่เขายิ่งจับมือเธอแน่นขึ้น อิทธิรีบล้วงกระเป๋าคว้าเอากล่องแหวนสีครีม พยายามเปิดด้วยมือหนึ่งข้างอย่างทุลักทุเล เพราะมืออีกข้างพยายามดึงมือซ้ายเธอไว้เขาหยิบแหวนเพชร1กะรัตขึ้นมาสวมบนนิ้วนางข้างซ้าย และมันซ้อนกันกับแหวนวงเดิม! หมั่บชั่วขณะที่เขากำลังสวม มีนาอ้าปากค้าง หัวใจเต้นรัวสั่นไหว มือไม้อ่อนแรงไร้การขัดขืน บ้าไปแล้วแน่ๆ!เธอมองดูแหวนสองวงในนิ้วเดียวด้วยสีหน้าปั้น