-1-ท่ามกลางผู้คน

กรุงเทพมหานคร

17:30 น.

ท่ามกลางความวุ่นวายภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิดแห่งนี้ กำลังมีผู้คนที่ทำกิจกรรมต่างๆโดยไม่สนใจใครและหนึ่งในนั้นคือ "น่านน้ำ" หญิงสาววัย 25 ปี ที่มีดีกรีถึงนักศึกษาปริญญาโท ที่พึ่งจบมาหมาดๆและได้เริ่มทำงานในบริษัทระดับมหาชนแห่งหนึ่งในเมืองหลวง

"เห่อ...ฝนตกแบบนี้ทุกกวันเลยนะ"น่านน้ำบ่นกับตนเองเบาๆก่อนจะทอดสายตาไปยังท้องถนนและเฝ้ารอรถประจำทางที่เขาต้องขึ้นในทุกๆวัน

"ขอโทษนะคะ...คุณน่านน้ำใช่ไหม?" เสียงหญิงสาวผู้แปลกหน้าเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของชื่อได้เป็นอย่างดี

"ค่ะ คุณคือ?"

"ฟ้าใสค่ะ จำได้ไหม เราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน" น่านน้ำพยายามนึกถึงเรื่องราวในอดีตก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

"อ๋ออ จำได้แล้วล่ะ ฟ้าใสที่เรียนอยู่ห้อง 6/1 ใช่ไหม"น่าน้ำยิ้มกว้างเผยรอยยิ้มแสนสดใสดั่งสาวแรกแย้มหากชายหรือหญิงใดผ่านพบก็คงมีหลงแน่นอน

"ใช่แล้วล่ะ น้ำไม่เปลี่ยนไปเลยนะ"

"ไม่เปลี่ยนหรอกน้ำก็ไม่ได้เป็นคนแต่งตัวอะไรมากมายสงสัยยังคงเป็นยัยเฉิ่มของเพื่อนๆเหมือนเคย ฮ่าๆ"เจ้าของคำพูดหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเบิกตากว้างเผยแววตากลมโตให้อีกฝ่ายได้เห็น "ฟ้า ทำงานที่บริษัทนี้เหรอ โหห ตอนนั้นเราสัมภาษณ์แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกน่ะ"

"เธอก็พูดไป ดูตัวเองสิ บริษัทก็ใหญ่โตจะมาอิจฉาเราทำไมกัน"

"อื้มๆ ว่าแต่ฟ้าจะไปรถสายไหนเหรอ เผื่อไปทางเดียวกัน?"น่านน้ำเอ่ยปากถาม

"อื้ม นู้ไงมาพอดีเลย...อ๊ะ นี่ขอโทรศัพท์หน่อยสิ แลกไลน์กันไว้"ฟ้าใส่ยื่นมือขอโทรศัพท์ของอีกฝ่ายเพื่อทำการช่องทางออนไลน์

"เอาสิ"น่านน้ำเห็นว่าไม่เสียหายอะไร จึงยื่นโทรศัพท์ให้ไป เพราะเขาก็แยกย้ายกับกลุ่มเพื่อนสนิทวัยเรียนไปหมดแล้ว การพบเจอฟ้าใสในครั้งนี้ทำให้เขาค่อนข้างดีใจมากๆเลยทีเดียว

"เรียบร้อย ไว้เราส่งข้อความหานะ"ฟ้าใสพูดจบก็รีบวิ่งขึ้นรถประจำทางที่มาจอดเทียบป้ายพอดี

น่านน้ำโบกมือลาเพื่อนเก่าก่อนจะยิ้มกว้างส่งรอยยิ้มสดใสเช่นเดิม

แต่ใครจะคิดว่ารอยยิ้มและการพบเจอของเพื่อนเก่าในครั้งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตกันล่ะ?

หมู่บ้านพาขวัญเป็นหมู่บ้านจัดสรรราคาย่อมเยาหากเทียบกับโครงการอื่นๆที่อยู่ในละแวกเมืองหลวง น่านน้ำได้เดินทอดน่องเรียวขาสวยเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อมุ่งตรงไปยังบ้านหลังที่อยู่แปลงสุดท้ายที่ดินทำเลสวย แต่ใครจะคาดคิดว่าภายในบ้านหลังนี้มีแต่ความน่าอึดอัดใจ

"มาพอดีเลยยัยน่าน"เสียงแหลมของมารดาได้เรียกลูกสาวคนเดียวของเธอ

"ค่ะแม่ หนูกลับมาแล้ว"น่านน้ำถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะมองไปยังสามีใหม่ของแม่ที่เอาแต่สูบบุหรี่

"เมื่อไหร่แกจะจับผู้ชายรวยๆให้ฉันอยู่สุขสบายสักที?"

"แม่ก็จ้องแต่จะพูดแบบนี้ แม่ไม่คิดว่าหนูเป็นคนและมีค่าในตัวเองบ้างหรือไงคะ!"น่านน้ำขึ้นเสียงใส่คนเป็นแม่

"แกอย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ!"คนเป็นแม่ดูท่าจะไม่ยอมเช่นเดียวกัน "วันอาทิตย์แกหยุดงานใช่ไหม"

"ค่ะ"น่านน้ำตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก"

"ดี พ่อแกเขาได้รับเชิญให้ไปงานเลี้ยงซึ่งในนั้นมีแต่เจ้าของธุรกิจใหญ่โต และหนึ่งในนั้นคือคุณสกาย แกต้องเข้าหาเขาให้ได้"

"ทำไมหนูต้องทำแบบนั้น แม่จะให้หนูไปหลอกเขา ครั้งนี้จะให้บ้านเราทำธุรกิจอะไรอีกล่ะ?"ทุกครั้งที่แม่และพ่อเลี้ยงของตนทำเช่นนี้ ก็มักจะใส่หน้ากากเข้าหาพวกคนรวยเพื่อประเคนเขาให้กับไฮโซเหล่านั้นโดยการหลอกว่าครอบครัวทำธุรกิจที่หลากหลายและดูสูงส่งน่าคบหา แต่ความจริงนั้นพ่อเลี้ยงก็เป็นเพียงแค่นายหน้าขายอสังหาริมทรัพย์ไส้แห้งเท่านั้น

"แกไม่ต้องหลอกเขา แต่ครั้งนี้คุณเขาต้องการเจอหญิงสาวที่ถูกตาต้องใจกับเขาเท่านั้น แกก็แค่เชิดเข้าไว้ อย่าให้หญิงคนไหนได้คุณเขาไป"

"คุณ อย่าบังคับลูกมากสิ ดูหน้าสวยๆของลูกสาวเราบึ้งตึงหมดแล้ว"คราวนี้เป็นเสียงของพ่อเลี้ยงพูดขึ้นมาบ้าง

น่านน้ำมองพ่อไม่ได้ให้กำเนิดด้วยสายตารังเกียจที่มักจะคิดแต่จะถวายเขาให้คนรวยและหวังผลประโยชน์ทั้งนั้นและทุกครั้งย่านน้ำก็ทำพังไม่เป็นท่า

"อืม อาทิตย์นี้หนูไปให้ก็ได้ แต่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หนูจะทำแบบนี้"

"แน่นอน เพราะแกต้องไม่พลาดคุณสกาย ฉันพนันได้"

"หนูเหนื่อยแล้ว ขอตัว"น่านน้ำปลีกตัวขึ้นมายังชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนของตนก่อนจะทำการล็อกประตูอย่างแน่นหนาเพราะเขาไม่อยากให้ใครขึ้นมารบกวนอีก

และอีกอย่างเขามีนัดกับฟ้าใสเพื่อวัยมัธยมที่ส่งข้อความมาบอกเขาว่าอยากนัดทานข้าวและเดินเล่นในสวนสาธารณะยามค่ำคืน

น่านน้ำจึงรีบพิมพ์ข้อความตกลงก่อนจะทำการอาบน้ำแต่งตัวเป็นเสื้อผ้าสบายๆที่พร้อมลุยทุกสถานการณ์

น่านน้ำรอให้แม่กับพ่อเลี้ยงเข้าห้องนอนก่อนจึงจะมีจังหวะการออกไปนอกบ้านโดยที่พวกเขาไม่ต้องเอ่ยถามว่าไปไหนค่ำมืดแบบนี้

#พันธนาการรัก

ตอนแรกมาแล้วค่ะ แอบกระซิบค่ะ เรื่องนี้นางเอกเขาสู้นะคะ แต่พระเอกสู้กลับค่ะ 🌚🌝