บททั้งหมดของ MY SUGAR DADDY IS A RUTHLESS BEAST: บทที่ 11 - บทที่ 20

Reese Adelai "T-Teka! Saan niyo ako dadalhin?" Nataranta ako sa gulat nang may pumasok na mga lalaking hindi ko kilala. Nagliligpit na ako ng mga gamit ko, at bihis na rin para sana umuwi na ng bahay namin dahil dalawang linggo na ako rito, pinayagan na rin ako ng Doctor makalabas ngayong hapon din. Pero ang mga lalaking ito hinawakan ako bigla sa braso akmang papalag na ako nang marinig ko ang boses ni Mr. Zeek na kasunod lang nilang pumasok kaya nanlaki ang mga mata kong sinundan siya ng tingin. "Boys... no uh..." Umiling si Zeek nang itaas ang kamay at isinenyas ang hintuturo na iniling din batid na wag ako hawakan. Kaya mabilis nila akong binitawan at nayakap ko ang sarili at lumayo sa mga lalaking ito. Mga tauhan pala ni Mr. Heroux, at pormal na hinarap naman ako ni Mr. Zeek at ngumiti sa akin. "Now that your Doctor announced you're finally healed and you can be discharged today, but sad to say... you won't be able to see your brother... yet." Parang bigla akong tinakasan n

Reese Adelai He used me for hours... nonstop. Para siyang walang kapaguran habang ako nanlalambot na. Pangalawang beses ko pa lang ito sa kanya pero kung susumahin dinaig pa ang inaaraw-araw. He moaned, he growled madly every thrusts like a mad animal who's hungry for pleasure every time he released inside me, and I? I am served as his food. "I can't get enough of you..." bulong niya sabay hinugot at nagulat ako nang mabilis siyang bumaba at hinawakan ang ilalim ng magkabilang tuhod ko at iniangat. Impit akong napatili kasabay ng pagliyad nang salakayin niya ang pagkab*babae ko at isinubsob ang mukha rito at ang t*nggil ko parang matatanggal at grabe ang ginawang pags*psip. Itinutulak ko siya sa ulo pero hinawakan niya lang ang kamay ko at marahas na inipit sa kama kaya wala na akong nagawa kahit anong angat at wasiwas ko sa kanya, malaya niyang kinakain. Kaya lalo akong napapaiyak pero may pag-ungol at pagsinghap nang ibuka niya lalo ang parehong hita ko at hindi na ako lalo

Reese Adelai "Reese." Natigilan ako nang paglabas ko ng room sumalubong ang mga magulang ko sa akin at tinawag ako ni Mama sakto nasa likod ko na ang dalawang tauhan ni Lucien. Napa-atras pa ako dahil seryoso ang mukha nilang nilapitan ako at dumako ang tingin nila sa dalawang bantay at parehong nangunot ang mga noo nila. Himalang magkasama ata sila? Nagkataon lang sigurong nagkasabay silang bibisita sa kapatid ko. "Pwede ka ba namin makausap kahit sandali?" hinging permiso ni Papa at tumingin sa mga nasa likod ko. Nag-alangan ako kailangan ko na bumalik sa bahay ni Lucien bago mag ala sais ng gabi, dalawang oras lang ang ibinigay sa akin hindi na pwedeng lumagpas pa roon. Hindi na kasama ang maglaan ng oras para makausap ang mga magulang ko pero hindi pwedeng hindi kaya hinarap ko sandali ang mga bantay para makisuyo. "P-Pwede po bang patawagan siya? Pakisabi kahit 30 minutes lang, kakausapin ko lang po ang mga magulang ko..." kabado kong paalam. Nagkatinginan sila nang tuman

Reese Adelai Nagpabalik-balik ako ng lakad sa kwarto matapos nang naging paguusap namin ni Lucien hinayaan niya na ako makapanik sa kwarto niya at umalis ito sakay ng sasakyan hindi ko alam saan pupunta pero laking pasalamat ko. Kinuha ko sa bag ang phone ko ng nanginginig ko pang kamay tumingin pa muna ako sa pintuan at baka mamaya ay dumating siya na hindi ko namamalayan saka lang nag-dial ng numero ni Siona. Itinapat ko sa tainga ko at naghintay na sagutin nito nang makahinga ako nang maluwag nang agad din naman nitong sinagot. "Reese!" "Siona..." Tila napabalikwas ito ng tayo sa silya. "Ano na nangyari sa iyo? Panay ako tanong kay Zeek pero wala siya sinasabi sa akin! Ano, nasaan ka?? Makakapasok ka ba bukas?" alinsunod niyang tanong na mariin ko namang ikinapikit. "Hindi ko alam..." Umiling ako at napaluha. "Wait. Are you crying? Tell me... anong—" "Nandito ako sa bahay niya, gusto niyang dito na ako tumira, ayoko rito Siona hindi kasama sa usapan namin ito!" Nagulantang

Reese Adelai "Wake up my Adelai..." nahimigan kong masuyong bulong ni Lucien at napaungot ako nang maramdamang hinawakan niya ang pisngi ko tila dinadama kaya agad din ako napamulat at bumalikwas ng bangon kasabay ng panlalaki ng mata. Lumayo ako sa kanya at sumiksik sa dulo ng kama nang pag-tingin ko sa labas ng bintana tirik na ang araw... Nanlaki ang mata ko. Ngayon ang balik ko sa University! "Late na ho ako!" Akmang aalis na ako sa kama para makahabol sana sa klase nang hawakan niya ang kamay ko kaya napatigil akong binalingan siya. "Papasok? It's already 1:00 in the afternoon." Nagulantang ako kasabay ng pamimilog ng mata at siya nakatuon ang kamay na may benda sa gilid ng unan habang nakatunghay sa akin. Nagumpisang mag-taas baba ang dibdib ko at napalunok na nag-iwas ng tingin. "Kung nandito ka para saktan o gamitin ako baka pwede pong sa susunod na araw na lang," pasimple kong pakiusap. Kailangan ko ng pahinga, tutal hindi rin naman ako nakapasok ngayon. Iniisip ko na