All Chapters of หลงเหลี่ยมเตชินทร์: Chapter 11 - Chapter 20

“หืมอร่อยอะ พี่กินไหมคะ อร่อยมาก”ทัดดาวยื่นหมึกย่างรสโอชาจ่อปากชายหนุ่ม รอยยิ้มหวานประสานสายตาใสซื่อตื่นเต้นราวกับว่า ได้กินของหายาก ทว่าความน่ารักไร้เดียงสานั้นกลับทำให้อีกฝ่ายใจสั่น เขาจ้องมองดวงหน้าสวยไม่กะพริบ ความคิดแบ่งแยกเป็นสองฝ่ายตีกันอลหม่านอยู่ในหัวร่างใหญ่ค่อย ๆ โน้มเข้าใกล้มือเล็กช้า ๆ สายตายังคงจดจ้องอยู่กับความสดใสของคนเบื้องหน้าราวกับต้องมนตร์สะกดไม่สามารถละจากเธอได้ทว่าความเจ็บปวดที่สะสมมานานแรมปีก็ผุดขึ้นกลางคัน“ไม่กิน !” พรึบ ! เสียงเข้มดุดันโพล่งขึ้นพร้อมกับปัดมือหญิงสาวออกห่างจากตนเต็มแรง จนกระทั่งหมึกย่างไม้นั้นร่วงหล่นลงพื้นทัดดาวจ้องมองอาหารที่เปรอะเปื้อนดินโคลนก่อนจะหันสบตาเขาอย่างไม่เข้าใจ ตากลมโตแดงก่ำคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส เธอทั้งโกรธและเสียใจในเวลาเดียวกัน“ไม่กินก็บอกดาวดี ๆ ก็ได้นี่คะ ทำไมต้องทำแบบนี้ !”เธอหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง น้ำเสียงแข็งกระด้างไม่เคยเป็นเอ่ยถามคนพี่อย่างเหลืออด แววตาตำหนิสาดมองอีกฝ่ายโดยตรงคนตัวเล็กหย่อนกายลงเก็บเศษอาหารใส่ถุง ก่อนจะลุกเดินเร็วออกจากตรงนั้นโดยไม่รออีกฝ่าย นัยน์เนตรแดงก่ำพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลด้วยความแต

แสงไฟสลัวส่องนวล ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่น โต๊ะกลางเต็มไปด้วยขนมและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างไม่เป็นระเบียบ เสียงเพลงดังคลอเคล้าเสียงหัวเราะผ่อนคลายของคนในกลุ่ม“หมดแก้ว !” เกร้ง ! แก้วเหล้าหลายใบกระทบกันกลางวง ก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของจะกระดกดื่มกระทั่งน้ำเมาไม่เหลือแม้เพียงหยดเดียวเตชินทร์ลอบมองอดีตแฟนสาวบ่อยครั้ง สายตาคมกริบแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง เขารู้ดีว่าเจ้าหล่อนคออ่อน หากดื่มเช่นนี้อีกไม่เกินสามแก้วต้องน็อกเป็นแน่“วันนี้ดาวค้างบ้านเฮียได้ไหม ขี้เกียจกลับ”ผู้เป็นน้องออดอ้อนพี่ชายเสียงเจื้อยแจ้ว ตาหวานเยิ้มผสานกับแก้มแดงระเรื่อเป็นสัญญาณบอกว่า เธอเริ่มเข้าถึงฤทธิ์แอลกอฮอล์แล้ว หากปล่อยกลับไปเช่นนี้เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย ฮาร์ทจึงทำได้เพียงพยักหน้าอนุญาตทัดดาวกระดกดื่มอีกแก้วโดยไม่รอรุ่นพี่ชักชวน ตากลมสาดมองอดีตแฟนเก่าชั่วครู่ก่อนจะหันไปทางอื่น ท่าทางของเธอราวกับอยากระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจกับเขาให้รู้เรื่อง“ไปอยู่ต่างประเทศดื่มเก่งขึ้นนะเนี่ย”ดรีมเอ่ยแซวน้องสาวแฟนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นขนมขบเคี้ยวเข้าใกล้มือเจ้าหล่อน หวังให้มันช่วยลดความเร็วในการดื่มลงบ้าง“นิดหน่อยค่ะ”เธอยิ้มต

โรงอาหารพี่น้องสองคณะ วิศวะ – นิเทศแสงแดดยามบ่ายร้อนฉ่าราวสามสิบกว่าองศา ทว่าก็ยังมีลมพัดโชยเบา ๆ ไม่อบอ้าวจนเกินไป ตอนนี้นักศึกษาส่วนใหญ่ย้ายจากศูนย์อาหารไปยังห้องเรียนบ้างแล้ว ทำให้บรรยากาศไม่ครึกครื้นอย่างที่เคยเตชินทร์หย่อนก้นลงนั่งบนโต๊ะสั้นเพียงลำพังพร้อมจานอาหาร คนที่โลกส่วนตัวสูงยังไม่ลืมหยิบหูฟังไร้สายขึ้นมาใส่ปิดกั้นตัวเองออกจากโลกภายนอกข้าวคำแรกประณีตบรรจงตักขึ้น หากแต่ยังไม่ทันได้เข้าปาก สายตาเจ้ากรรมก็เหลือบเห็นร่างเล็กที่คุ้นเคยเสียก่อน มากไปกว่านั้นเธอยังควงแขนแนบชิดหนุ่มหล่อหน้าใสเข้าโรงอาหารมาด้วยกัน“ไม่รู้จักกาลเทศะ !”ช้อนข้าวทิ้งลงเต็มแรงพร้อมประโยคตำหนิ ภาพชายหญิงกำลังสวีตหวานกันตรงหน้าทำให้เขาเอือมจนไม่สามารถกลืนอาหารได้ลงกะเพราหมูกรอบประดับไข่ดาวถูกสาดลงถังเศษอาหารโดยไม่แลมอง ชายหนุ่มสาวเท้าเร็วกลับตึกคณะของตนเองโดยไม่มีอะไรตกถึงท้อง ด้วยอารมณ์ที่ยากจะจัดการ“เตชินทร์”“ครับ”อาจารย์ประจำวิชาขานชื่อเพื่อเช็กประชากรในห้อง หากว่าวิชานี้ไม่มีคะแนนเข้าเรียนเขาคงเลือกที่จะกลับคอนโดให้รู้แล้วรู้รอด แม้จะไม่ใช่วิธีที่ดีนักก็เถอะ แต่อยู่ตรงนี้ก็ไม่ต่างอะไรกันสักเท่

เจ้าของห้องจรดสายตามองคนบนเตียงอย่างชั่งใจ แล้วจึงหมุนตัวหันหลังเดินจากไปโดยที่ไม่พูดอะไรสักอย่าง ปล่อยให้คนแกล้งหลับงุนงง คิดว่าเธอจะปล่อยเขาไว้คนเดียวเพียงลำพังแล้วกลับไปหาเพื่อน“เอากูมาทิ้งไว้ ?”คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยมองประตูที่ปิดลงอย่างไม่เข้าใจ ทว่าไม่กี่อึดใจมันก็ถูกเปิดออก หญิงสาวเจ้าของห้องกลับมาพร้อมกะละมังน้ำและผ้าขนหนูผืนเล็กแขกทิ้งตัวนอนอีกครั้งทว่ามุมปากกลับยกขึ้นจาง ๆ ปานในอกกำลังดีใจมากที่เธอกลับมา ตาคมเปิดเล็กน้อยคอยสังเกตว่า อีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ชรินทร์ดาวางกะละมังบนโต๊ะหัวเตียงแล้วหย่อนกายนั่งข้างคนหลับ มือน้อยถือวิสาสะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายออกทีละเม็ดเบามือ พยายามไม่รบกวนอีกฝ่ายให้มากที่สุดผ้าขาวชุบน้ำอุณหภูมิห้องละเมียดเช็ดลงบนใบหน้าหล่อเหลา ไล้ลงลำคอ จนกระทั่งถึงลอนกล้ามเนื้อเรียงสวยกลางลำตัว ชรินทร์ดาจรดมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด เขาตอนนี้ซูบผอมกว่าหนึ่งปีก่อนมาก ผิวพรรณที่เคยเปล่งปลั่งหยาบกร้านขึ้น หนำซ้ำยังเพิ่มรอยสักรูปแมงมุมตัวใหญ่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย“ไปสักเพิ่มอีกแล้ว”คนตัวเล็กบ่นพึมพำกับตนเองขณะที่มือยังลูบไล้อยู่กับแมงมุมตัวนั้

ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าใต้แพนตี้สีดำสนิท ก้านนิ้วเรียวยาวถือวิสาสะจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัวเบียดแทรกเข้ากลางร่องรอยแยก ความเปียกชื้นพานให้ผู้กระทำยิ้มหวานลำพองใจ“อื้อพี่...”เสียงหวานขาดห้วง ร่างเล็กพยายามถดหนีผู้รุกล้ำ ร่องรอยทางอารมณ์ที่เขากำลังสร้างเริ่มชัดเจนเข้าไปทุกที คลื่นแห่งความรัญจวนบ่อนทำลายสติระลอกแล้วระลอกเล่าชายหนุ่มช้อนสายตาหยาดเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ขึ้นมองฝ่ายตรงข้าม แขนแกร่งเกี่ยวเอวบางให้นิ่งสนิท ความเจ้าเล่ห์มากแผนการโจมตีเจ้าหล่อนจนมวนในท้องพรึ่บ ! ปราการสุดท้ายถูกเกี่ยวออกอย่างรวดเร็วชั่วพริบตา ชายหนุ่มจ้องมองคนน้องพร้อมกับแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์แวบหนึ่งก่อนจะประชิดหน้าเข้าหาเนินสามเหลี่ยมอวบอูม“หอมมาก”ไม่รู้ว่าเพราะตนเองห่างหายจากการมีเซ็กซ์นาน หรือเพราะคนตรงหน้าเป็นผู้หญิงที่ตนพึงใจ จึงทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนในกายเดือดพล่านพรั่งพรูได้ง่ายถึงเพียงนี้แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถห้ามใจได้แล้วจริง ๆ...“อื้อ~”คนตัวเล็กครางหวิวเมื่อเรียวลิ้นสากจรดลงกลางส่วนเร้นลับ ลมหายใจหอบกระชั้นผิดปกติรู้สึกถึงความหนึบแน่นที่สุมรวมอยู่บริเวณกลางกายริมฝีปากหยักพรมจูบทั่วกลีบดอกไม้ ก้านนิ้วเรียว