All Chapters of The Unmarried Wife of the Cold Billionaire : Chapter 21 - Chapter 30

LEXI:AFTER we talked, I went back inside first. Naiwan ito sa labas na hindi nakaimik sa aking tinuran. Of course, she's speechless. Tinamaan ko ba naman ang pinakatatago nilang lihim sa akin. Sakto namang pababa na si Ashton sa hagdanan. Napakunotnoo ito nang mapansin akong nanggaling sa labas. Hinintay ko itong makababa na lumapit sa akin. Napasuri pa ang tingin nito sa kabuoan ko, na tila sinisiguro niyang maayos ako.“Is everything okay, honey?” mahinang tanong nito na tinanguhan ko.Sumunod na ring pumasok si mommy, kaya nahinulaan na nitong nag-usap kami sa labas. Tumango ito na inakay na ako patungong dining room. Mabuti na lang, nandidito na si Lucy, at least hindi ako mago-overthink na naiwan sila sa taas ni Ashton kanina. Ipinaghila ako ni Ashton ng silya sa tabi nito. Sumunod naman nang naupo sina mommy at daddy. Kinuha din ni yaya si baby mula kay daddy. We were all seated together at the dining table. Hindi na ako nagkomento nang lagyan ni Ashton ng pagkain ang plato k

Lexi: Since that night, I had been keeping my distance from Ashton. Alam ko namang wala talaga akong lugar sa pamamahay niya, lalo na sa buhay niya. Ako lang itong kumukumbinsi sa sarili ko–na parte ako ng pamilya niya. Aminado akong nadismaya ako sa nakita kong iyon, kaya kusa kong iniiiwas ang sarili ko sa kanila. I didn't make it obvious. I simply stopped seeking him out. I stopped waiting for him. And most of all, I stopped looking at him. Even when he was right in front of me, I acted as if he wasn't there. If he entered the room, I would find something else to do. If he sat beside me during meals, I would keep my eyes on my plate. If he spoke to me, I would pretend I hadn't heard him. May mga pagkakataon na nagkakaharap-harap kaming tatlo, si Ashton, si Lucy at ako. Pero umaarte akong walang pakialam sa paligid. Kahit na harap-harapan na nagpapakita ng motibo si Lucy kay Ashton. Hindi ko tinatanong si Ashton sa mga ganap sa araw nito. Kahit ang tungkol kay Lucy. Sinusubu

LEXI:PINILIT kong kumain kahit nawalan na ako ng gana. Kahit masasarap ang mga nakahain sa mesa, hindi ko ito malasahan na naiisip si Ashton at Lucy. After dinner, I returned to our room. Pero hindi pa rin ako mapalagay. Matapos kong mapatulog si baby, inihiga ko na ito sa kama at kinumutan. “Anak, dito ka na muna ha? Magpapahangin lang si mama,” bulong ko anak kong nahihimbing.I kissed him on his forehead and fixed his blanket. Lumabas ako ng balcony para kalmahin ang puso kong hindi mapakali. The moment I opened the sliding glass door, the cool night breeze brushed against my face. Pero hindi manlang nito nabawasan ang bigat sa dibdib ko.Every now and then, I let out a deep sigh. I needed to breathe. I needed to stop thinking. I need to calm myself first. But every few minutes, I would find myself sighing heavily. Hindi mapalagay ang isip at puso ko. Nakatutok ang isipan ko sa kaisipang magkasama si Lucy at Ashton ngayon. My hand would automatically reach for my phone. Umaasang

ASHTON:TULALA akong nakaupo habang naiisip ang sinabi ni Lucy. Hindi ko naman akalaing may hidden agenda pala ito sa pagsabay sa akin noong umalis ako. I understand why Lexi is so mad at me. Because she's probably thinking that I lied to her and took Lucy on vacation. Napapikit ako na napahilot sa batok ko.Damnit. Kahit saang anggulo ko tignan, wala akong maisip na paraan para maayos ko ang pagsasama naming mag-asawa. I don't want to lose her. But how can I stop her if she decides to leave me? She has all the rights to leave me anyway. Hindi ako naging mabuting asawa sa kanya. Hindi lang ako, kundi kaming lahat dito sa mansion.Napahinga akong malalim at tumayo na. Hindi na kasi kaya ng katawan ko ang pagod at antok. It was already 4:00 o'clock in the morning. Sumasakit na rin ang ulo ko. Pagpasok ko sa silid, napatitig ako sa mag-ina ko. Lexi and Baby Ashford were peacefully sleeping on the bed. I stood there for a moment, watching them, feeling the longing and loneliness in my ch

LEXI:TULALA ako habang nakaupo katabi si Jansen. Nasa harapan ko naman si Precious, siya ang may karga kay baby dahil nanghihina ako. Parang sasabog na ang utak ko sa kaguluhan at sa dami ng mga naiisip na hindi ko maproseso. Tumuloy kami sa malapit na restaurant para dito makapag-usap nang maayos ni Precious. Nasa sulok kami kung saan walang ibang tao na makakarinig sa aming usapan.“Look at this, Che. Alam kong nahihirapan kang iproseso ang lahat ngayon, pero makakatulong ito, para unti-unti kang malinawan,” maalumanay nitong saad na iniabot sa akin ang kanyang iPad.Inabot ko iyon at tinignan ang larawan doon. It's a family picture. Mukhang Christmas Eve ang araw na iyon dahil na rin sa suot ng lahat at sa background nila na may mataas na christmas tree. Lahat nakangiti, nasa gitna ang magulang nila, habang nasa magkabilaang gilid nila ang apat nilang anat. Dalawang lalakeng magkamukha ang nakatayo sa tabi ng ina nila, habang isang lalake at isang babae na nakangiting magkayakap a