Lahat ng Kabanata ng The Unmarried Wife of the Cold Billionaire : Kabanata 11 - Kabanata 20

LEXI: NAPATITIG ako dito, nakamata sa malayo at malalim ang iniisip. Hindi na rin ako nagsalita pa. An awkward silence settled between Ashton and I after that conversation. Walang imikan sa pagitan naming dalawa. Alam ko naman ang sagot sa tanong ko sa kanya e. Kaya hindi ito makasagot dahil marahil ay nag-aalangan siya. So we simply continued drinking our wine in silence. One glass became two. Then another. Until, eventually, the bottle was completely empty. Ito ang unang beses na nagkainuman kami ni Ashton. Kahit hindi na kami nag-iimikan, masaya pa rin ako. Ilang minuto pa ang lumipas bago ako tumayo at binasag ang nakabibinging katahimikan sa pagitan namin. "Uhm, mauuna na ako,” pamamaalam ko. Ashton nodded. "Okay." I headed back inside. Isang wine lang ang nainom namin, pero dahil hindi naman ako umiinom, ramdam ko na ang apekto ng alcohol sa katawan ko. When I returned to our room, Baby Ashford was still sleeping peacefully. I carefully climbed on the bed beside him, ma

LEXI:NASA backseat kami ni baby habang si Ashton naman ang nagmamaneho. Bawal kasi ang bata sa harapan, kaya dito ako sa likod nauupo kapag kasama namin si baby. Naka-focus lang naman si Ashton sa daan, kaya tahimik akong karga si baby at nakamata sa labas ng bintana. Mamayang tanghali pa ang party kaya sa kumpanya muna kami tutuloy. He had already mentioned it before we left the mansion, so I wasn't surprised when our car turned toward the company instead of Julius's house.Ashton parked in front of the building, then got out and opened the back door for us. "Gusto mo bang sumama sa loob?” he said as he lifted our son from his car seat.Tumango ako bilang sagot. I grabbed the baby's bag from the trunk and followed him inside. The moment we entered Valmont Corporation, several employees greeted Ashton."Good morning, sir.""Good morning, ma’am."Ashton and I acknowledged them with brief nods as we made our way toward the private elevator. I stayed beside him, occasionally glancing

LEXI: HABANG nasa kahabaan ng byahe pauwi ay walang imikan sa aming tatlo. The atmosphere inside the car felt strangely heavy. I sat quietly beside Ashton while Baby Ashford slept peacefully in the back. Ramdam ko ang mga mata ni Lucy na nakatutok sa amin, pero hindi ko ito nililingon. It was already past three-thirty when we finally arrived at the mansion. Nagtanggal ako ng seatbelt kasabay ni Ashton. As soon as we got out, Ashton took the baby's bag from the car. Napatitig ako dito na seryoso pa rin ang itsura. "Kunin mo si baby,” he said. Tumango ako bilang tugon. When I turned around, my eyes met Lucy's. Nakatayo ito karga si baby. Matapang kong sinalubong ang mga mata nito. For a brief moment, neither of us spoke. Then she handed Baby Ashford to me. “You won for now, Lex. But not next time.” Makahulugang saad nito. Napangisi ako sa tinuran nito. Dahil nakatalikod na si Ashton, kaya lumalabas na ang sungay nito. "I don’t know what you’re talking about, Lucy. Bakit, may pali

LEXI: The moment we returned to our room, I could still feel the tension from dinner. Hindi pa rin ito maalis-alis sa isipan ko at lalong kumukulo ang dugo ko na naiisip ang gusto nilang mangyari. Na para bang wala akong karapatang magdesisyon para sa bahay na ito. Hindi talaga nila ako tinuturing na parte ng pamilyang ito. Para sa kanila–para akong kasangkapan na gagamitin kapag kailangan at itatabi lang kapag wala ng panggagamitan. I closed the door behind us and let out a long breath. Naiirita pa rin ako at mainit ang ulo sa nangyari. My parents had practically decided everything without even asking what I wanted. Dahil si Lucy ang anak nila, kaya gusto nilang sila ang masusunod. Siguro ay iniisip nila, na dahil pumayag akong dito tumuloy sa mansion si Lucy kaya tiyak na papayag din ako sa plano nila. Lucy would stay in the mansion, work at Valmont Corporation, and apparently ride to and from work with Ashton as if he were her personal driver. Napatitig ako kay Ashton. Tahimik

LEXI:I was sitting in the garden, watching over Baby Ashford as he played peacefully beside me. Mas gusto ko kasing dito sa garden tumatambay, lalo na kapag gan'tong oras at hindi pa masakit sa balat ang sikat ng araw. For a moment, everything felt quiet.Kung pwede nga lang gan'to sana palagi dito sa mansion. Tahimik at payapa ang lahat. Pero napakaimposible naman no'n hangga't nandidito si Lucy. Ang hirap ding magpanggap na okay ako. Dahil ang totoo, para na akong sasabog sa sobrang galit ko sa mga panloloko nila sa akin. If Ashton doesn't want me here, then why is he still keeping me here? Pwede naman niyang sabihin na sa akin ang lahat–at paalisin na ako dito. Para malaya na silang magsama ni Lucy. Wala din namang bisa ang kasal na pinanghahawakan ko sa kanya. Nandito na ang babaeng mahal niya. Pero bakit. . . unti-unting nagbabago ang mga kinikilos niya? Gusto kong umasa, gusto kong maniwala at magtiwala sa mga ipinapakita niya. Pero–may bahagi din sa puso at isipan ko ang tum