All Chapters of The Unmarried Wife of the Cold Billionaire : Chapter 31 - Chapter 38

LEXI: PATAPOS na kaming kumakain ni Ashton nang pumasok ng kusina si Lucy. Pangiti-ngiti pa ito na nagtungo sa fridge at kumuha ng juice. I was about to ignore her, when I noticed something. My eyebrows furrowed for a second. Pinakatitigan ang suot nitong diamond ring sa kanyang ring finger. Napalapad ang ngiti nito na sinadyang ipakita iyon sa akin. Pumipilantik pa ang kanyang daliri habang maarteng hawak ang baso. “What's wrong, honey?” Ashton whispered. Tinignan ko ito. Then I shook my head. Bakit ko pa sila kokomprontahin? E itinapon ko naman na ang singsing na iyon. Hindi ko lang alam kung paanong na kay Lucy na ngayon. Halos makalimutan ko na nga ang tungkol doon sa dami ng mga nangyayari. “Uhm, Ashton? Napag-isipan mo na ba ang trabahong sinasabi ko sa'yo noong nakaraan?” tanong ni Lucy matapos uminom ng kanyang juice. “Lucy, I already answered you about that. Kung gusto mong maghanap ng trabaho, sa ibang kumpanya ka mag-apply.” Malamig na sagot ni Ashton dito. Her smile

LEXI: PARANG may batong bumukil sa lalamunan ko nang pagdating ko sa coffeeshop, at nandito pa rin nga si Ashton karga si baby. Naroon pa rin sila sa sulok kung saan kami pumwesto kaninang umaga, at siya na lang ang customer sa loob. Napakalungkot ng mukha nito, habang karga si baby na hinihintay akong dumating. Maghapon siyang naghintay. Maraming beses siyang tumatawag at nagmi-message, pero wala siyang natanggap na tugon mula sa akin. Pwede naman umuwi na sila, but he chose to stay here and waited for me to come back and remember them. Napalapat ako ng labi na namuo ang luha sa aking mga mata habang nakamata kay Ashton. Hindi maipagkakaila sa mga mata niya kung gaano siya kalungkot habang hinihintay ako. I didn't mean it. Hindi ko sinasadyang nakalimutan sila. Ilang beses din naman akong naghintay dati sa kanya sa tuwing late siyang umuuwi a. Nakakaidlip pa nga ako sa sala kakahintay sa pagdating niya e. Pero bakit. . . bakit ang sakit-sakit sa puso kong makita na siya naman a

LEXI: I thought ignoring Ashton will make him give up and stop following me. But I was wrong. Sa mga sumunod na araw, halos hindi ito humiwalay sa akin, kahit saan ako magpunta. Hindi tuloy ako makapuslit ng mansion at makipagkita kina Precious sa labas. “I miss you too, sweetheart. Kumusta ka d'yan, hmm? Maayos na ba ang pakiramdam mo?” nakangiting tanong ko, habang kausap sa kabilang linya si Jansen. “Opo, tita! Thank you po ulit sa pag-donate ng dugo sa akin ha?” masiglang sagot nito. “Ang sabi po ni mommy, nagkasakit ka po. How are you, tita?” Lalo akong napangiti na marinig ang masiglang boses nito. Mabuti na lang at nakabawi-bawi na ang katawan nito ngayon at nakalabas na rin sila ng hospital. “Naku, wala iyon, sweetheart. Ikaw nga ang inaalala ko e. Hwag mo akong alalahanin. Magaling na ako at sinat lang naman ‘yong nangyari sa akin. Ikaw, how are you? Are you sure you're okay na?” balik tanong ko nangingiting kausap ito. “Opo, tita. Don't worry po, I'm strong as y

ASHTON: I can't help but smile while we are having breakfast with Lexi. Kanina pa kasi ito nagsusungit sa akin, pero ramdam ko namang hindi siya galit. Panay ang pag-irap nito sa akin sa tuwing magsasalubong ang mga mata namin at napapakindat ako sa kanya. Hindi ko rin mapigilan ang sarili ko. Ang sarap niya lang tuksuin dahil hindi siya makaalma ngayon. “Honey, do you want my giant sausage? Masarap ‘to,” alok ko na ikinamula ng pisngi nitong pinaningkitan ako. “Masarap? Masarap ka ba?” tugon nito na napakamaldita ng kanyang tono. “Ha?” Naipilig ko ang aking ulo sa tugon nito. Napaisip pa ako at baka mali ang pagkakaintindi ko, pero hindi e. She's asking if it's delicious, if I am delicious. Naguguluhan akong napatitig ditong napaikot ang mga mata na nagpatuloy sa pagkain. “Masarap naman ‘to, honey. Subukan mo kasi, hmm?” pagpupumilit ko na nilagyan ng sausage ang plato nito. “Tss.” Napaismid ito na sinubukan pa rin naman. Napangiti ako na nagpatuloy na ring kumain. A