All Chapters of Una kang naging Akin (SPG): Chapter 21 - Chapter 30

Nanlalamig kong hinawakan ang kamay ng aking anak. Bigla akong nakaramdam ng takot. Limang taon na ang lumipas pero bakit ngayon lang ulit siya nagparamdam? Ngunit sa kabila ng takot ay naroon din ang saya. Masaya akong hindi siya napahamak. Tumupad din ng usapan si Ralph. "Mom, are you okay?" nag-aalalang tanong ng anak ko. Hinawakan ko ang kanyang mukha at nagpakawala ng pilit na ngiti. "A-Ayos lang ako, napagod lang siguro." Pilit ko man itago ang nararamdaman ay hindi pa rin ito nakaligtas kay Ralph."Dad, mom is sick," tugon ni Rafael nang mapansin ng daddy niya."Sige, mabuti pa umuwi na tayo. Naghihintay na rin ang mga Lola at Lolo mo." Habang nasa sasakyan ay tahimik lamang ako. Nakikitawa sa pinag-uusapan ng dalawa ngunit ang buong wisyo ko ay sa tawag na natanggap. Panay sulyap sa akin ni Ralph ngunit panay naman ang iwas ko. Pinilit kong kalimutan at kinalma ang aking sarili. Mahalaga ang araw na ito para sa anak ko. Naging masaya at puno ng tawanan ang simpleng party

RalphI was happy, ready to build a life with Erica, the woman I loved more than anything. Five years of happiness shattered when we learned I was infertile. The inability to have children left me feeling worthless. Naglaho lahat ng pangarap ko sa amin ni Erica, lalo na nang iwanan niya ako para sumama sa ibang lalake.I'll admit, I was like a dead person just trying to survive before I met and found Lalaine. I knew Bruno, the man who preyed on vulnerable street children. My position as Vice Mayor meant nothing; I was consumed by my addiction. Bruno was my supplier. Yes, I abused every drug imaginable before Lalaine came into my life.I was aware of Bruno's abuse of children, yet remained unconcerned. My father subsequently learned of my drug addiction and arranged for my treatment in the United States. Upon my return, I encountered Bruno, who again offered me drugs. It was then when I saw Lalaine, a young girl who appeared exceptionally naive. I was immediately drawn to her and inte

Lalaine"Mr. and Mrs. Ellis, it's good to finally meet you. I'm Mika's father."Mga matang ayaw kumurap. Tila manhid ang aking buong katawan kasabay ng puso kong tumigil sa pagtibok. Ang mundong pakiwari kong kaming dalawa lamang ang nilalang. Dumilim ang paligid at tanging ako at siya lamang at wala ng iba. Gaano katagal ko na nga siya hindi nasilayan ng ganito? Matutuwa ba ako? Masaya nga ba ako? May karapatan nga ba'ng magdiwang ang puso ko? Nagkanda patung-patong na silang lahat sa aking isipan. Marami akong gustong gawin, itanong. Ngunit paano? Isa nga ba ito sa plano niyang mapalapit sa aming anak? Tila ako natauhan nang mapagtantong anak nga niya pala si Mika. At 'di lingid sa kaalaman niyang anak namin si Rafael. Hindi maari, ayaw kong masaktan ang aking anak. "Papa, mabuti naman po at dumating na kayo," pukaw ni Mika sa papa niya. Nilingon ko ang aking anak, sa nakikita ko'y mukhang hindi lang ito ang una nilang pagkikita at 'di nga ako nagkamali nang magmano ito sa kaniya.

LalaineIsang linggo na ang lumilipas simula nang ma-ospital si Rafael. Salamat sa diyos at hindi pa siya kinuha sa amin, nabuhay ang anak ko. Buhay siya ngunit tila lantang gulay dahil sa kaniyang pagka-comatose. Sa tindi nang pagkakabagok ng ulo nito'y himala na lang daw na buhay ito.Simula rin nang manyari iyon ay kinalimutan ko muna ang aking sarili– ang tungkol sa amin ng mga tatay niya. Hindi nila ako iniwan, hindi nila iniwan ang anak nila. Nakikita ko man ang pagkadisgusto ng bawat isa sa kanila'y pasalamat pa rin ako't kinalimutan muna nila ang anumang hidwaan na namamagitan sa kanila.Kasama si Mildred at Mika ay salitan kami magbantay at patuloy na naghihintay sa paggising ni Rafael, kung kailan ito'y walang kasiguraduhan."Mika, magpahinga ka na, baka makasama sa apo ko ang sobrang pagpapagod mo sa byahe," paalala ko kay Mika habang nakahaplos sa kaniyang likuran. Nasa labas kami ngayon ng I.C.U kung saan nasa loob ang aking anak. Limitado lamang ang maaring magbantay sa

"Anong kondisyon na naman 'yan Ralph. Kailangan pa ba 'yan para makita ang anak ko?!" 'di ko mapigilang sigaw."Take it, or leave it, Lalaine.""Fine," sumusuko kong sagot.Tumayo ito't palabas na sana nang magsalita itong muli. "Ayaw kong makikitang makikipag-usap ka kay Bustamante. Sasama ka rin sa akin sa huling kampanya natin ngayon para supurtahan ako. Matapos ang ekeksyon, dadalhin ko kayo ni Rafael sa amerika," sunod-sunod niyang utos saka ako iniwan.Hindi ko na inisip pa ang mga kondisyon ni Ralph. Makasama lang anak ko'y ayos na ayos na ako ro'n. Siya lang naman itong nag-iisip na may relasyon pa kami ni Jerome.Wala akong sinayang na oras, kumain ako't nagbihis gamit ang t-shirt na siyang uniform namin sa gagawing huling kampanya. Tinakpan ng mamahalin kong concealer ang aking namamagang mata. Naglagay din ako ang tinta sa aking labi matakpan lamang ang pamumutla nito.Tahimik kaming bumiyahe papunta ospital. Nakasunod ang dalawang sasakyan niyang bodyguards at isa sa hara