All Chapters of Una kang naging Akin (SPG): Chapter 41 - Chapter 49

MikaGusto kong maging malakas, matapang at sabihing 'okay lang 'yun. Mika.' Pero kahit anong pilit ko'y hinihila pa rin ako ng sakit na aking nararamdaman. Sugatan na ang puso ko simula pa nang mangyari iyon ilang taon na ang nakararaan. Akala ko'y matapang na ako. Akala ko'y nakahanda na ako sa lahat. Subalit may mas isasakit pa pala sa kaalamang hindi na kailanman siya magiging akin. Ako dapat 'yon. Kami dapat ang ikakasal. Una siyang naging akin.Nasa loob ako ngayon ng silid ni Rafa. Hindi mapakali. Paparoon at parito, halos maikot ko na ang kwarto ng aking anak. Isip ko'y naglalakbay, samu't saring mga eksena at mga tanong ang siyang naglalaro sa akin. Kagat ko ang daliri na tila isang nababaliw. Marahil nasisiraan na nga ako ng ulo sa kaalamang magkasama ngayon si Sophie at Rafael sa kaniyang silid. At hindi naman ako pinanganak kahapon para isiping nagja-jack en poy lang sila ngayon. Madaling araw na subalit 'di pa rin ako dalawin ng antok. Gusto ko na nga'ng i-untog ang akin

Jerome "P-Papa Jerome?" Sinalubong niya ako ng mahigpit na yakap. Hindi man nanggaling sa akin ang batang 'to ay mahal na mahal ko siya, gaya ng pagmamahal ko sa aking anak na si Rafael. Si Rafael na hanggang ngayon ay medyo mailap pa rin sa akin. "S-Sorry po, s-sorry po kung umalis akong walang paalam–" "It's okay, anak. Naiintindihan ko." I said. Niyakap ko siya at hinalikan sa noo. I knew she's hurt at wala akong magawa. It is the battle between my real son and her. As a parent, all we could do is to listen to them, support and understand. Pareho namin silang mahal ni Lalaine. Pumasok kami sa loob kung saan naghihintay ang aking asawang si Lalaine. My endless love, my everything. I just couldn't believe until now na kami pa rin pala ang end game. "T-Tita Lalaine?" kababa lang ng aking asawa nang makapasok kami. Tears fell down her face. Tinakbo ni Mika ang pagitan nila at nag-iyakan pagkatapos. It's a girl thing. Natural lang sa kanila ang mababang luha. "S-Sorry po, sorry s

MikaHindi ko alam ang ere-react sa sinabi niya. "Papa, please I need help," pakiusap ko sa kawalan. May dumaan sigurong anghel at nadinig ang dasal ko kaya to the rescue agad ang anak ko."Daddy, Nanay is tired. And baka ma-late po ako–""Tama!" halos pasigaw ko at muntik pang tamaan sa mukha si Rafael. Agad nagsalubong ang aming mga mata ngunit mabilis akong umiwas. Umupo ako para mapantayan si Rafa."Anak, next time na lang kita ihahatid. M-Masakit kasi ang ulo ni Nanay dahil sa get lag. Ayos lang ba?" pakiusap ko't matapos halikan.Tumango-tango si Rafa at niyakap ako. "Masaya na po ako, Nanay na nandito ka na po.""So, let's go? It's getting late." Si Papa Jerome, thank God he saved me. Wala nang nagawa si Rafael nang hilain siya ni Rafa. I love you, anak, ang talino mo talaga."Mauuna na kami, next week let's celebrate," sabi pa ni papa Jerome bago sumakay ng kotse. He kissed me and Tita Lalaine. Ganoon din ang ginawa ni Rafael sa mommy niya at nang tumingin siya sa akin ay nagm

Mika"J-Jerome, si R-Rafael. H-Hindi ko kayang mawala siya. Diyos ko, 'wag ang anak," nanghihinang pakiusap ni Tita Lalaine habang kayakap si Papa Jerome. Nasa tabi lang ako, nanghihina at kanina pa tulala. Good thing, naisalba siya kanina. Pero ngayon kritikal pa rin siya. May namuong blood clot sa baga niya. Kaya nasa operating room siya ngayon. Alam kong magagaling ang mga doktor dito sa ospital na 'to. Pero kung may pagkakataon pa ako'y mas pipiliin ko ang pinakamagaling. Si Rafael ang pinag-uusapan, hindi dahil mahal ko siya, kun'di ayaw kong mawalan ng ama ang aking anak. Ayaw kong magdusa muli ang parents niya at lalong ayaw ko siya mawala, iyon ang totoo. Mas gugustuhin kong makita ko siya sa ibang babae na masaya, kaysa kailanman ay 'di ko na masilayan ang kaniyang mukha."Hija, you should rest. Baka mapano ka. Si Rafa kailangan ka niya," umiling ako kay Papa Jerome. Lumapit ako sa kaniya. Magkayakap pa rin sila ni Tita Lalaine, parehong mugto ang mga mata. Kaya wala akong si

Rafael's POVIt was during my last year of high school when I first saw Mika. She looked like an angel who had descended to earth, that is why she instantly caught my attention. And who wouldn't notice her? Aside from being beautiful with brains, she was also an exceptional athlete. She was one of the best volleyball players in the entire school.We weren't so different, actually. I was also part of the school's basketball team. The only problem was, being the son of a senator meant I always had a bodyguard trailing behind me. That's why I eventually decided to leave the team—even though basketball was one of my first loves.Why? Simple. I just wanted to get rid of the guards constantly hovering around me.In the end, only one remained—my driver-slash-bodyguard. But we eventually grew close, almost like friends. Sometimes he even let me go wherever I wanted. What mattered was that we went home together as if nothing happened.I was too shy and too intimidated to approach her, so I set