Todos os capítulos de พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Capítulo 111 - Capítulo 120

ประตูห้องลิฟท์ปิดลง แพรมุกสบถกับตัวเองด้วยเสียงเบาที่สุดแต่ทันทีที่ก้าวออกมาจากลิฟท์ หญิงสาวกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งหลุดพ้นจากห้องที่อากาศเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก เธอเดินต่อไปตามทางเดินเพื่ออกจากสำนักงานใหญ่โดยไม่หันกลับไปมองอีกราวกับอยากทิ้งทุกอย่างไว้ด้านหลัง คำพูดของจอมทัพยังคงตามติดอยู่ในหัว ...แต่ฉันต้องการให้เธอไป ลองทำตามใจฉันดูสิเผื่อฉันจะเปลี่ยนใจเซ็นหย่าให้เธอ... แพรมุกเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไรกับคำพูดนั้น โกรธ โมโหหรือดีใจ แต่แค่คิดถึงความเป็นไปได้อย่างหลัง หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง “บ้าจริง...” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนเดินเร็วขึ้น เธอรู้สึกเพียงว่าต้องออกไปจากที่นี่ ออกไปจากสายตาที่น่าอึดอัดของจอมทัพ ออกจากห้องประชุม ออกจากบรรยากาศที่ทำให้หัวใจของเธอสับสนจนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ แพรมุกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเรียกรถ แต่แล้วก็หยุดมือเธอยังไม่อยากกลับโรงแรม อย่างน้อย...ตอนนี้เธอยังไม่อยากอยู่คนเดียว หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนตัดสินใจเดินออกไปยังถนนด้านหน้าอาคาร เมืองในช่วงบ่ายยังคงเต็มไป

อชิระยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขาคิดว่ามันดีกว่าที่ทำให้คนตรงหน้ายิ้มออกได้บ้าง “โอเคๆ ฉันรู้แล้วว่าคุณแพรมุกดาจริงจังมาก” “นายอย่ามาประชดนะ” “ฉันชมต่างหาก” “ฟังยังไง ก็ไม่เหมือนชมเลยสักนิด” “เธอคิดไปเอง” แพรมุกหันกลับมาถลึงตาใส่เขา ก่อนจะก้มลงมองห่วงวงสุดท้ายในมือ สีหน้าของหญิงสาวเริ่มจริงจังขึ้นอีกครั้งราวกับเกมเล็กๆ ตรงหน้ากลายเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต “นี่คือครั้งสุดท้ายแล้วนะ” เธอพูดราวกับเรียกสติเหมือนการโยนห่วงนี้คล้ายโอกาสที่เธอได้กลับมา “ครับ” แพรมุกสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาจับจ้องไปยังขวดตรงหน้าอย่างตั้งใจ เธอยกมือขึ้นช้าๆ แต่ก่อนที่จะทันได้เหวี่ยงห่วงออกไป จู่ๆ ก็มีใครบางคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง แพรมุกยังไม่ทันรู้ตัวเพียงครู่เดียวมือใหญ่คู่หนึ่งเอื้อมเข้ามาจับข้อมือของเธอเบาๆ หญิงสาวชะงักทันที สัมผัสนั้น...ช่างคุ้นเคยเกินไป “ข้อมือเธอแข็งเกินไป” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู แพรมุกนิ่งค้างหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ถ้าเกร็งแบบนั้น ยังไงก็ไม่เข้า” เสียงนั้นทำใ

ความเงียบปกคลุมบริเวณไปทั่วหญิงสาวจ้องมองหน้าคนตรงหน้านิ่ง คำพูดมากมายถูกกลืนลงคอไปเมื่อโทรศัพท์ในกระเป๋าของแพรมุกสั่นขึ้น เธอมองหน้าจอมทัพอีกครั้งด้วยแววตาที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวละสายตาจากเขาก่อนจหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แม่ แพรมุกชะงัก เธอมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับสาย “ค่ะแม่” “น้องแพร หนูอยู่ไหนลูก” เสียงร่าเริงของผู้เป็นแม่ดังมาจากปลายสาย ทำให้ความตึงเครียดในใจของเธอคลายลงไปเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “อยู่ข้างนอกค่ะ แพรออกมาเดินเล่น” “ดีเลย แม่โทรถูกเวลา นึกว่าหนูประชุมอยู่” แพรมุกขมวดคิ้ว “แม่มีอะไรรึเปล่าคะ” ปลายสายเงียบไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของมารดาจะดังขึ้นอีกครั้ง “แม่กับพ่อเพิ่งมาถึงสวิตเซอร์แลนด์ พอดีมีประชุมผู้ถือหุ้นของเทวาภิรมย์กรุ๊ปน่ะลูก” แพรมุกนิ่งไปพลางหันไปมองอชิระที่ยืนอยู่ข้างๆ “อะไรนะคะ? มีประชุมผู้ถือหุ้น...ทำไมแพรไม่รู้เรื่องนี้” หญิงสาวจ้องนิ่งที่อชิระเพราะเธอรู้ทันทีว่าเขาต้องรู้เรื่องนี้อยู่

“ไม่เป็นไรแพร ฉันเข้าใจเธอที่เธอจะรู้สึกแบบนั้น” เสียงของจอมทัพดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แพรมุกเงยหน้าขึ้นมองเขาอยู่เนิ่นนาน “เธอยังไม่ต้องตอบอะไรตอนนี้ก็ได้ เพราะยังไงซ๊ะฉันก็จะรอเธออยู่ดี” น้ำเสียงของชายหนุ่มไม่ได้มีความกดดันเหมือนก่อนหน้านี้ ไม่มีคำพูดรั้ง ไม่มีคำสั่ง และไม่มีการพยายามบังคับให้เธอต้องเลือกอะไรในตอนนี้ เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยสายตาที่ทำให้หัวใจของแพรมุกยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม เพราะบางครั้ง...การที่จอมทัพยอมถอยให้เธอหนึ่งก้าว กลับทำให้เธอไม่รู้ว่าควรถอยหนีเขาไปทางไหน แพรมุกไม่ได้ตอบอะไรอีกเธอเพียงละสายตาจากเขา ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกและเดินออกมาจากตรงนั้น และครั้งนี้จอมทัพไม่ได้ตามมาแต่คำพูดของเขา...กลับตามเธอมาตลอดทาง “แพร...” เสียงเรียกดังขึ้นแต่แพรมุกยังคงนั่งนิ่งอยู่ภายในรถของอชิระ สายตาจ้องมองทิวทัศน์ภายนอกผ่านกระจกหน้าต่าง อาคารสูง ถนน และผู้คนที่เดินผ่านไปมา ทุกอย่างเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวของเธอกลับยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดเพียงประโยคเดียว เธอยังไม่ต้องตอบอะไรตอนนี้ก็ได้ เพราะยังไงซ๊ะฉันก็จะรอเธออยู่ดี

“เรื่องของพวกหนู แม่คงไม่เข้าไปยุ่งหรอก วันนี้ได้มาเจอกันก็ดีแล้ว” คำพูดนั้นทำให้แพรมุกและจอมทัพหันมองหน้ากัน “แต่ในฐานะแม่...แม่แค่อยากรู้ว่าลูกสาวแม่มีความสุขหรือเปล่า” บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีแพรมุกเม้มริมฝีปาก ส่วนจอมทัพ...มือที่อยู่ข้างลำตัวกำแน่นขึ้นเล็กน้อยเพราะคำถามนั้นเป็นคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเขา คนที่รู้ดีว่า...ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย “ไปนั่งกันก่อนเถอะค่ะ” แพรมุกรีบพูดขึ้นเหมือนต้องการตัดบทสนทนา ผู้เป็นแม่มองลูกสาวก่อนยิ้มบางๆ “ได้สิ” แต่ก่อนที่แพรมุกจะเดินไปมือใหญ่ของจอมทัพกลับยื่นออกมา หญิงสาวชะงัก เขาไม่ได้จับมือเธอ เพียงยื่นแขนออกมาให้เหมือนสุภาพบุรุษที่กำลังรอให้ภรรยาควงแขน แพรมุกมองเขานิ่งไม่มีคำพูดหรือไม่มีการบังคับ มีเพียงสายตาที่เหมือนกำลังถามว่า... เธอจะยอมให้ฉันเดินข้างเธอในคืนนี้ไหม หัวใจของแพรมุกเต้นแรงก่อนในที่สุด...มือของเธอจะค่อยๆ วางลงบนแขนของเขาและเป็นครั้งแรกที่จอมทัพเดินเข้าไปพบครอบครัวของเธอในฐานะ...สามีของแ