All Chapters of พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก: Chapter 121 - Chapter 130

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงตอบไม่ได้หรือบางที...เธออาจตอบได้ แต่ไม่กล้าพอที่จะพูดออกมาเพราะการใช้ชีวิตกับจอมทัพในอดีต ไม่ได้มีความสุขเหมือนที่ใครๆ คิด เธอเคยเหงา น้อยใจและร้องไห้อยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ เคยถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนว่า การแต่งงานครั้งนี้มีความหมายอะไรกับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ กันแน่ แต่ตอนนี้...แพรมุกกลับไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร เพราะจอมทัพคนปัจจุบันกำลังนั่งจับมือเธออยู่ใต้โต๊ะและสิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุดคือ...เธอเริ่มชินกับมัน ชินกับจอมทัพคนปัจจุบันที่พูดคำว่ารักกับเธอ “ก็...” หญิงสาวลากเสียงเบาๆ จอมทัพหันมามอง แพรมุกสูดลมหายใจเข้าลึก “ก็ไม่ได้แย่ค่ะ” ดวงตาของจอมทัพเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ไม่ได้แย่?” “ใช่ค่ะ” “แค่นั้น?” แพรมุกหันขวับ “แล้วคุณจะให้ฉันตอบอะไรอีก” “ฉันนึกว่าอย่างน้อยเธอจะบอกว่า มีความสุขมากๆ ฉันดูแลเธออย่างดี” “ฉันไม่ได้อยากพูดแบบนั้นนี่” “แต่เธอก็ควรพูดความจริงสิ” “จอมทัพ!” เสียงหัวเราะของผู้เป็นแม่ดังขึ้นอีกครั้งราวกับชอบ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงราวกับถูกปิดเสียง แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุขที่อบอวลอยู่ในมื้อค่ำที่แสนอบอุ่น แต่สำหรับพีระกิตแล้วภาพนี้เหมือนขุมหลุมศพของความทรงจำที่เขาอยากลืมไปตลอดชีวิต ภาพของรูปถ่ายที่มีชายสามคนยืนเคียงกัน คนแรกคือพ่อของเขา คนที่สอง...คือคุณพีระกิตเอง ส่วนชายคนสุดท้าย...สวมสูทสีเทาบนมือขวา...สวมแหวนเงินรูปงูทันทีที่มองภาพนี้เขากลับรู้สึกถึงความกลัวและกังวลจนจอมทัพและแพรมุกสังเกตได้ "พ่อคะ..." เธอเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อเสียงแผ่ว "ภาพนี้มีคุณพ่ออยู่ด้วยใช่มั้ยครับ?" คนตรงหน้าหงักหน้าเบาๆ "ใช่...คนนี้คือฉันเอง ตอนอายุได้ 23 ปี เพิ่งเรียนจบจากมิชิแกน" จอมทัพพงักหน้ารับเบาๆ "ส่วนคนแรกก็คือพ่อของผม คุณพ่อจำได้ใช่มั้ยครับ?" "ไม่มีใครลืมหมอนั่นได้ลงหรอก พ่อของเธอมันตัวแสบในรุ่น ชอบแกลล้งทุกคนไปทั่ว...ตอนที่รู้ว่า ลูกสาวฉันต้องแต่งงานกับเธอ ฉันถึงได้คิดหนักมากๆ ไง" จอมทัพเผยรอยยิ้มออกมาจางๆ แม้ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อจะเบาบางมาก แต่การได้ฟังเรื่องราวของพาอจากคนอื่นก็ทำให้เขายิ้มออกมาได้ "แล้วผู้ชายอ

จอมทัพจ้องมองภาพนั้นนิ่ง หัวใจของเขากำลังสั่นไหวกับคนตรงหน้า แพรมุกนั่งอยู่บนเก้าอี้นวม เรือนผมยาวปลิวไหวไปตามแรงลมอ่อนๆ แสงจากเมืองด้านล่างสะท้อนเข้ามาบนใบหน้าของเธอจนดูงดงามเกินกว่าที่เขาจะละสายตาได้ “มองอะไร...” หญิงสาวถามขึ้นเบาๆ จอมทัพไม่ตอบทันที เขาเพียงยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปลิวลงมาบดบังใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา “มองภรรยาของฉัน” แพรมุกหน้าแดงขึ้นทันที จอมทัพนั่งลงที่เก้าอี้นวมนั้นพลางรั้งร่างบางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากร้อนจูบไล้ไปตามซอกคอและเนินอก มืออีกข้างรั้งสายของเสื้อตัวบางของหญิงสาวลงก่อนที่ใบหน้าจะโน้มลงต่ำและดูดเลียยอดอมชมพูนั้นอย่างหิวโหยจนหญิงสาวเผลอครางออกมาเบาๆ "อ๊ะ...จอมทัพ" มือบางจิกผมของเขา ในขณะที่มือบางลูบไล้ที่ยอดแก่นกายใหญ่ที่ซุกตัวอยู่ในกางเกง จอมทัพใช้มืออีกข้างรั้งกางเกงออกเผยให้เห็นแก่นกายใหญ่ที่ชูช่อ หญิงสาวโน้มตัวลงพลางดูดเลียแก่นกายใหญ่จนจอมทัพเอ่ยครางออกมาไม่ได้ศัพท์ "แพร...อ๊ะ...แพร" ลิ้นเรียวระรัวอยู่บนแก่นกายอมรูดขึ้นลงอยู่อย่างนั้น ชายหนุ่มบีบเค้นยอดอกใหญ่นั้นอย่างเสียงซ่าน เพียงครู่เดียวแพรมุกก็ลุกขึ้น "ฉัน..

แสงแดดยามเช้าค่อยๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้อง อากาศเย็นสบายของเช้าวันใหม่ในเมืองซูริกนกต่างร้องเพลงอยู่ที่ริมระเบียงห้อง แพรมุกขยับเปลือกตาช้าๆ ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่ทำให้เธอชะงัก อ้อมแขนแข็งแรงกำลังโอบรัดเอวของเธออยู่ หญิงสาวก้มลงมองนิ่ง จอมทัพยังคงหลับสนิท ใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่ปกติเต็มไปด้วยความเย็นชาและความจริงจัง กลับดูผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อในยามหลับ เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อย หน้าผากแตะอยู่ใกล้กับไหล่ของเธอ และที่สำคัญ...เขากอดเธอแน่นมาก แพรมุกเผลอมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนมุมปากจะค่อยๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “หลับเหมือนเด็กไม่มีผิดเลย...” เธอพึมพำเบาๆ เธอยิ้มกับภาพตรงหน้า แทบจำไม่ได้เลยว่าชาติที่แล้วเธอเคยได้ใกล้ชิดกับเขาขนาดนี้สักครั้งหรือไม่ เมื่อคืนจอมทัพเองแทบไม่ได้หลับ หลังจากชรินทร์โทรมา เขาจัดการทุกอย่างอยู่พักใหญ่ ทั้งเรื่องพ่อแม่ของเธอ เรื่องโรงแรมเดิม และเรื่องคนที่พยายามเข้าไปในห้องพัก รวมถึงพยายามดูแลเธอให้สงบใจลง แต่สุดท้ายร่างกายของเขาก็หมดแรง จนเขาต้องกลับนอนอยู่ข้างเธอแบบนี้ มือหนากอดเอวเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเพียงแ

แพรมุกแทบไม่รอให้รถจอดสนิท ทันทีที่รถของจอมทัพแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงแรมในเครือของเขา หญิงสาวก็รีบเปิดประตูลงจากรถทันทีจนจอมทัพที่เดินตามลงมาต้องรีบคว้าข้อมือเธอไว้ “แพร ช้าลงหน่อย!” "คุณจะให้ฉันหยุดเหรอ...คุณไม่รู้หรอกว่า การสูญเสียมันน่ากลัวแค่ไหนอ่า" แพรมุกเสียงสั่น เธอสะบัดข้อมือออกและรีบเดินต่อ หัวใจของเธอเต้นแรงมาตลอดทาง ความรู้สึกเมื่อชาติที่แล้วกลับมาฉายชัดอีกครั้งในความรู้สึก ตอนที่เธอสูญเสียพ่อกับแม่แบบที่ไม่มีวันกลับ เธอไม่มีวันยอมกลับไปเจอเรื่องราวแบบนั้นอีก เมื่อคืน...คำพูดของจอมทัพในตอนนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด มีคนพยายามเข้าไปในห้องพักของพ่อกับแม่เธอเพียงแค่คิดว่าหากคนของจอมทัพไปไม่ทัน...เพียงแค่คิดว่าถ้าชาตินี้ต้องสูญเสียพ่อกับแม่ไปอีก แพรมุกก็แทบหายใจไม่ออก “พ่อแม่ของฉันอยู่ชั้นไหน!” “แพร...” “ชั้นไหน ตอบมาสิจอมทัพ!” จอมทัพมองสีหน้าซีดเผือดของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “ชั้นสิบสอง ฉันจะพาไปเอง” หญิงสาวรีบเดินเข้าไปภายในโรงแรมทันที แม้จอมทัพจะสั่งให้คนดูแลความปลอดภัยเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่สำหรับแพรมุกตราบใดที่เธอยังไ