جميع فصول : الفصل -الفصل 100

“แล้วคุณมาทำไม” ชายหนุ่มยื่นเสื้อโค้ตในมือให้ “ไปเดินเล่นกับฉันหน่อย” แพรมุกมองเสื้อโค้ต ก่อนเงยหน้ามองเขา “ตอนนี้เลย?” “อืม” “คุณเพิ่งปวดหัวจนแทบหมดสติเมื่อบ่ายนะคะ” “ฉันไม่ได้จะไปวิ่งมาราธอนซ๊ะหน่อย แค่อยากเดินเล่นกับเธอ” “แต่คุณควรพัก” “เดินเล่นกับเธอ...ก็เหมือนฉันได้พักแล้ว” หญิงสาวชะงักไปกับคำพูดที่ดูจริงจังของเขา “ขอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าสักแปบนะ...” อากาศยามค่ำคืนของซูริกเย็นกว่าที่แพรมุกคาดไว้เล็กน้อย ทันทีที่ประตูกระจกของอาคารเปิดออก ลมหนาวก็พัดปะทะใบหน้าจนหญิงสาวต้องย่นคอเข้าไปในเสื้อโค้ตโดยอัตโนมัติ จอมทัพที่เดินอยู่ข้างๆ เหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนมือใหญ่จะยื่นมาจับปกเสื้อของเธอแล้วดึงให้กระชับขึ้น “บอกแล้วว่าข้างนอกหนาว” “ฉันก็ใส่เสื้อแล้วนี่ไงคะ” เธอหันไปค้อนเขาเบาๆ “แต่เมื่อกี้ใครจะออกมาโดยไม่ติดกระดุมนะ” จอมทัพลอยหน้าลอยตาพูดพลางยิ้มทะเล้น “ฉันแค่ยังไม่ทันได้ติด” “ครับนายหญิง” ชายหนุ่มก้มลงติดกระดุมเม็ดบนให้เธอเสียเอง แพรมุกชะงักจังหวะที่เ

“แต่ฉันยังไม่ได้พาเธอเที่ยวเลยนะ” จอมทัพเริ่มทำหน้าไม่โอเค แพรมุกชะงัก “แถมเรายังเดินมาไม่ถึงครึ่งงานเลย” “เอาไว้วันหลังก็ได้นี่คะ” “ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ยอม” “ทำไมคะ” ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ก่อนตอบง่ายๆ “ก็ฉันอยากเที่ยวกับเธอคืนนี้” เขาหันหลังและนั่งยองๆ อีกครั้งด้วยใบหน้าที่เอาแต่ใจ “เร็วครับนายหญิง...ขึ้นมา” “ไม่ค่ะ” “แพร...ขอร้อง...นายหญิงครับ” จอมทัพทำหน้าอ้อนอีกครั้ง “เรียกแบบนี้ก็ไม่ขึ้น!” จอมทัพถอนหายใจ ก่อนลุกขึ้นเต็มความสูง แพรมุกยิ้มอย่างผู้ชนะ “เห็นไหม นั่งพักก็...ว้าย!” ร่างบางถูกช้อนขึ้นจากเก้าอี้ในพริบตา แขนข้างหนึ่งรองใต้ข้อพับ อีกข้างโอบแผ่นหลังของเธอเอาไว้แน่น จนแพรมุกตกใจรีบยกสองแขนคล้องคอเขาโดยอัตโนมัติ “จอมทัพ!” “ก็ให้เลือกแล้วนี่ครับนายหญิง” ชายหนุ่มทำหน้าเจ้าเล่ห์ราวกับถูกใจเป็นที่สุด “ปล่อยฉันลงนะ!” “ไม่” “จอมทัพ...คนมองหมดแล้ว!” “ก็ปล่อยให้มองไปสิ ผัวจะอุ้มเมียที่ขา

แพรมุกยิ้มจางๆ พลางก้มลงมองข้อเท้าที่เดินกะเผกๆ อยู่ เธอพยายามจะไม่แตะจอมทัพ พยายามยืนด้วยตัวเองให้ได้ แต่ข้อเท้าที่อักเสบอยู่กลับเจ็บแปลบเกินจะยืนด้วยตัวเองได้ จอมทัพจึงโอบเอวเธอไว้แน่นจนหญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา “พอดี...ข้อเท้าแพลงนิดหน่อยน่ะค่ะ” เธอตอบพลางหลบสายตา อยู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า ในคำถามของลลินมีความหมายอย่างอื่น ความหมายของคนรักเก่าที่เธอก็ไม่อยากนึกถึง “นิดหน่อยอะไรล่ะ” จอมทัพพูดแทรกทันที สีหน้าเขาจริงจังพลางก้มลงมองข้อเท้าเธอ “เดินแทบไม่ไหวแล้วยังจะดื้ออีก” “จอมทัพ” แพรมุกหันไปค้อนพลางตีแขนเชาเบาๆ “ก็มันเรื่องจริงนี่” “ฉันเดินเองได้น่ะ” “แล้วเมื่อกี้ใครให้ฉันอุ้มนะ” เขาทำสีหน้าหยอกล้อหญิงสาวจนเธอหันไปหน้างอใส่ “ฉันไม่ได้ให้! คุณอุ้มเองต่างหาก” “แต่เธอก็กอดคอฉันแน่นดีนะ” ใบหน้าของแพรมุกแดงขึ้นทันที ขณะที่จอมทัพกลับยิ้มอย่างอารมณ์ดี ลลินมองคนทั้งคู่เงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งในแววตาสั่นไหวราวกับมีบางความคิดแล่นผ่านชั่วขณะ ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันสมเป็นคู่รักใหม่จริงๆ ก่อนที่

แสงแดดยามเช้าของเมืองซูริกสาดผ่านม่านสีขาวบางเข้ามาในห้องพักอย่างอ่อนโยน วันธรรมดาของเช้าวันหยุดที่ไม่มีงานอะไรให้แพรมุกและจอมทัพต้องสะสาง จอมทัพลืมตาขึ้นช้าๆ อาการปวดศีรษะเมื่อคืนทุเลาลงแล้ว แต่สิ่งที่ยังไม่จางหายคือภาพความทรงจำที่ไหลวนอยู่ในหัว ทั้งห้องทำงาน...หิมะ...กรอบรูปของเขากับแพรมุก...ก่อนภาพนั้นจะถูกแทนที่ด้วยลลินอีกครั้ง ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือยกขึ้นกุมขมับเบาๆ "...ทำไม" เขาพึมพำกับตัวเอง "...ทำไมถึงจำได้แต่เรื่องลลิน แล้วเรื่องแพรล่ะ..." เขาขยี้หูขยี้ตาเรียกสติ ทั้งที่เมื่อคืน...เขามั่นใจว่าภาพที่จำได้คือ ผู้หญิงที่อยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ไม่ใช่ลลินแท้ๆ แต่ทำไมตอนนี้กลับเป็นภาพของลลิน จอมทัพสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่อยากปลุกแพรมุกตั้งแต่เช้าเพราะเมื่อคืนกว่าจะพาเธอไปส่งห้องก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว จอมทัพหันมองถุงที่ใส่ของบางอย่างไว้ เขาลุกขึ้นและเดินไปเปิดดูอย่างเบามือ กล่องดนตรีชิ้นที่ตั้งใจจะซื้อให้แพรมุกแต่กลับยังไม่ได้ให้เธอเมื่อคืน มีหลายอย่างที่เขารู้สึกชัดว่ากำลังติดค้างหญิงสาวอยู่ แม้จะจำไม่ได้สักนิดว่

"ไม่ต้องฝืนเก่งตลอดเวลาก็ได้ต่อหน้าผม...เธอร้องไห้ได้เสมอนะ" เพียงเท่านั้น...น้ำตาที่แพรมุกกลั้นไว้ก็ไหลลงมาอีกครั้ง เธอก้มหน้าลงอย่างเงียบงันโดยไม่รู้เลยว่า...ภายในร้านกาแฟ จอมทัพเงยหน้าขึ้นมองออกมาทางกระจกพอดี สายตาของเขาหยุดนิ่งทันทีภาพที่เห็นคือแพรมุกกำลังยืนอยู่กับอชิระและมือของอชิระ...กำลังลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน หัวใจของจอมทัพกระตุกวูบอย่างรุนแรงโดยไม่มีเหตุผลไม่มีความทรงจำใดๆแต่เขากลับรู้สึก...ไม่ชอบภาพตรงหน้านี้เอาเสียเลย... จอมทัพจ้องมองผ่านกระจกออกไปด้านนอกร้านกาแฟ ใบหน้าของเขานิ่งแต่ภายในใจกลับปั่นป่วน ภาพที่เห็น...คือแพรมุกกำลังยืนอยู่กับอชิระแม้ทั้งคู่จะไม่ได้กอดกัน ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย แต่อชิระกลับยกมือลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยนและแพรมุกก็ไม่ได้ปฏิเสธ หัวใจของจอมทัพกระตุกอย่างรุนแรง อีกแล้ว...เธอกลับไปหามันอีกแล้ว เสียงในใจของเขาดังขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ครั้งก่อนที่เจอกันถ้าเขาไม่ป่วยจนเข้าโรงพยาบาล ผู้ชายคนนั้นคงทำให้แพรมุกยืนกรานจะหย่ากับเขาไปแล้ว "จอมทัพ?" เสียงของลลินดึงเขากลับมาสู่ความจริง ชายหนุ่มลุกขึ้นแท