Todos los capítulos de อย่าเพิ่งตกหลุมรักกันเลย (Let's not fall in love): Capítulo 11 - Capítulo 20

สนามบาสฯ ของมหาวิทยาลัย“แกเข้าไปเอาให้เพื่อนหน่อย ไม่กล้าอะ” ฉันดันตัวอลินให้เข้าไปในสนามบาส ส่วนตัวเองตั้งใจจะยืนรอเพื่อนอยู่ข้างนอก“เอ๋า แกก็ไปกับฉันดิ ไหน ๆ เราก็มาถึงที่นี่แล้ว กลัวอะไรอ่า” อลินที่ยังไม่รู้วีรกรรมเมาพูดมั่วซั่วของเพื่อนพยายามคะยั้นคะยอให้ฉันเข้าไปด้านในกับเธอ ฉันขืนตัวเองเอาไว้สุดชีวิต ก่อเรื่องน่าอายไว้แบบนั้นจะให้ฉันเดินยิ้มแฉ่งแกล้งทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น มันทำได้ที่ไหนกันล่ะ แค่คิดมันก็น่าอายจนอยากมุดหน้าลงดินเป็นตุ่นปากเป็ดดำดินหนีกลับบ้านแล้ว เอ๊ะแล้วฉันจะพูดถึงตุ่นปากเป็ดทำไมกัน แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ฉันเข้าไปเจอคุณพี่ขายาวไม่ได้จริง ๆทว่าท้ายที่สุดตัวฉันก็พ่ายแพ้ให้เพื่อนที่ตัวเล็กกว่า ฉันโดนอลินลากเข้ามานั่งตัวแข็งทื่ออยู่ข้างสนาม ขณะที่การแข่งขันกำลังดำเนินไปอย่างน่าตื่นเต้น หันรีมองซ้ายมองขวากองเชียร์นั่งเต็มทั้งสองฝั่งสายตามองร่างกำยำสูงโปร่งเคลื่อนไหวเลี้ยงบอลอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นเสียงกรี๊ดดังลั่นทั้งสนาม เมื่อเขาทำแต้มให้กับทีมได้อีกสองคะแนน มองดูคะแนนบนบอร์ดคณะสถาปัตย์ฯของเราใกล้ครองเกมแมตช์นี้แล้วล่ะ เกมดำเนินมาถึงช่วงห้านาทีสุดท้าย สายต

“เออ…สะดวกสิคะ” ทำไมไฟเขียวมันขึ้นช้าขนาดนี้ “คืนนั้นมีนเมา มีนก็พูดเรื่อยเปื่อย พี่ไลฟ์อย่าถือสาเก็บเอามาคิดเลยเนอะ” ทำเนียนใช้คำพูดเป็นกันเองตีสนิทพี่เขาไปอีก“งั้นก็มองได้แล้ว”“คะ” เมื่อกี้เขาพึมพำอะไรน่ะ ฉันได้ยินไม่ถนัดเลย“ไฟเขียวแล้ว” เขาตอบกลับมา ในตอนนั้นเองที่สัญญาณไฟนั้นเปลี่ยนสีอย่างที่เขาบอกจริง ๆ พี่ไลฟ์จึงยืดตัวตรงและหันไปขับรถต่อและเขาก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเลย เรานั่งเงียบกันจนกระทั่งถึงร้านชาบู รถหยุดจอดสนิทฉันจึงรีบปลดสายเบลท์คาดตัว คว้าสายกระเป๋าขึ้นคล้องไหล่เตรียมออกจากรถทันทีพอเดินลงมาก็เห็น อลิน พี่มุ่งและพี่เทคยืนรอกันอยู่หน้าร้าน ฉันจึงรีบเดินตรงไปหาพวกเขา โดยมีพี่ไลฟ์เดินตามหลังมาไม่ห่าง“เป็นไง ขั้นไหนละ” อลินเอ่ยกระซิบตอนที่เราสองคนเดินเข้ามาภายในร้าน“ไม่ขั้นไหนอะ เงียบตลอดทาง” ฉันกระซิบตอบ ส่งผลให้ยัยเพื่อนตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจในทันที ขอข้ามเรื่องที่เราพูดกันไปก่อนก็แล้วกัน ฉันยังรู้สึกมึนงงอยู่เลย“อะไรกัน อุตส่าห์ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง แกดันเป็นใบ้เนี่ยนะ”“ก็มันเขินเว้ย แกไม่ใช่ฉัน ไม่เข้าใจหรอก แค่พี่เขาจ้องหน้า หัวใจฉันเหมือนจะหลุดเลย”ทว่าในต

“เอาละไงหรือว่าสองคนนี้แอบแชตคุยกัน” น้ำเสียงพี่มุ่งดูตื่นเต้นกว่าปกติ สายตาคมเป็นประกายมองฉันสลับกับเพื่อนของเขาที่เอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่“มะ...ไม่ใช่นะคะ” ทำไมฉันต้องปฏิเสธเสียงตะกุกตะกักให้มีพิรุธเพิ่มแบบนี้ล่ะ แถมยังยกมือขึ้นโบกเป็นพัลวันอีกด้วย “แค่แอดเฟสเป็นเพื่อนกันเฉย ๆ เหมือนพี่มุ่งกับพี่เทคยังไงคะ”“สรุปคุยหรือไม่คุยกันแน่วะ” พี่มุ่งขมวดคิ้วสงสัย“ยังไม่ได้คุย” จู่ ๆ พี่ไลฟ์โพล่งขึ้นมาอย่างไม่ปี่มีขลุ่ย แต่คนฟังนั้นใจเต้นนำไปแล้ว “รออยู่”ประโยคที่เขาบอกว่ายังไม่ได้คุย ฉันพอเข้าใจได้ เขาอาจจะหมายถึงฉันกับเขายังไม่ได้คุยแชตกันแต่ไอ้คำหลังน่ะ ที่พูดแล้วมองตาฉันน่ะ คำว่ารออยู่ของเขามันหมายความยังไงกัน“คะ” ฉันเผลอครางตอบรับไปอย่างงุนงงพี่ไลฟ์ไม่ได้ให้คำตอบใด ๆ กลับมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและหันไปบอกพี่มุ่งที่กำลังตีหน้างุนงงไม่แพ้กัน “เดี๋ยวกูไปเคลียร์บิลที่แคชเชียร์”คล้อยหลังพี่ไลฟ์เดินออกไป พี่มุ่งจึงทิ้งตัวลงนั่งข้างฉัน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่อลินเดินกลับมานั่งที่โต๊ะพอดี“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” อลินทิ้งตัวลงนั่งและเอ่ยถามขึ้นมา“ก็ไอ้ไลฟ์กับน้องมีนมีเฟซบุ๊กกันแล้วอะดิ พี่เ

“ไม่ได้หรอกค่ะพี่ มีนเกรงใจ” ฉันแค่พูดเล่นเท่านั้นเอง ทำไมพี่ไลฟ์ใจดีและยิ้มหวานขนาดนี้นะ หนึ่งนาทีผ่านไปต่างคนต่างมองหน้ากันโดยไม่มีใครยอมเอ่ยลาจนกระทั่งพี่ไลฟ์เป็นฝ่ายเอ่ยคำลานั้น “ดึกแล้ว รีบเข้าบ้านเถอะครับ”“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ฉันยกมือไหว้ก่อนจะสะพายกระเป๋าเตรียมเปิดประตูลงจากรถ “พี่ไลฟ์ขับรถกลับดี ๆ นะคะ อ้อ เมื่อกี้มีนลืมบอกค่ะ ขากลับพี่ต้องวนซ้ายออกใช่ไหมคะ พอดีเขามีก่อสร้างถนนอยู่ช่วงหนึ่ง ขับรถระวังด้วยนะคะ”“ครับ เราเข้าบ้านเถอะ” พี่ไลฟ์พยักหน้าอย่างเข้าใจ ทว่าฉันเป็นพวกขี้กังวลเกินเหตุ เผลอทำตัวน่ารำคาญใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว“พี่ไลฟ์ขับรถดี ๆ นะคะ”“ครับ”เมื่อเห็นว่าพูดมากเกินไปฉันจึงรีบเปิดประตูลงจากรถทันที เดี๋ยวพี่เขาจะหาว่าฉันยื้อเวลาไม่ยอมลงจากรถเขา ระหว่างที่ยืนรอส่งพี่เขาขับรถออกไป กระจกสีดำที่ปิดสนิทถูกลดลงมาครึ่งหนึ่งด้วยฝีมือของคนด้านใน ฉันจึงเดินเข้าไปใกล้เพราะคิดว่าพี่ไลฟ์อาจจะอยากพูดอะไรสักอย่าง“มีน” เสียงทุ้มเจือด้วยความละมุนละไม“คะ”“มีนหลับดึกรึเปล่า”“ดึกค่ะ ทำไมเหรอคะ” ฉันตอบอย่างตรงไปตรงมา ในขณะที่กำลังงุนงงกับคำถามของเขา พี่ไลฟ์จึงถามขึ้นมาอีก ทว่าคำถ

“พิมพ์แบบนี้ หาเรื่องอยากจะมาหาเราหรือเปล่าเนี่ย” ฉันคิดเข้าข้างตัวเองไปนั่น เริ่มอาการหนักแล้วละมั้ง ขณะที่กำลังจะพิมพ์ตอบกลับไป เสียงของเจ้ามาร์เรียกฉันไว้เสียก่อนฉันจึงพิมพ์กลับไปบอกแค่ว่าตัวเองอยู่สนามกีฬาแถวหมู่บ้านและบอกว่ากำลังจะกลับบ้าน เดี๋ยวฉันจะทักไปหาอีกที อันที่จริงอยากจะชวนเขาคุยต่อยาว ๆ ไม่ได้อยากเล่นตัวอะไรเลย แต่ติดที่ว่ามาร์มันแอบมาอ่านแชตและเร่งกันอยู่ได้ฉันเลยจำใจต้องบอกแบบนั้นไปซึ่งพี่ไลฟ์ก็ตอบกลับมาว่า ‘โอเค’ เท่านั้นใช้เวลาแค่ห้านาทีเรากลับมาถึงบ้าน ตอนนี้พ่อกับแม่แต่งตัวเตรียมของออกมารอหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว ฉันกับมาร์เลยต้องรีบวิ่งไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ทุกอย่างมันเร่งรีบจนไม่มีเวลาทักไปหาพี่ไลฟ์เลย ไม่รู้ว่าเขารอฉันนานแค่ไหน จนกระทั่งฉันนั่งอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว ถึงได้มีเวลากดเข้าห้องแชต ทว่าจุดสีเขียวที่เคยเด่นชัดอยู่นั้นกลับหายไปแล้วพอเข้าไปดูในแชตอีกรอบ พี่ไลฟ์ไม่ได้ส่งอะไรมาเพิ่มเติม แต่ฉันคิดว่าควรพิมพ์ตอบกลับเขาไปตามที่ได้บอกเอาไว้CHATMe: ขอโทษนะคะที่ให้พี่รอ พอดีมีนต้องรีบแต่งตัวไปเวียนเทียนที่วัดกับครอบครัวพิมพ์เสร็จก็กดส่งไปทันที