Todos los capítulos de อย่าเพิ่งตกหลุมรักกันเลย (Let's not fall in love): Capítulo 21 - Capítulo 30

“ได้เยอะตลอด ลูกชายเจ้าของร้านมาใช่ปะ” อลินเบ้ปากแซวทันทีพลางหันไปมองร้านข้าวมันไก่ที่เรากำลังพูดถึงกัน“บ้า ลูกชายป้าเขามาแล้วเกี่ยวไรกับฉัน” ฉันโต้กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่อลินพูดถูกทุกอย่าง เนื้อไก่ต้มเกือบจะล้นจานเป็นฝีมือของลูกชายป้าเจ้าของร้านตักให้จริง ๆ และแน่นอนว่าเขาตักให้ด้วยความเสน่หาเสียด้วย ตอนยืนเข้าแถวรอเขาก็เอาแต่มองฉันตลอด ถ้าไม่รู้ว่าคิดอะไรก็คงไม่ใช่แล้วเขาชอบฉันและเคยมาขอไลน์ด้วย แต่ฉันปฏิเสธไป“เหรอ ลองให้ฉันไปซื้อบ้างสิ เห็นวิญญาณไก่ลอยมาเลย แปดมาตรฐาน” อลินเบ้ปากพลางจิ้มเนื้อไก่จากจานของฉันเข้าปากตัวเอง“พอแล้ว” ฉันเอ่ยปรามเสียงเบา ไม่ได้หมายถึงเรื่องอลินจิ้มไก่ของฉันไปกิน แต่ไม่อยากให้เธอพูดเรื่องผู้ชายคนอื่นต่อหน้าพี่ไลฟ์ ตอนที่อลินกำลังเรียกร้องความยุติธรรมและเผลอหลุดปากเรื่องคนที่มาจีบ ฉันแอบลอบมองปฏิกิริยาพี่ไลฟ์อยู่หลายครั้ง หวังว่าเขาจะแสดงความไม่พอใจหรือไม่ชอบบ้างเหมือนที่ฉันรู้สึกตอนที่ได้ยินนิลลาพูดถึงเขา แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคนที่อ่อนไหวมีแค่ตัวเองเท่านั้น พี่ไลฟ์นิ่งมากทำราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ควรสนใจยังไงอย่างนั้นกว่าที่อลินจะยอมเข้าใจ

“ถ้าหากมีนยังไม่แน่ใจจะปล่อยเบลอเก็บเอาไปคิดก่อนก็ได้” ปล่อยบง ปล่อยเบลออะไร เรื่องน่ายินดีขนาดนี้ ฉันดีใจจนพูดไม่ออกต่างหาก“หรือจะให้พี่ปล่อยเบลอดี”“ไม่ได้ค่ะ” สาบานว่าตอนตอบคำถามอาจารย์ยังไม่ชัดเจนขนาดนี้มาก่อน ในเมื่อเขาพูดออกมาแล้วจะปล่อยเบลอได้ยังไง เมื่อกี้ฉันน่าจะอัดเสียงเขาเผื่อเอาไว้เป็นหลักฐานพี่ไลฟ์เลิกคิ้วอย่างสงสัย สายตาคมจ้องลึกมองมาที่ฉันราวกับอยากอ่านใจกันอีกครั้ง“ไม่ได้คือไม่ให้จีบ” แย่แล้ว พี่ไลฟ์เข้าใจผิดไปไกลเลย“ไม่ใช่ค่ะ ๆ พี่คุยได้ จีบได้” ฉันโพล่งออกไปอย่างลืมตัว ทั้งยกมือปฏิเสธและพยักหน้าไปพร้อม ๆ กัน ทำตัวน่าอายอีกแล้ว แต่อีกคนเหมือนจะชอบใจที่เห็นฉันแสดงอาการเลิ่กลั่ก เขาถึงได้หัวเราะออกมา ฉันถึงได้รู้ว่าเขาตั้งใจแกล้งกัน“พี่ไลฟ์” ฉันเอื้อมมือไปตีแขนแกร่งอย่างลืมตัว ยังไม่ทันจะได้เป็นอะไรกัน ฉันก็ใช้กำลังกับเขาแล้วแถมยังไปต่อว่าเขาอีก “แกล้งมีนแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ”“แล้วพี่ต้องทำยังไงถึงจะน่ารักสำหรับมีน” ฉันจะไม่หวั่นไหวเลยถ้าฝ่ามือของเขาไม่ได้วางอยู่บนศีรษะ วินาทีนี้หน้าฉันคงแดงไปหมดแล้วคนหล่อเขาจีบสาวกันแบบนี้เหรอเนี่ย“พี่ไลฟ์ พอก่อนค่ะ ห้ามพูดแล้วน

ทันทีที่ได้ยินคำว่าเดต ใบหน้าฉันเกิดอาการร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะมันยังไม่ชินกับการที่เราอยู่ด้วยกันแล้วมาเจอคนรู้จักหรอก มันรู้สึกเขินยังไงไม่รู้ ระหว่างเราสองคนไม่มีคำตอบให้เธอและคิดว่าพี่น้ำฟ้าคงเข้าใจได้เอง เธอเลยข้ามบทสนทนานี้ไป“มาซื้อชีสเค้กเหรอ” พี่ไลฟ์เอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงปกติ“อื้อ หมดยัง”“ไม่แน่ใจ เขาน่าจะเก็บไว้ให้นะ” เขาตอบกลับ ดูเหมือนพี่น้ำฟ้าจะเป็นลูกค้าเจ้าประจำของร้านนี้แน่ ๆ“ต้องเก็บสิ ไม่เก็บจะฟ้องน้องชายเจ้าของร้านอะ” พี่น้ำฟ้าตอบกลับมาพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ“งั้นน้ำนั่งก่อน ไลฟ์ไปดูให้” สรรพนามที่เขาเรียกแทนกันนั้นมันดูสนิทสนมกันจัง ฉันมองพี่ไลฟ์ที่ลุกเดินไปยังเคาน์เตอร์ ขณะพี่น้ำฟ้าคนสวยเดินมานั่งตรงที่ของเขาแทน ทำไมฉันถึงรู้สึกอิจฉาที่พี่เขาแทนตัวเองว่า ‘ไลฟ์’ กับผู้หญิงคนอื่น“ชื่อน้องมีนใช่ไหมคะ” ฉันพยักหน้าและส่งยิ้มให้ เป็นครั้งแรกที่เราสองคนคุยกัน ที่ผ่านมาเราแค่เห็นกันผ่าน ๆ เท่านั้น แต่พอมาอยู่ใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่าพี่น้ำฟ้าเป็นคนสวยมาก แถมยังตัวหอมอีก ออร่าความเป็นเจ้าหญิงแผ่รอบตัวเธออ เพียงแค่รอยยิ้มขครั้งหนึ่งของเธอคงมีผู้ชายตกหลุมรักเป็นโขยง ย

“กลับบ้านดึกแบบนี้ ที่บ้านโอเคใช่ไหมครับ” พี่ไลฟ์ถามขึ้นตอนที่เขาจอดรถเสร็จเรียบร้อยแล้ว“โอเคค่ะ มีนบอกไว้แล้ว” ฉันตอบขณะเช็กของตัวเองว่ามีอะไรตกหล่นในรถของพี่เขาบ้างหรือเปล่า ระหว่างทางพี่ไลฟ์แวะซื้อน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ให้ฉันและฝากคนที่บ้านด้วย ตอนแรกที่เขาจอดซื้อฉันนึกว่าเขาซื้อไปกินเอง แต่เปล่าเลยเขากลับยื่นมาให้ฉัน คนอะไรหล่อแล้วยังมีน้ำใจอีก“แล้วที่บ้านไม่ว่าอะไรใช่ไหมที่พี่มาส่ง” พี่ไลฟ์ค่อนข้างเป็นกังวลเรื่องที่ตัวเองพาฉันไปนู่นมานี่โดยที่ไม่ได้ขออนุญาตกับพ่อแม่ฉันโดยตรง ซึ่งฉันก็บอกไปแล้วว่าพ่อแม่ฉันชิลล์มาก ขอแค่บอกว่าจะไปไหน ทำอะไร เพียงเท่านี้พวกท่านก็ไม่ว่าอะไรแล้ว แต่ดูเหมือนพี่ไลฟ์จะไม่คิดอย่างนั้น“ไม่ว่าหรอกค่ะ มีนบอกพวกท่านแล้วว่าพี่จะมาส่ง” การที่ฉันมีพี่ไลฟ์เข้ามาในชีวิต ไม่ว่าปลายทางความสัมพันธ์ของเราจะเป็นไปในทิศทางไหนก็ตาม ที่บ้านมีสิทธิ์ที่จะรู้ทั้งหมด อย่างที่บอกเราไม่ความลับต่อกัน“งั้นก็เข้าบ้านเถอะครับ ดึกแล้ว”“ขอบคุณนะคะ พี่ไลฟ์ก็ขับรถดี ๆ นะ” ฉันยืนรอจนพี่เขาขับรถออกไป จึงหมุนตัวเปิดประตูรั้วบ้านเข้าไปด้านในราวยี่สิบนาทีต่อจากนั้น โทรศัพท์สั่นแจ้งเตื

คำว่าเพื่อนกูทำใจฉันสั่นหมดแล้ว หันซ้ายหันขวามองหาร่างสูงที่คิดว่าคงอยู่แถวนี้ แต่ฉันไม่เห็นพี่ไลฟ์ในวงโคจรสายตาเลยเรื่องราวยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลง หากไม่มีใครเอ่ยห้ามปราม ในเมื่ออลินยังทำนิ่งเฉย ฉันคงต้องเป็นฝ่ายช่วยสงบศึกนี้“เออ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วเราไปกันดีกว่าไหม” ฉันดึงแขนอลินแกมบังคับให้ลุกขึ้นพร้อมกันนั้นก็ส่งสัญญาณให้ไอเทมลุกขึ้นตาม“เดี๋ยวพี่ไปส่ง” พี่มุ่งลุกขึ้นทันที“ไม่เป็นไร ตึก 12 ใกล้แค่นี้เองลินไปกับเพื่อน ๆ ได้”นัยน์ตาคมกริบจ้องแฟนตัวเองนิ่งเรียบ สุดท้ายเขาก็ยอมให้อลินได้ทำตามที่ต้องการ ส่วนเขาแยกตัวออกไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองเลย พี่มุ่งคงโกรธมากแน่ ๆเรามาสายเกือบสิบนาที โชคดีที่อาจารย์ส่งสายตาคาดโทษมองกันเท่านั้น ไม่ได้ต่อว่าหรือตักเตือนอะไร ฉันกับอลินจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งด้านในเงียบ ๆเรื่องวุ่นวายที่โรงอาหารถูกโยนทิ้งไปเมื่อคลาสเรียนได้เริ่มต้นขึ้น อาจารย์พิมพรเป็นคนดุและสอนเร็วมาก ไม่สามารถจะเหม่อลอยคิดเรื่องอื่นได้เลย เวลาเรียนสามชั่วโมงยาวนานราวกับข้ามวัน ตอนนี้ฉันกำลังสรุปเนื้อหาส่งอาจารย์ท้ายคาบ“แกเสร็จรึยัง” อลินเอ่ยถาม ขณะที่มือและสายตายังคงทำงานป