Todos los capítulos de อย่าเพิ่งตกหลุมรักกันเลย (Let's not fall in love): Capítulo 41 - Capítulo 50

เอ๊ะ หรือที่เขาพูดหมายถึงเขาอยากจะอยู่กับฉันหรือเปล่า โอกาสที่เขาจะสื่อแบบนั้นมีความเป็นไปได้สูงมากเลยนะจู่ ๆ หน้าฉันก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา เขินอายจนอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ ขณะที่ก้าวเท้าเดินหนี พี่ไลฟ์ก็ยังเดินตามหลังมา ไม่รู้ว่าเขาจะตามมาแกล้งล้ออะไรกันอีกกระทั่งฉันเดินเข้าไปในลิฟต์ที่เปิดออกมาพอดิบพอดี ทว่าพี่ไลฟ์ก็ตามเข้ามาและจัดการกดปิดประตูลิฟต์อย่างรวดเร็ว สายตาพลันเห็นนิ้วเรียวยาวกดที่หมายเลขแปด จากนั้นเขาจึงหันมามองฉันพร้อมกับพูดว่า “พี่นึกว่ามีนอยากจะนั่งรออยู่ที่ล้อบบี้เสียอีก”ดวงตาพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดประตู ทว่าฉันมันก็ช้าเกินไป ตอนนี้ลิฟต์กำลังทำงานเต็มประสิทธิภาพให้สมกับค่าบำรุงรักษาที่จ่ายไป เจ้ากล่องหรูหรานี่กำลังพาเราไปยังชั้นแปดฉันได้แต่ยืนทึ้งหัวตัวเองในความคิด ทั้งที่ตัวเองเป็นคนบอกเขาอย่างสวย ๆ ว่าจะนั่งรออยู่ที่ล้อบบี้ แต่ฉันดันเดินหนีเข้ามาในลิฟต์และกำลังจะขึ้นไปที่ห้องผู้ชายเนี่ยนะ สติอยู่ไหนหมด“ห้องพี่รกหน่อยนะครับ” พี่ไลฟ์เอ่ยบอกตอนที่เราหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องของเขา“ห้องกว้างจัง” ฉันยังตาโตตื่นเต้นกับการที่ได้มาห้องเขาเป็นค

“ขอบใจนะที่มาส่ง ขับรถกันดี ๆ นะ” ฉันยืนโบกมือให้คนทั้งสองที่อยู่ในรถ ดูเหมือนความสัมพันธ์ของคู่นี้จะเป็นไปได้สวยเลยละอยากเห็นลินมีความสุขเร็ว จัง คล้อยหลังรถของไอเทมขับออกไป ฉันจึงหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ทันใดนั้นเองที่ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากด้านในเจ้ามาร์พาใครมาบ้านอีกละเนี่ย สายตาเห็นรองเท้าผ้าใบสีขาวขนาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้าบันไดทางเข้าบ้าน สงสัยมาร์คงพาเพื่อนมาเที่ยวละมั้งฉันจัดการถอดรองเท้าเก็บไว้ในตู้อย่างเรียบร้อยและเดินเข้าไปด้านใน ขณะที่กำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นเพื่อขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน สายตาฉันเหลือบเห็นใครบางคนนั่งคุยกับน้องชายอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่นแม้จะเห็นเพียงด้านหลังแต่ฉันก็จำเขาได้ดี“นี่รูปพี่มีนตอนสามขวบฮะ” เสียงเจ้ามาร์ดังมาให้ได้ยิน “ขี้มูกโป่งเพราะแม่ไม่ยอมซื้อบาร์บี้ให้อะ”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาให้ได้ยิน หัวใจฉันพลันเต้นแรงเมื่อเขาส่งเสียงตอบกลับว่า “น่ารักดี”ปลายเท้าเบนเข็มไปยังบุคคลทั้งสองอย่างไม่เร่งรีบ ขณะเดียวกันก็พยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่“น่ารักแบบนี้ พี่สาวเราคงมีคนมาจีบเยอะ”“ไม่ค่อยมีหรอกฮะ” เจ้ามาตอบความจริงเลยนะ “ว่าแต่

ขณะที่เกมในสนามกำลังเริ่มต้น ทว่าฉันกลับไม่สนใจเลยสักนิด ในหัวมันมีแต่คำที่พี่น้ำพูดก่อนหน้านี้“มีนโชคดีมากเลยนะที่เจอไลฟ์เวอร์ชันนี้” สุดท้ายก็ทนสงสัยไม่ไหวจึงตัดสินใจถามพี่น้ำฟ้าออกไปตรง ๆ“เมื่อก่อนพี่ไลฟ์เป็นยังไงเหรอคะ”“พี่จะบอกว่ายังไงดีล่ะ เมื่อก่อนไลฟ์เป็นคนโลกส่วนตัวสูงน่ะ ตอนพี่เจอเขาครั้งแรก พี่ทำตัวไม่ถูกเลยนะ ไม่รู้ว่าต้องเข้าหาเขายังไงดี กลัวว่าเขาจะรำคาญ”ฉันได้แต่พยักหน้ารับรู้ ในใจกำลังขบคิด พยายามเรียบเรียงความสัมพันธ์ของคนทั้งสองจากข้อมูลที่ได้รับมา ดูเหมือนพี่น้ำจะไม่ใช่แค่เพื่อนของพี่ไลฟ์อย่างที่ฉันคิดจริง ๆ “พี่น้ำคงสนิทกับพี่ไลฟ์มากใช่ไหมคะ”“พี่ก็สนิทกับทั้งกลุ่มนะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม “เราอยู่ด้วยกันค่อนข้างบ่อยก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปมีแฟนน่ะ”“อ้อ” ฉันไม่รู้จะคุยอะไรต่อ ดูเหมือนพี่น้ำฟ้าจะไม่ได้สนใจฉันอีกต่อไปแล้ว ดวงตาคู่สวยจดจ่ออยู่ตรงสนามบาสฯจากนั้นเราสองคนแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยกระทั่งเกมการแข่งขันครึ่งแรกจบลง พวกพี่ ๆ นักกีฬาต่างทยอยเดินออกมาข้างสนาม และตอนนี้พี่ไลฟ์ก็เดินมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน“เหนื่อยไหมคะ” ฉันเอ่ยถามหลังจากที่มองพี่ไลฟ์ดื่มน้ำจนหมด

หลายวันต่อมา“ขำอ่า แม่งมีงอนแกด้วย” อลินยิ้มปนขำตอนที่เรากลับมานั่งที่โต๊ะ ก่อนหน้านี้เราสองคนเดินไปเข้าแถวเพื่อซื้อข้าวมันไก่เจ้าประจำ แต่มันก็มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้อลินขำไม่ยอมหยุดเสียที“แต่ฉันก็จ่ายเงินปกติเหมือนคนอื่นไหน ไม่ต้องให้เยอะก็ได้ ขอแค่ให้แบบมาตรฐานไม่ได้เลยหรือยังไง” ฉันหลุบมองจานข้าวมันไก่ของตัวเองที่แทบจะเรียกว่าวิญญาณ ไม่ว่าจะนับอีกสักกี่สิบรอบมันก็มีแค่หกชิ้นกับแตงกวาหนึ่งชิ้นถ้วน“ก็ข่าวที่แกคบกับพี่ไลฟ์ดังไปทั่วมหาลัยฯ เด็กมันคงงอน ในที่สุดแกก็มีวันนี้ วันที่ข้าวมันไก่ในจานน้อยกว่าของฉัน”“แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ” ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมาก่อนจะเอื้อมไปหยิบน้ำที่วางไว้ข้างตัว ไม่ลืมที่พูดขอบคุณคนที่ซื้อมาให้ “ขอบคุณนะ สิบบาทใช่ปะ เดี๋ยวเอาให้”ขณะกำลังจะหยิบกระเป๋าใบเล็กที่พกใส่เหรียญขึ้นมา ซียูที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เคาะที่จานข้าวเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจจากฉัน พอเงยหน้าขึ้นมาเขาก็พูดว่า “ค่าปากกา”ฉันพยักหน้ารับรู้ก่อนหน้านี้เราสี่คนเรียนห้องเดียวกัน ซียูที่นั่งเรียนอยู่ข้างฉันลืมเอาปากกามา เขาจึงขอยืมของฉันไปใช้ ฉันก็ให้เขาไปแบบไม่คิดอะไรและไม่คิดจะเอาคืนด้วย แต่ไม่ค

ฉันเงยหน้าขึ้นตามที่พี่เขาบอก จึงเห็นรอยยิ้มอุ่นที่ค้างไว้อยู่บนใบหน้าเขา จากนั้นเขาก็พูดประโยคเดิมที่ฉันพยายามเปลี่ยนประเด็น หากแต่เขาก็นำกลับมาอีกครั้ง “น้องมีนคะ”ฉันถอนหายใจออกมาอย่างคนปลงตก จากนั้นก็ปั้นหน้ายิ้มมองเขาด้วยสายตาที่คิดว่าน่าออดอ้อนที่สุดในชีวิต แล้วก็ตอบรับเขาอย่างที่ฉันเคยเห็นตัวอย่างจากคนตัวเล็กก่อนหน้านี้ “ขาพี่ไลฟ์”จบคำนั้นขนแขนฉันลุกวาบ รีบยกมือขึ้นปิดใบหน้าตัวเองที่เห่อร้อนด้วยความเขินอาย เหมือนเหตุการณ์เดิมเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อฝ่ามือหนาวางลงบนศีรษะฉันอย่างแผ่วเบาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ก็อ้อนเป็นนี่ ถ้าหากมีนต้องแข่งขัน พี่อยู่ข้างมีนนะ”ได้ยินเขาพูดเหมือนชื่นชมกันแบบนั้นแถมยังมีการกระทำที่ส่งผลอันตรายหัวใจหนักขนาดนี้ ฉันจะยืนให้เขามองหรือยังไง นอกจากเดินหนีเขาไปทั้งอย่างนั้น ไม่กี่วินาทีต่อมาพี่ไลฟ์ก็ตามมาทัน“วันนี้มีตลาดนัดหลังมอ มีนอยากไปไหม”ตอนนี้เราอยู่กันที่ลานจอดรถหน้าตึกของคณะ รถพี่ไลฟ์ก็จอดอยู่ที่นี่ ร่างสูงเปิดประตูเก็บกระเป๋าตัวเองไว้เบาะหลังก่อนจะเปิดประตูรถให้ฉัน“ไปค่ะ” ภาพของกินอร่อย ๆ ลอยมาในความคิดเต็มไปหมดจนลืมไปเสียสนิทว่าตัวเอ