Todos los capítulos de อย่าเพิ่งตกหลุมรักกันเลย (Let's not fall in love): Capítulo 31 - Capítulo 40

[LIFE RATTHAPAT PART]“มึงจะจ้องเขาจนไฟลุกท่วมร้านเลยหรือยังไง มาถึงขนาดนี้แล้ว ทำอะไรสักอย่างเถอะ” เทคหันไปบ่นคนที่กำลังตีหน้านิ่ง ทว่าสายตากลับดุดันแผ่รังสีอันตรายจนพวกผมไม่อยากพูดจุดประกายอารมณ์อะไรกับมันมากกว่านี้“มึงก็อีกคน” คราวนี้มันหันมาตีหน้านิ่วใส่ผม“อะไร” ผมถามกลับอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเทคต้องการจะสื่ออะไร“เด็กมึงไง” ปลายคางมันชี้ไปทางผู้หญิงร่างเล็กที่นั่งห่างออกไป ทว่ายังอยู่ในวงโคจรสายตาของผมตั้งแต่เดินเข้ามา หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอไม่ยอมรับสายหรือตอบกลับข้อความของผมเลย ดูเหมือนเธอจะไม่ได้อยากเป็นเด็กของผมแล้ว การกระทำของเธอเป็นสัญญาณบ่งบอกชัดเจนแล้วว่าเธอไม่อยากคุยกับผม และตอนนี้น้องน่าจะมีคนคุยใหม่แล้วด้วย จำได้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นรุ่นน้องในคณะเรา เขาอยู่รุ่นเดียวกับน้องมีนถ้าหากถามถึงสาเหตุที่เธอตีตัวออกห่าง ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะอะไร ผมเคยส่งข้อความไปถามว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเธอถึงไม่ยอมรับสายกัน แต่เธอไม่เคยตอบกลับมาเลย ผมจึงทิ้งท้ายว่าถ้าหากเธออยากคุยให้โทรหาผมได้ตลอด ผมจะรอและไม่ไปรบกวนเธออีก ผมไม่อยากจะเข้าไปทำให้เธออึดอัดหรือรบกวนใจเ

ฉันยืนมองปลายเท้าตัวเองกำลังตอกซ้ำๆ กับพื้นปูนซีเมนส์ นานนับนาทีที่ฉันอยู่ตรงนี้ที่ลานจอดรถเพื่อรอใครบางคนAPP CHATMe: พี่ไลฟ์คะ ถ้าพี่พอจะมีเวลา มีนอยากจะคุยเรื่องของเราค่ะ มีนรอพี่อยู่ที่ลานจอดรถนะหลังจากที่ส่งข้อความนี้ไป พี่ไลฟ์ก็อ่านทันทีและเขาก็ตอบกลับมาว่าLife: ครับคำรับสั้นๆ แต่รู้สึกถึงความห่างเหินเหลือเกิน ในใจมันกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก“เอาน่า เดี๋ยวเจอกันก็รู้เอง” ฉันพึมพำกับตัวเอง พลันสายตาเห็นร่างสูงในชุดนักศึกษากำลังเดินเข้ามา เขาก็เห็นฉันแล้วเช่นกัน ยืดหลังตรงหลังจากที่ยืนห่อไหล่ทิ้งตัวพิงกับรถของเขาอย่างหดหู่ หัวใจพลันเร่งจังหวะเร็วขึ้น ขณะที่พี่ไลฟ์กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และตอนนี้เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว เรียวตาคมสำรวจมองหน้าฉัน รอยหยักตรงมุมปากยกขึ้นบางๆ“รอนานไหม” เสียงทุ้มราบเรียบ แววตาของเขาที่มองฉันยังเหมือนเดิม“ไม่นานค่ะ” ฉันส่ายหน้าสำทับ มือไม้ไม่รู้จะเอาไว้ตรงไหนเลยได้แต่จับสายกระเป๋าตัวเองไว้แน่น ความประหม่ากำลังถาโถมใส่ฉันเต็มอัตรา“ขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวแล้วค่อยคุยกัน” พี่ไลฟ์เอื้อมมือมาเปิดประตูฝั่งคนขับให้ฉันตอนนี้เรานั่งอยู่ใ

“คิดนานจัง” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมารองคางตัวเองเพื่อรอฟังคำตอบ“พี่ไลฟ์”“ครับ”“สถานะพี่น่ะ พรีเมียมสุด ๆ เลยนะมีหนึ่งเดียวในโลก” เขาพิเศษสำหรับฉันจริง ๆ เป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงเพียงแค่สบตา หากแต่คำตอบของฉันทำให้คนรอฟังนั้นหัวเราะขำออกมาเสียอย่างนั้น“เราพูดถึงพรีเมี่ยม พี่ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้” เ ขาว่าพลางยกยิ้มกว้างมองมาที่ฉันอย่างเอ็นดู รอยยิ้มของเขามีพลังการทำลายล้างสูงมาก หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว“เรื่องอะไรคะ”“พี่เคยได้ยินใครบางคนเปรียบพี่เป็นสินค้า OTOP ระดับพรีเมียม” ฉันแทบจะสำลักน้ำที่เพิ่งยกขึ้นดื่ม อย่าบอกนะว่าอลินเอาเรื่องที่เราเคยพูดเล่นกันไปเล่าให้พี่ไลฟ์ฟังน่ะ“เรากินข้าวกันก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน” ฉันแกล้งตีเบลอเพราะไม่อยากโดนเขาแซวเรื่องนี้อีก“ว่าแต่สถานะพรีเมียมหนึ่งเดียวในโลกนี่เป็นยังไง” นั่นไง เขาแซวไม่หยุดเลย “มีสิทธิ์ทำอะไรได้บ้าง”เขาถามจริงหรือหยอกเล่นกันแน่เนี่ย แต่ฉันดันบ้าจี้ตอบไปเสียอย่างนั้น“แล้วพี่อยากทำอะไรล่ะคะ” ฉันยกยิ้มหวานส่งไปอยากใจกล้าแกล้งพี่เขาเล่นบ้าง พี่ไลฟ์นั่งอมยิ้มให้ฉันอย่างที่เคยทำเป็นประจำ บางค

ฉันเบนหน้าหนีจากการกักสายตาของคนด้านข้าง ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ แล้วมันรู้สึกเสียความมั่นใจอยู่หน่อย ทำไมต้องเป็นเราตลอดที่โดนเขาต้อนจนมุมอยู่ฝ่ายเดียว แบบนี้มันก็ไม่ยุติธรรมเลยคิดได้ดังนั้นแขนเรียวเล็กสองข้างจึงโอบกอดเอวพี่เขาไว้ พี่ไลฟ์ก้มหน้ามองแขนของฉันเกาะเกี่ยวเอวเขาไว้หลวม ๆย้ำว่าหลวมๆ นะ แค่ผิวเนื้อโดนเนื้อผ้าก็เท่านั้น“ทำแบบนี้ไง” ฉันยกยิ้มจนตาหยีขณะแนบแก้มซ้ายลงบนแขนแกร่ง เคยเห็นคนเป็นทาสแมวปะ เราก็จะทำให้พี่ไลฟ์เป็นทาสของมีนาเหมือนกันถึงภายนอกฉันสู้ตายแต่ภายในอกซ้ายเนี่ยเต้นแรงมาก ถึงได้ไม่กล้าสู้หน้าพี่เขาไง ฉันคิดว่ารอบนี้ตัวเองเป็นฝ่ายชนะ แต่ความจริงแล้วฉันไม่เคยชนะพี่เขาได้เลย“พี่ว่าไม่น่าจะพอนะ” เสียงทุ้มเจือด้วยความเอ็นดู ฉันที่แนบใบหน้าอยู่ที่ต้นแขนถึงกับสะดุ้งเมื่อมีฝ่ามืออุ่นลูบที่เรือนผมฉันเบา ๆพี่ไลฟ์ลูบผมฉันอยู่อย่างนั้น ขณะที่มืออีกข้างโคลงแก้วเหล้าไปมาก่อนจะยกขึ้นดื่ม จนได้ยินเสียงกลืนของเหลวลงคอดังอึก ให้ตายเถอะฉันไม่อยากจะนึกภาพตอนที่เขากระดกเหล้าอย่างกร้าวใจ ไหนจะลูกกระเดือกที่ดูมีเสน่ห์นั่นอีกนานนับนาทีที่เราอยู่กันในท่านี้กระทั่งอลินเดินเข้ามา เธอ

“พี่ไลฟ์ส่งมีนแค่นี้ก็ได้ค่ะ” ฉันบอก สายตายังคงจ้องมองมือของตัวเองที่ถูกฝ่ามือใหญ่กุมไว้อยู่ รู้สึกดีจังเลย“งั้นพี่ไปก่อนนะ เสร็จจากร้องเพลงพี่เดินมาหาครับ” ฉันพยักหน้ารับคำ จากนั้นเราสองคนก็แยกกันตรงหน้าหอประชุม“แหม ขาไปคนเดียว แต่ขากลับมาคู่นะคะ” อลินเอ่ยแซวทันทีที่ฉันนั่งลงข้างเธอ ข้าง ๆ กันยังมีไอเทมยิ้มทักทายให้“คนในคณะเขาซุบซิบกันใหญ่ว่าแกกับพี่ไลฟ์เป็นอะไรกัน” อลินยกมือป้องปากกระซิบ ดูเหมือนสิ่งที่อลินพูดนั้นจะเป็นความจริง กวาดสายตามองโดยรอบก็เห็นเพื่อนคนอื่น ๆ มองมาที่ฉันด้วยสายตาแปลก ๆจะบอกว่ายังไงดีล่ะ บางคนก็มองมาแล้วหันไปกระซิบกันต่อหน้าต่อตา บางคนพอฉันสบตาด้วยก็ยิ้มจืดเจื่อนมาให้ ส่วนบางคนก็แสดงความไม่ชอบใจผ่านสายตาคู่นั้นชัดเจนคราวนี้เพื่อนร่างเล็กใส่เสื้อสีเดียวกันอย่างชมพูและไพลินก็หันหน้ามาคุยกับพวกเราที่เผอิญนั่งอยู่ด้านหลังเธอพอดิบพอดี ฉันหันไปมองอลินพร้อมรอยยิ้มจืดเจื่อน ช่างสรรหาที่นั่งนะแกอะ“มีนกับพี่ไลฟ์คบกันเหรอ” เป็นชมพูที่ถามขึ้นด้วยสีหน้าแปลกใจปนใคร่รู้ ส่วนเพื่อนอีกคนนั่งรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจราวกับว่าคำตอบของฉันจะเป็นตัวพลิกเกมอะไรสักอย่างสำหรับพวกเธอ